dün doğum günümdü. sevdiğim adamın bitmeyen sürprizleriyle müthiş bi doğum günü geçirdim. onun ailesi tarafından şımartıldım, kendisi zaten prensesi olduğumu iliklerime kadar hissettirdi. beni seven herkes mesajlarla, güzel dileklerle kutladılar. iş yerimde sürpriz yapıldı, yüzüme kocaman gülücükler kondurdular.
sonra eve geldim. annem kızkardeşim belli ki bir şeyler hazırlamışlar, fazla da acemiler belli ediyorlar kendilerini. anlamamış gibi davranıyorum tabi ben. ee bir de yorgunum, uyuklamamam için dört dönüyorlar kırmıyorum tabi ben de onları. ağrıdan çatlayan baş ağrıma aldırmadan ve kapanan göz kapaklarımı alnıma yapıştırıp oturuyorum. derken pastayla geldiler, alkışlarla kutladılar doğum günümü.
babam pastayı görünce etrafında kedi dili olmasını sorun edip diline takıp durdu. heves eden anneme pastanın çok güzel olduğunu söyleyip durdum. masaya oturuldu, babam pastayı konuşmaya devam etti, niye bunu aldınız sorusu bitmek bilmedi (bunları söylerken yemeye devam ediyor), berbat etmek için elinden geleni yaptı. yediğim şey bi bok muydu yoksa benim doğum günü pastam mı bilmiyorum, en son tartışarak kalktım masadan. herkes kalktı ayrı bir yere geçti ve konu kapandı. pasta mideye ulaştı, kendi yolunu bulup çıkacak ama çocuğunun doğduğu günü ağız tadıyla kutlamaya razı olmayan bir babanın sözleri çokta akıldan çıkmayacak.
fakat 30 yaşın şöyle bir etkisi varmış, eskiden olsa ağlardım. şimdi sadece yutkunuyorum.
az önce marmarayda ağzında geviş getirerek sakız çiğneyen bir kadın eline hapşırdı ve demirdeki tutamaçı aynı eliyle tuttu.
şimdi bu eğitimsiz mağara kadınını ineceği durağa kadar göz hapsine almam gerekiyor çünkü dokunduğu hiçbir yere dokunamam.
ayrıca ellere de çok takıntım var. tokalaşmak benim için büyük işkence. eli yumuşak ve nemli olan insanların ellerinden tutamam, tokalaşmışsam elimi çitileyerek yıkarım, o an tiksintimi gizleyemem.
çalıştığım günden beridir (yaklaşık 3 haftadır) şu saatleri göremiyorum yorgunluktan. gözlerim ağırlaşıyor, saatin akrebine direnemiyorum. yarın da tatil olunca neden gökyüzündeki yıldızları saymıyayım ki dedim.
hayattaki tek motivasyonum şu; barış alper’in futbolcu olup türkiye’nin en iyi kulüplerinden birinde yer aldığı, üstüne mbappe’yle karşılıklı top oynayabildiği bu dünyada ben istediğim her şeyi başarırım.
şu an balkonda, kulaklığı takıp maden suyu şişesini kendine mikrofon yaparak şarkı söyleyen (fısıldayarak elbette) bir manyak görürseniz o benim, ekteki şarkı da manyaklığa sebep olandır:
ah benim güzel kızım…üzülüyorum sana, acıyorum da zaman zaman. odanın her yerinde saçların,
artık bir el onları sevmediğinden, kırılıp dökülüyorlar.
bazen sol elin sağ elinden tutup kaldırıyor seni, hadi gidelim diyor ama onu da dinlemiyorsun. sahi, niye böylesin sen?
gülmekten kırışan dudak kenarınla ilgilenen insanlara,
gözlerinden akan yaşları göstermeye çalıştın beyhude bir çaba. görmediler, duymadılar, bilmediler… parmak uçlarınla gözlerinin olup olmadığını yoklarken utanmadın mı kendinden? sahi, nasıl böyle oldun sen?
yaşadığım ve yaptığım şey.
3-4 gündür odamdan çıkmıyorum. bi ara dışarı çıktım, insanlara pek tahammül edemedim geri döndüm. kapım kapalı, yemek yemiyorum (tek iyi yönü zayıfladım biraz), aileyle muhattap olmuyorum. arkadaş desen zaten yok. sevgili…
neyse işte efenim, 16 metre karelik odaya kök saldım. kendi sesimi unutuyor gibiyim. diğerlerinin sesini unutsam iyi olur.
çok dinginim. fırtınam susmuş sanki. üstüme yapıştırılan “öfkeli, sinirli” sıfatlarını soyunmuşum gibi, öfkelerin kaynaklarını susturmuşum. fakat bu yalnızlıkta anladığım şey şu oldu ki; insan dünya üzerinde bir hacmi doldurduğunda değil diğerleri onu gördüğünde var olabiliyor. ve ben 4 gün öncesine kadar “ben varım” diye çığlıklar atıyormuşum.
21. yüzyılın siddhartha’sı oluncaya dek kalkmayacağım kendi çöplüğümden.
normal sözlük'ü kullanarak 3. parti dahil tarayıcı çerezlerinin kullanımına izin vermektesiniz.
Daha detaylı bilgi için çerez ve
gizlilik politikamıza bakabilirsiniz.
online yazar listesini görmek için lütfen giriş yapın.