terazi yazar profili

2010 yazı o kadar kötüydü ki sanırım ondan daha kötü bir tek 2014 yazı var. bu arada 2013 yazı da fenaydı ama konumuz bu değil. 2010 yazında ilk defa profesyonel olarak acımasız, kan emici, personele zerre kadar değer vermeyen bir yerde işe başlamıştım. hayatı, okuduğum okulu ve kendi değerimi sorguladığım zamanlardı. hafta içi sabah 08:00'de mesai başlıyor akşam 19:00'da bitiyordu. cumartesi günleri de 08:00'de mesai başlıyor ve 18:00'de bitiyordu. işte böyle bir çalışma ortamında yazın ortasına ramazan ayı da denk gelmişti. haa unutmadan söyleyeyim; üç kuruş maaşa çalışıyorduk.

şimdi söyleyin bana. nasıl geriye dönüp ''2010 yazı ne güzeldi be'' diye söyleneyim?

yoğun ve ısrarlı bir baş ağrısıyla gözlerini araladığında, yatağının yanındaki pencereden içeriye dolan gün ışığına alışması biraz zaman aldı.

arayan bulur diye bir laf vardır dostlar, bilirsiniz. eğer kültürlü bir kadın bulamıyorsanız, yanlış yere baktığınız içindir. ya da bakmayıp sadece önünüze gelmesini (bkz: armut piş ağzıma düş) bekliyorsunuzdur. gündelik hayatınızda sanata, edebiyata ya da tiyatroya ne kadar zaman ayırıyorsunuz? en son ne zaman bir müzeye gittiniz? benzer ilgi alanlarına sahip olan insanların toplandıkları mekanlarda ya da sosyal mecralarda bulunuyor musunuz?

eğer tüm bunları yapıyor ve hala bulamıyorsanız, o zaman gerçekten şikayet edebilirsiniz.

angut. toplumumuzda küfür olarak bilinir. hele ki bunu daha önce hiç duymamış birisine söylediğinizde çok ağır bir küfür olarak bile düşünebilir. halbu ki angut göçmen bir kuş türüdür ve çok da sevimlidir.

standardı ortadan kalkmış simittir. daha eski zamanlarda sokaktan ya da fırından fark etmez, aldığınız simit hep aynı lezzette olurdu. hele çıtır ve tazeyse tadına doyulmazdı. şimdilerde o eski lezzeti bulmak pek mümkün olmuyor.

yine işe gidiyorum. ama konu burada işe gitme ya da çalışmak değil. çalıştığım yer ve ortam aslında sabah uyanır uyanmaz bana bunu düşündüren. çok rahatsız edici bir durum. güne böyle başlamak çok yorucu. o yüzden sevgili dostlar, para tabii ki önemli ama huzurlu hissettiğiniz yerlerde çalışmaya dikkat edin.

dün gibi hatırlıyorum... ilkokul birinci sınıftayken eve geldiğimde annem dışarı çıkacağımızı söylemişti. aklımda kalan sahnelerden birisi annemin, benim ve kardeşimin üstünü değiştirmesiydi. bir sonraki sahnede yol kenarında durmuş kırmızı ışık yandığı için arabaların durmasını bekleyişimizdi. "karşıya geçip anneme ve kardeşime el sallayayım" diye aklımdan geçirdiğimi hatırlıyorum. sonra? gözlerimi açtığımda başımda birileri vardı ama görmüyordum. bir yandan annem ağlarken bir yandan doktorun "bu kaç, bu kaç, parmağımı görüyor musun" diye sorduğunu duyuyordum. sanırım orada tekrar bayılmışım. uyandığımda sol kolum alçıda, başım bandajlı yoğun bakım odasındaydım.

ben annemin elinden fırladığımda yavaşlamakta olan bir kömür kamyonu bana çarpmış. havaya uçup başımı kaldırımın kenarına vurmuşum...

gerçekten ölümün kıyısından döndüğüm bir kaza olmuş.

