tool yazar profili

ben bilimin, kültürün, doğrunun ve benzeri tüm şeylerin girmesinin yasak olduğu; eğitim, sanat, eleştirel düşünce ve sorgulama gibi şeylerin de tiner ve kibritle yakıldığı bir mahallede büyüdüm. coğrafya dersinden 60 aldığımı öğrenen mahalle abileri "kuşbaz dedik bağrımıza bastık, başımıza bilim adamı mı olacaksın ulan it" deyip, beni bahçemizdeki çam ağacının dalına asarak dövdüler. velhasıl, bilime en çok ihtiyaç duyanların ona düşman kesildiğini görerek büyüdüm

beni tanıyan herkesin bildiği üzere, her daim bilimin ve doğrunun karşısında durdum; fakat bir gün olsun bilime sövmedim.

kamu spotu: bilime sövmeyin.

"hay senin allah cezanı versin be… bir insan bu kadar mı düşer?" dedirten, barışmak için her yolu deneyen insanın içinde bulunduğu acınası durumdur.

bu bayram maalesef, hayırlısıysa ve tabii kısmetse kendimi o acınası durumun içinde bulacağım. hiç belli olmaz, bir bakmışsınız bayramın ikinci gününde, birlikte ortak girdiğimiz dananın kanını birbirimizin alnına sürüp neşe içinde kırlarda el ele koşuyor oluruz.

yaşa, taşa, başa oturma.

ben külah şekli verip, tepesinden taşacak kadar yeşillik ve soğan doldurarak yiyorum. maraş usulü.

nazareth - where are you now ulan?

esasen dördünün müziği de bana pek hitap etmiyor. fakat anthrax'ın bu dörtlüye hükümet torpiliyle girdiğini düşünüyorum. zira anthrax'a gelene kadar...
(bkz: thrash metalde liyakatsizlik)

romantik biri değilim. acıdan beslenen, dertleri yücelten biri değilim. olaylara da duygusal ve teslimiyetçi bir yerden bakamıyorum. ezcümle, düz adam sami gibi biriyim.

viski bardağıma düşen sineği maalesef kurtaramadım. o bardağı da içemeyip döktüm. yani evde içtiğimiz bir duble jack daniels güncel fiyatla ortalama 100 liraya mal oluyor dersek, bu durumda sinek de ben de kaybetmiş oluyoruz ve her ikimizin de güçlendiğini sanmıyorum. özellikle de sineğin...

güzellemenin alemi yok, kaybetmek en iyi ihtimalle zayıflatır.

dünyada anne olan her canlı, kuş da olsa, kedi de olsa kendi ömründen feda ederek karşılıksız emeğin ve sevginin en yorucu ama en güçlü halinin ne demek olduğunu görebilen gözlere gösteriyor. görmüyoruz, bilmiyoruz sanılmasın. emeklerinin, yorgunluklarının ve sevgilerinin farkındayız ve buna sonsuz saygı duyuyoruz. tüm annelerin anneler günü kutlu olsun.

pearl jam'in 16 mart 1992 tarihli mtv unplugged programındaki black performansı. *

at.

küçükken kovboy olmaya özenip bir ata sahip olmayı çok istemiştim. hani herkesin gönlünde bir aslan yatar ya, benimkinde at yatıyordu; yani o derece...

geçen hafta yine dolar üçlemesinden for a few dollars more filmini izledim de içime bir at çöktü. ben neden şu hayatta bir clint eastwood veya lee van cleef olamadım diye hayıflandım. "hayır yani, benim neyim eksikti" dedim. neyim eksik olacaktı, atım eksikti tabii. bir atım olsa böyle mi olurdu... bana bir atı çok gören babama da kızmadan edemiyorum. antrede at mı beslenirmiş. beslenir abi niye beslenmesin yani. o zamanki evimizin antresi buna müsaitti. neyse. çocukluğuma inip de atımı ürkütmeyelim sabah sabah.

gitaristlerin, performans sergilerken istemsizce yaptıkları abartılı yüz ifadeleri olarak tanımlanabilir. ecnebiler guitar face olarak adlandırır.

beynin motor becerileri kontrol eden bölgesi ile duygusal tepkileri kontrol eden bölgesinin aynı anda çalışmasından dolayı böyle bir ağız burun kayma durumu olduğu söyleniyor.

fakat bir de gitar çalarken ağzını burnunu yamultmazsa iyi çaldığını hissetmeyenlerin durumu var ki, bu durum müzisyenlerce pek hoş karşılanmamakla birlikte örf ve adetlerimizle de pek uyuşmamaktadır.

