pencere amelesi rapunzel yazar profili

az önce marmarayda ağzında geviş getirerek sakız çiğneyen bir kadın eline hapşırdı ve demirdeki tutamaçı aynı eliyle tuttu.

şimdi bu eğitimsiz mağara kadınını ineceği durağa kadar göz hapsine almam gerekiyor çünkü dokunduğu hiçbir yere dokunamam.

ayrıca ellere de çok takıntım var. tokalaşmak benim için büyük işkence. eli yumuşak ve nemli olan insanların ellerinden tutamam, tokalaşmışsam elimi çitileyerek yıkarım, o an tiksintimi gizleyemem.

çalıştığım günden beridir (yaklaşık 3 haftadır) şu saatleri göremiyorum yorgunluktan. gözlerim ağırlaşıyor, saatin akrebine direnemiyorum. yarın da tatil olunca neden gökyüzündeki yıldızları saymıyayım ki dedim.

iki ismim var, bu sebeple çoklu kişilik bozukluğum var. eheheh

(sadece kötü bir espri)

aferin kız sana. 30’a 15 gün kala hayattan alman gereken dersleri alıyorsun bakıyorum da…

evet, repeat after me “önce ben, sonrası sonra…”

hayattaki tek motivasyonum şu; barış alper’in futbolcu olup türkiye’nin en iyi kulüplerinden birinde yer aldığı, üstüne mbappe’yle karşılıklı top oynayabildiği bu dünyada ben istediğim her şeyi başarırım.

teşekkürler barış alper.

şu an balkonda, kulaklığı takıp maden suyu şişesini kendine mikrofon yaparak şarkı söyleyen (fısıldayarak elbette) bir manyak görürseniz o benim, ekteki şarkı da manyaklığa sebep olandır:

çamur - hara

truman durumu çakmasın diye.

ah benim güzel kızım…üzülüyorum sana, acıyorum da zaman zaman. odanın her yerinde saçların,
artık bir el onları sevmediğinden, kırılıp dökülüyorlar.
bazen sol elin sağ elinden tutup kaldırıyor seni, hadi gidelim diyor ama onu da dinlemiyorsun. sahi, niye böylesin sen?

gülmekten kırışan dudak kenarınla ilgilenen insanlara,
gözlerinden akan yaşları göstermeye çalıştın beyhude bir çaba. görmediler, duymadılar, bilmediler… parmak uçlarınla gözlerinin olup olmadığını yoklarken utanmadın mı kendinden? sahi, nasıl böyle oldun sen?

arayanlar genelde belasını buluyor.

odamda bir köşe.

18.

bu yaşta aldığım kararların sonucunu 11 sene sonra dahi yaşıyor olmamdan ötürü, alnıma “bedel” dövmesi yaptıracağım.

erenköy ruh ve sinir’de 3 ay staj yaptım.

yaşadığım ve yaptığım şey.
3-4 gündür odamdan çıkmıyorum. bi ara dışarı çıktım, insanlara pek tahammül edemedim geri döndüm. kapım kapalı, yemek yemiyorum (tek iyi yönü zayıfladım biraz), aileyle muhattap olmuyorum. arkadaş desen zaten yok. sevgili…

neyse işte efenim, 16 metre karelik odaya kök saldım. kendi sesimi unutuyor gibiyim. diğerlerinin sesini unutsam iyi olur.

çok dinginim. fırtınam susmuş sanki. üstüme yapıştırılan “öfkeli, sinirli” sıfatlarını soyunmuşum gibi, öfkelerin kaynaklarını susturmuşum. fakat bu yalnızlıkta anladığım şey şu oldu ki; insan dünya üzerinde bir hacmi doldurduğunda değil diğerleri onu gördüğünde var olabiliyor. ve ben 4 gün öncesine kadar “ben varım” diye çığlıklar atıyormuşum.

21. yüzyılın siddhartha’sı oluncaya dek kalkmayacağım kendi çöplüğümden.

uzun zaman oldu dinlemeyeli. pencerenin tam karşısına oturup sokak lambasını izlerken dinleyeceğim şimdi. siz de öyle yapın.

sena şener - kapkaranlık her günüm.

“dünya ayağımıza takılır, biz içimize düşeriz.”

her gün gerçekleşen aile yemeklerinde söz konusu olan gerçekliktir. kendilerini daha fazla kötü hissetmemeleri adına tek öğün (odamda) besleniyorum.

steelheart - she’s gone

merhameti de sevgiyi de başka bedenlerde aramaktan vazgeçip kendinde bulmak. kendine merhamet etmeyi öğrenince ruhun da iyileşiyor.

her yolu denedin. bir insan da büyüttün bir hayvan da. hatta kucağın beşik oldu, kendini de büyüttün. bir çiçek yeşerttin kuru toprakta, denizleri içtin susadığında… başını kaldırıp saatlerce yıldızları da izlediğin oldu. bir çift göze de aşık oldun bir kuru söze de. ağladığın da oldu hem de delice.

ama yapamadın işte. ait hissedemedin bir türlü bu dünyaya. merakta etmiyorsun artık yaşama dair ne varsa. kulaklarını da kapamışsın nazım’a, yaşamayı ciddiye almak şöyle dursun, zeytin bile dikmek istemiyorsun.

en iyisi kalk git artık. sana göre değil buralar.