tool yazar profili

(bkz: mükemmel bir yerde inebilir miyim)
(bkz: müsait bir yerde inebilir misiniz)

filli boya'nın iç cephe duvar boyası renklerinden birinin adı. görsellerde sıcak bir renk olduğunu düşünerek bütün evi bu renge boyatıp, akabinde çok pişman olmuştum. tam olarak şöyle bir renk :

dert, keder, kahır, meslek hastalıkları, lüzumsuz yere tanımış olunan insanlar, trafik, mobbing, biz bir aileyiz benzeri yalanlar ve tüm buna benzer şeylere katlanmamızın sebebi olan para.

çok.

bundan 10 yıl önceki tercihim dream theater olurdu muhtemelen ama bugünkü versusun kazananı benim için opeth.

kabaca düşünürsem opeth'in yarattığı atmosferi daha çok seviyorum. dream theater beni müzikal anlamda kendine hayran bırakıyor ama benim ruhuma dokunamıyor. opeth'in besteleri daha doğal, daha organik; dream theater'ın yapaylık hissiyatına göre çok daha samimi.

opeth yeni haliyle her ne kadar müzikal anlamda geçmiş dönem müziklerine yaklaşsa da, değişebilen, risk alan tavrıyla bence daha yeğ. tamam, güzel bir şey yapıyorsan değiştirmeye gerek yok ama daha güzel bir şey yapabilecek potansiyelin varsa değişim çok klas bir hareket ki ben opeth'in ikinici dönemini de çok beğenenlerdenim.

vokal anlamında akerfeldt'in hem clean hem brutal vokali ustalıkla kullanıyor olması da benim zevkime çok uygun. labrie'nin vokalini dt'ın en azılı fanlarından olduğum dönemlerde bile sevmedim.

opeth parça çeşitliliği anlamında daha zengin bir içeriğe sahip. “ghost of perdition” veya “deliverance" gibi teknik ve hayvani şarkıların dışında “windowpane”, “in my time of need” gibi melankolik, “heritage” ya da “pale communion” gibi progresif rock şarkıları aynı çatı altında barındırabiliyor. dt'ın da birbirinde çok farklı şarkıları var ama nedense bende hepsi aynı hissiyatı yaratıyor, hatrı sayılır bir duygusal değişime yol açmıyor.

aslında daha birçok detay var ama yazısı da uzatmak istemem.

velhasıl opeth diyorum.

not: tabii ki yukarıda bir kısmından bahsettiğim şeyler tamamen benim kişisel zevkimle alakalıdır, bir başkasının aynı fikirde olmaması kadar doğal bir şey yoktur. iyi, kötü, güzel, çirkin gibi kavramlar benim duygum, birikimim, yaşantım, hayal gücüm, estetik anlayışım, müzikten beklentim ve kırk beş senede beni ben yapan daha birçok şey sayesinde değer bulur dolayısıyla "şu kötüdür, bu iyidir" gibi tanrısal tavırlar takınmadan naçizane kendi fikrimi belirttiğimin de ayrıca altını çizmek isterim.

bir şeye üzülmeniz gerekiyorsa konu dağılmadan üzülmeliyiz.
(bkz: düz adam sami)

karantinada özlediğim pek bir şey yoktu ama sonrasında karantinaya dair özlediğim çok şey oldu.

oy benim kuzum ya. 30 yaşı yaşlı zannediyor. tam yanakları sıkılası yaşlar. biraz daha büyüyünce asilik dönemleri başlayacak, yanaklarını da sıktırmıyorlar o zaman.

isveç'li grup katatonia'nın 2009 tarihli night ıs the new day albümünün 3. şarkısı.

aynada sürekli aynı insanı görmekten sıkılan biri olarak dönem dönem yaptığım şeydir.

"dur biraz da viking olayım" deyip göbeğe kadar uzattığım sakallarım nedeniyle pazarda taze fasulye alırken "2 kiloya tamamlayayım mı hacı abi" dediklerinde türkiye'de viking olunamayacağı gerçeğiyle yüzleşip, kafamda "hacı abi... hacı abi... hacı abi..." sesi yankılanırken sakallarımı insana benzeyecek seviyeye geri getiriyorum.

şimdiden iyi yayınlar. dinliyor olacağız.

(bkz: benimle mi bot bağladın)

benim öyle bir sebebim yok. emekli, aylak bir insan olarak uyurken bile bir gözüm burada. her şeyi izliyorum.

(bkz: işte o şeftalisi bala benzeyen yazarlar)
(bkz: sıralı tam liste)

diyerek dahlvier'ın esprisinden araklamış olayım.

#3621769
başınız sağ olsun. sabırlar diliyorum.

cenk & erdem'in "o ne" isimli şarkısı dünya üzerinde gelmiş geçmiş en savaş karşıtı temaya sahip olmakla birlikte, metallica'nın "one" şarkısına da ilham kaynağı olmuştur.

şu an bahçedeyim, bu tanımı giriyorum. birazdan gönder butonuna basacağım.

eti ite otu ata ver.

hemen kötü tarafından bakmamak gerek. ne kadar çok sevdiğini anlatmak için kelimeler kifayetsiz kalıyordur belki. o çaresizliği bilirim. *