var böyle insanlar maalesef. gitar çalarken mimikleri gitar performansından daha iyi olan insanlar bile gördüm. adam boş tele dokunuyor, zannedersin nasırına fil basmış. ardından bir bend yapıyor, sanki dişine uyuşturmadan kanal tedavisi yapıyorlar... saniyede 12 mimik yapanı var. yngwie j. mimiksteen gibi adamlar bunlar.

aşağıdaki fotoğraf buddy guy reise ait. fakat buradaki durum biraz farklı. reisin gitarında belli ki elektrik kaçağı olmuş. adam çarpılmış.

klasik müzik benim için, müzik dinleme pratiğimin %90'ını oluşturan metal müziğe olan adaptasyonumu sıfırlamak için, çok büyük keyif alarak dinlediğim bir müzik türüdür. nasıl ki parfüm alırken mağaza görevlileri size arada kahve çekirdekleri koklatıyorsa, aynı şekilde ben de arada klasik müzik dinleyerek daha sonra metal müziğe nötr bir başlangıç yapmış oluyor ve dinlediğim şeyi daha iyi algıladığıma inanıyorum.

klasik müzikle tanışmam erken yaşta, aslında biraz da tesadüfen oldu. bir dönemin en hatalı klişesi olan “klasik gitarla başla, daha sonra elektro gitara geçersin” tavsiyelerinin bir kurbanı da ben oldum. elimdeki klasik gitarla ya flamenko müzik eğitimi alacaktım ya da klasik müzik... o dönem klasik müzik eğitimini seçince, önce iyi bir dinleyici olmam gerektiğini salık veren hocam sayesinde klasik müzik hakkında ortlama üstü bir dinleyici oldum.


klasik müzik diye genellediğimiz şeyin kendi içinde dört ana dönemi vardır. en önemli isimlerinin bach, vivaldi ve handel'in olduğu barok dönem, haydn, mozart ve beethoven'ın erken dönemlerini dahil edeceğimiz klasik dönem, chopin, tchaikovsky, wagner, brahms ve dvorak'ın dahil olduğu romantik dönem ve stravinsky ve debussy gibi isimlerin olduğu modern dönem.

dönem müziklerinin farklarını kabaca ele alacak olursak, barok dönemde icra edilen besteler daha çok matematiksel bir düzen içindedir. bach'ın füglerinde olduğu gibi, aynı anda birkaç farklı ezgi birbiriyle yarışır gibi duyulur. süslü, karmaşık ve heybetli bir müziktir. klasik dönemin müziği barok dönemdeki karmaşıklığa bir tepki olarak doğmuştur. barok müzikte çokça kullanılan, kontrpuan denen, yani birbirinden bağımsız ama birbirine uyumlu birden fazla melodinin aksine tek bir ana melodinin basit eşlikçi melodilerle desteklendiği yapıdadır. barok müziğe göre daha sade, daha zariftir. müziğin bir başı, ortası ve sonu olduğu daha net hissedilir. romantik dönemin ise, klasik müziğin matematiksel takıntısının ve katı kurallarının yıkıldığı bir dönem olduğu söylenebilir. yani eğer verilmek istenen duygu bunun gerektiriyorsa, eser olmadık bir yerde bitebilir de armonik kuralların dışına çıkabilir de... bu dönemde orkestralar da daha büyük boyutlara ulaşır. müziğin anlatım gücü artmıtşır. fakat bu anlamdaki en büyük yıkım modern dönemde yaşanmıştır. klasik müziğin 400 küsür yıllık kurallarının çöp olduğu ve gürültünün bile müziğe dahil edilebildiği deneysel bir dönemdir.

klasik müziğe uzak insanların kafasını en çok karıştıran konulardan biri de, eser adları olur. ilk bakışta bir yerin adresi gibi gözüken bu isimleri de dilim döndüğünce anlatmaya çalışayım.

şu örnek üzerinden inceleyelim: senfoni no. 9, re minör, op. 125, "koral"

-bu eserin türü senfoni. yani büyük bir orkestra için bestelenmiş bir eser.
-bestecinin senfoni türünde yazdığı 9. sıradaki eseri.
-eserin ana tonu re minör. minörse, demek ki hüzünlü, karanlık ve dramatik bir eser.
-bestecisinin tüm hayatı boyunca yayınladığı eserlerin 125. sıradaki olanıymış. opus eser demek. bazı bestecilerin opus yerine kullandığı özel katalog isimleri de vardır. mesela bach bwv kullanır.
-koral ise bu ismin bestecisinin ya da dinleyicilerin sonradan koyduğu isimlerdir. bu örnekteki beethoven'ın 9. senfonisi, içinde koro barındırdığı için "koral" olarak anılır. o zamana kadar senfoni türündeki eserlerde insan sesi kullanılmadığı için bu parçayı böyle adlandırmışlar. yani o dönem için büyük bir yenilik olduğundan dolayı...

