pencere amelesi rapunzel yazar profili

arayanlar genelde belasını buluyor.

odamda bir köşe.

18.

bu yaşta aldığım kararların sonucunu 11 sene sonra dahi yaşıyor olmamdan ötürü, alnıma “bedel” dövmesi yaptıracağım.

erenköy ruh ve sinir’de 3 ay staj yaptım.

yaşadığım ve yaptığım şey.
3-4 gündür odamdan çıkmıyorum. bi ara dışarı çıktım, insanlara pek tahammül edemedim geri döndüm. kapım kapalı, yemek yemiyorum (tek iyi yönü zayıfladım biraz), aileyle muhattap olmuyorum. arkadaş desen zaten yok. sevgili…

neyse işte efenim, 16 metre karelik odaya kök saldım. kendi sesimi unutuyor gibiyim. diğerlerinin sesini unutsam iyi olur.

çok dinginim. fırtınam susmuş sanki. üstüme yapıştırılan “öfkeli, sinirli” sıfatlarını soyunmuşum gibi, öfkelerin kaynaklarını susturmuşum. fakat bu yalnızlıkta anladığım şey şu oldu ki; insan dünya üzerinde bir hacmi doldurduğunda değil diğerleri onu gördüğünde var olabiliyor. ve ben 4 gün öncesine kadar “ben varım” diye çığlıklar atıyormuşum.

21. yüzyılın siddhartha’sı oluncaya dek kalkmayacağım kendi çöplüğümden.

uzun zaman oldu dinlemeyeli. pencerenin tam karşısına oturup sokak lambasını izlerken dinleyeceğim şimdi. siz de öyle yapın.

sena şener - kapkaranlık her günüm.

“dünya ayağımıza takılır, biz içimize düşeriz.”

her gün gerçekleşen aile yemeklerinde söz konusu olan gerçekliktir. kendilerini daha fazla kötü hissetmemeleri adına tek öğün (odamda) besleniyorum.

steelheart - she’s gone

merhameti de sevgiyi de başka bedenlerde aramaktan vazgeçip kendinde bulmak. kendine merhamet etmeyi öğrenince ruhun da iyileşiyor.

her yolu denedin. bir insan da büyüttün bir hayvan da. hatta kucağın beşik oldu, kendini de büyüttün. bir çiçek yeşerttin kuru toprakta, denizleri içtin susadığında… başını kaldırıp saatlerce yıldızları da izlediğin oldu. bir çift göze de aşık oldun bir kuru söze de. ağladığın da oldu hem de delice.

ama yapamadın işte. ait hissedemedin bir türlü bu dünyaya. merakta etmiyorsun artık yaşama dair ne varsa. kulaklarını da kapamışsın nazım’a, yaşamayı ciddiye almak şöyle dursun, zeytin bile dikmek istemiyorsun.

en iyisi kalk git artık. sana göre değil buralar.

hayal kurma ve dert anlatma defterim. tüm bunlar için güzel yer seçmişim. (yaş 30)

ingiltere belli ki yusuf fahir baba’yı keşfetmiş.

yazarken gol atıldı. baba emekli.

onun sesiyle büyüdüğüm, konserini en ön sıradan izleyerek çocukluğuma muhteşem bir anı bıraktığım için kendimi çok şanslı hissediyorum. evimizde sony'nin plaklı müzik çaları vardı (özel bir ismi varsa bilmiyorum) ve mutlaka kazım'ın bir kaseti çalardı. hopörlere kulağımı dayar uyuyuncaya dek dinlerdim. gülbeyaz dizisinde görünce nasıl da sevinirdim.
neyse efenim işte, şimdi de kulaklığı takıp gecenin bu vakti balkonda oturarak bu muazzam sesi dinliyorum. avuç avuç içeceğim antidepresanlardan daha işe yarıyor sinir sistemim için.

deep purple - soldier of fortune.

insanların bana hissettirdikleri şeyleri kolay kolay unutmam. bana değer görülen mutluluğun ya da acının karşılığını bir gün mutlaka veririm.

özgün - elveda

bir sabah boş evinde üşüyerek uyanacaksın
titrek kalbini eski mektuplara saracaksın
ben senle bir günü bir ömre kıyaslarken
sen benden bir haber başka kollarda uyuyormuşsun
olsun, avuçlarında ben burnunda benim kokum
ben seni çoktan unuttum
sen beni unutamayacaksın.

6 yaşındaki kızını müridiyle evlendiren insanın zihniyeti dini değerlere hakaret içermezken deniz göktaş’ın içermiş öyle mi? peki.

yaşayanların değil hayatta kalanların isteğidir.