pencere amelesi rapunzel yazar profili

özgün - elveda

bir sabah boş evinde üşüyerek uyanacaksın
titrek kalbini eski mektuplara saracaksın
ben senle bir günü bir ömre kıyaslarken
sen benden bir haber başka kollarda uyuyormuşsun
olsun, avuçlarında ben burnunda benim kokum
ben seni çoktan unuttum
sen beni unutamayacaksın.

6 yaşındaki kızını müridiyle evlendiren insanın zihniyeti dini değerlere hakaret içermezken deniz göktaş’ın içermiş öyle mi? peki.

yaşayanların değil hayatta kalanların isteğidir.

türk kahvesiyle katılıyorum bugün.
(yusuf güney’den dinlediğim tek şarkı -unut onu kalbim-, eved)

çok yalnız hissediyorum kendimi. ergenliğimde delicesine arzuladığım sessizliği 30’a merdiven dayarken olur olmadık şeylere kahlahalar atarak bozmaya çalışıyorum. öyle gülüyorum ki, sonu mutlaka ağlamakla sonuçlanıyor.

ayrıca çok iyi bir yalancıyım. öyle ikna ederim ki sizi iyi olduğuma, kimse beni gördükten sonra geceleri krematoryumda yanma fantezilerine sahip olduğuma inanmaz.

ama en çok kendimi kandırırım. iyiyim derim, kimse gerekmez bana derim, kendimi seviyorum derim, düşüncelerim bir filozof edasıyla dans eder cümlelerimde… yine de en çok kendime tahammülüm yoktur benim. kulaklarımda çınlar kalbimin debelenmeleri. tutup kaldırırdım eskiden kendimi, şimdi avuç avuç toprak atıyorum üzerime.

öyle işte… yoo ağlamıyorum, gözüme freud’un purosunun dumanı kaçtı.

20. sayfadan bildiriyorum: anlamıyorum.

şaşırmıyorum. en son neye şaşırdığımı dahi hatırlamıyorum.

ve “x yapmaz” gibi bir cümle artık ağzımdan çıkmıyor. yaparlar gülüm, yaparlar annem…

yaşım 29 ve yaşımdan büyük kırgınlıklarım var. kendimi çift taraflı bantla yapıştırarak bu günlere geldim.

şimdi hiç hevesim yok bütün olmaya. artık ben dağınığım ve ayağınıza batıp canınızı yakacağım günü iple çekiyorum!

bir psikoloji öğrencisi olarak seçmeli felsefe dersinden gümlediğim ya da gümleyeceğim bir haftaya daha girmek üzereyim. abelardus ve kant ile alakalı bilgi sahibi olan yazar arkadaşların yeşillendirmesine muhtacım efenim. elden ele bu bilgiyi heloise’ye kadar ulaştırabilirsek bi zahmet…

bu sabah okul yolunda görünce çekmiştim.
okulumun her yerinde leylek olmasına rağmen şöyle bi göz ucuyla dahi göremeyince bileğimden çıkartıp bağlayamamıştım ağaca. sonra aceleyle bir yere yetişmeye çalışınca çiçek açan ağaçlar gördüm de durup yine bağlayamadım dala. mart geldi geçti, nisan’a bir kişi eksik girdik. marteniçka biliyormuş, boş yere ümit ettik.

ilk vazgeçiş.

sonrası kendiliğinden geliyor.

bugün yeni hayatımın ilk günü. düne kadar yürüyordum yine emeklemeye başladım. olsun, koşarım da ben.

söz veriyorum kendime, güneşin açmasını beklemeyeceğim perdelerin ardında. güneşin ta kendisi olacağım.

kendime sadık kalamıyorum.

sertap erener - farzet.

fаrzet hiç tаnışmаdık
buluşmadık, hiç dönmedin o köşeden
fаrzet, hiç yаnаşmаdık
koklaşmadık, hiç içmedik o şişeden

marmarayda kulaklıkla burnunu çekip gözleri ıslak birisi varsa benimdir. bu şarkı da ıslaklığın sebebi.

ben sanırım artık evimin kadını çocuklarımın anası olmak istiyorum.

herkesten her şeyi bekleyin.

içimden kopup gittin. bunu senden başka hiçkimse senin adına başaramazdı.

hikayemi başa sararsam eğer geçmişimle savaşımı kaybederim. bu yüzden çıkma artık karşıma sen. ait olduğun yer benim yanım değil artık.

kimse bilmez, benim asıl kavgam babamla.

birbirlerine aşkla bakan, birbirlerini öpen koklayan hatta ağızlarından sevgi sözlükleri saçılan ebeveynlerle büyümedim. annemin hırpalandığını gördüm hep.

çekirdek bir aile de olamadık hiç. babamın maddi gücünün yetersizliğinden iç güveysi gelmiş annem. yani çocukluğum babaanne ve halayla ailenin tam olarak ne olduğunu bilmeden geçip gitti.

ailesi ve aslolan ailesi (annem ve ben) arasında sıkışıp kalan bir babanın çaresizliğini anlayabildim zaman zaman. hatta bunu hiçbir zorunluluğu olmadan küçük yaşta yaptım, anladım herkesi. fakat aynaya geçip kendime baktığımda dolan gözlerimi anlayamadım. babam tarafından hissettirilmemeye çalışılan yoksulluk muydu bu, annemin içini bana döküşleri mi, yoksa altında yaşadığım çatının bana ait olmayışını ve oraya evim diyemeyişimin gözyaşı mıydı bilmedim.

fakat şöyle dönüp baktığımda ardıma bugün neden böylesine sert ve öfke dolu bir kadın olduğumu daha iyi anlıyorum. hep bir sızı vardı içimde bilmediğim. lakin, sevgilimle rakının dibini gördüğüm gün hıçkırarak ağlarken anne diyişim tokat gibi çarptı yüzüme. ben bunca sene annemin yaşayamadıklarını taşımışım göğsümde. sevildiğimde utanmışım, şımartılmanın tadını çıkartamamışım. mutluluğumu bile annemle paylaşırken eksiltili anlatmışım, olur ya gönlü kırılır belki diye. eşi tarafından yaşatılmayan her duygunun mahcubiyetini ben yaşamışım.

bu yüzden benim asıl kavgam babamla.

beni de bastıramasın, beni de sindiremesin diye daha gür çıktı sesim. hep bildiğimi okudum, hep isyankardım. hep korkulan oldum. oldum da, iki kişiyim ben tek bedende. mermerlerde dövülerek taşa dönen kalp hala küçük bir kız çocuğunun avuçlarında.