bir örnek de ingilizce isim üzerinden inceleyelim

wolfgang amadeus mozart: piano concerto no. 21 in c major, k. 467: ii. andante

-eser sahibi mozartmış.
-piyano konçertosuymuş. yani solo enstrüman piyanoymuş.
-mozart’ın bestelediği yirmi birinci piyano konçertosuymuş.
-do majör gamında yazılmış bir esermiş. yani majörse neşeli ve canlı bir eser.
-bu eser, mozart'ın tüm hayatı boyunca yazdığı her türlü beste arasında 467. sıradaymış.
-bu, eserin ikinci bölümüymüş. yani bu dönemde konçertolar genelde üç bölümden oluşuyor. bu ikinci bölümü demek.
-andante, yani yürütüş hızında, nabız atışı hızında, sakin bir esermiş. (andante, allegro gibi italyanca isimler parçanın hangi hızda olduğunu; fortissimo, mezzo piano gibi isimler ise sesin şiddetini belirtir.)

bazı eser adları italyanca, almanda, fransızca da olabiliyor. ben o eserleri çözümlemekte zorlanıyorum açıkçası, ama genel olarak yukarıdakine benzer şekilde denebilir. biraz da teorik bilgi gerektiriyor tabii. prestissimo yazan bir parçanın son derece hızlı olduğunu bilmek bile aslında italyanca bilmekten ziyade teorik eğitim almış olmayı gerektiriyor, zira o sırada bunlar da öğreniliyor. gerçi artık bilgiye ulaşmak çok kolay. küçük bir araştırmayla hepsine ulaşılır alimallah.

14 yıl boyunca hayatıma eşlik eden bir köpeğim oldu, 16 yıldır da delice sevdiğim bir kediyle yaşıyorum. küçük yaşlarımdan beri de evimde her zaman taklacı güvercininden bilmem nesine onlarca kuşum oldu. yaşadığım sürece de olacak...

birileri hayvanları için "çocuğum" diyor. "ben onun annesiyim/babasıyım" diyor. diyebilir. bu üzerinde çok da ciddi düşünülmemesi gereken bir sevgi ifadesidir. zaten değilse ve gerçekten annesi/babası olunduğu düşünülüyorsa burada patolojik bir durum söz konusudur ve bu konu beni aşar.

velhasıl kimileri sevgisini bu şekilde ifade ediyor, edebilir. ortada bir sevgi bağı olduğu sürece bence sorun yok. köpeğinin kayınçosu olduğunu da söyleyebilir. tercih meselesidir. ben sevgimi bu şekilde ifade etmeyi tercih etmiyorum. hatta birileri kedim ya da köpeğimden bahsederken "çocuğun" dediğinde "çocuğum değil, kedim" deyip gülümseyerek kendilerini düzeltiyorum. bu onları az seviyor olmamın bir göstergesi değil. ortada kuvvetli bir sevgi olduğu ve bunu hayvanlarımla paylaştığım sürece gerisinin teferruattan ibaret olduğunu ve hayvanlarımın da bu konuyu insanlar kadar umursamadıklarını düşünüyorum.

hatta kedim konuşabilse, "ne çocuğu lan, mal mısın? hayır yani kime şov yapıyorsun? kes tatavayı da mama doldur şu kaba. sıfatını silktiğimdeki laflara bak hele ya. çocuğummuş..." diye söyleneceğine emin olacak kadar çok şey paylaştığımızı düşünüyorum.

karım kızıyor.

içkim yok, kumarım yok; bir sevgilim var ona da karışma be kadın.

46 yaşındayım. büyüklerimin tavsiyelerine açığım, küçüklerime tek tavsiyem ise şudur:

farkındalık yaratmanın ötesinde insanları doğaya zarar vermeyen, sürdürülebilir alışkanlıklar edinmeye yönlendirmeyi amaçlayan, küresel ölçekte çevreyi koruma bilincini artıran bir hatırlatma günüdür.

photorealism, fotoğraf kadar gerçekçi görünen resimler üretme yaklaşımıdır. ben de bu eserimi, aşağıdaki fotoğrafı referans alarak oluşturdum. üsttekinin resim, alttakinin ise fotoğraf olduğunu tekrar belirtmek isterim.