t. yazarların başlarından geçen korkunç olaylar.

bendim o. üçü bir arada ilk çıktığı zamanlarda şeker atıyordum kahveye. ama kısa sürdü tabii.

orta son sınıftayken dershanede aynı serviste olduğum çocuklarla sözde bir çete kurmuştum. hiçbir olumlu ya da olumsuz faaliyetimiz olmadı. ben çete reisiydim ve benden bir kaç yaş küçük çocuklara güya abilik ediyordum... başlığı görünce bir anda aklıma geldi bu anı. :)) beyaz kurtlar çetesi.

kendilerine göre sebeplerden, sınavda kağıdının görünmesini engellemek için tüm vücudunu kullanan arkadaştır.

ben de onlardan birisiyim maalesef. lise hazırlıktayken nedense kopya vermek, istemiyordum. ''ben çalıştım banane'' diyordum içimden sanırım. sanırım diyorum, çünkü aradan uzun yıllar geçti çok da emin değilim. neyse, o kopya vermediğim arkadaş yıl sonunda sınıfta kalmıştı. sonradan üzüldüm de ama olan olmuştu bir kere.

sonra o arkadaşım hazırlık sınıfını geçemediği için düze liseye (biz süper lisedeydik) transfer olup oradan devam etti.

şöyle bir düşününce eğer bizimle beraber okusaydı, belki bambaşka bir yoldan ilerleyecekti hayata. kader gerçekten çok şaşırtıcı bir olgu. çok iyi anlaştığı sıra arkadaşından kopya alamadığı için başka bir yola girip devam etti. tabii ki işin esasında kendi hıyarlığıyıdı. derslerine yeterince özen gösterse sınıfı geçmemesi imkansızdı da. ama onun öyle bir kırılma yaşamasında benim de rolümün olması bana her zaman gerip hissettirir.

alf! hatırladığım, ilk izlediğim yabancı diziydi. hala bayılırım kendisine. :)

bazı erkek yazar dostların çaktırmadan sinyal verdiği başlıktır. ''tüh iki cm'le kaçırdım'', ''bir kaç cm aşağıdayım ama kaslıyım''. ''kaslı ve 1.90'ım ama sarışın değilim'' diyerek ilgilisine bilgilendirme yapıyorlar. :)
erkek dediğin sorumluluk sahibi olur. onun haricindeki her şey yalan dolan, haberiniz olsun.

sözlük erkeklerinin mutfakta maharetlerini gösterdiği başlık.

ben tavuk sote ve biber dolmasını gayet lezzetli yaparım. :)

kimi zaman ve çoğunlukla ağır ağır, kimi zaman da hızla insanı yiyip bitiren şeylerdir. ben oyumu ''beklenti'' olarak kullanmak istiyorum. çünkü çok uzun zamandır beni ağır ağır tüketen şey bu duygu. her yeni gün, yeni bir umut derler ya sevgili dostlar. ben de her sabah gözlerimi açtığımda beklediğim, olmasını umduğum şeylerin beklentisi ile güne başlıyorum. bu bazen kafamın içinde belli belirsiz bir ses oluyor, bazen de sirenler çalıyor.

bu yazıyı okuyan kimi dostlar belki diyecekler ki ''girme beklentiye, bırak gitsin.'' çok haklılar. ama ben de çok yoruldum. ruhen çok çok yoruldum. bırakmaya da beklemeye de gücüm kalmadı pek.

zaman zaman şahit olduğumuz durum. daha bu sabah bizzat yaşadım. gerçi ben onun yanına oturdum ama aynı şey. bu konuda hep ikilemde kalmışımdır. kişi bir koltuk ve o koltuğun sınırlarından taşacak kadar iriyse, diğer yolcuların hakkına giriyormuş gibi geliyor. bir iki defa böyle bir durumda diğer yolcuların tepki gösterdiğini de gördü bu gözler.

eğer bana sorarsanız, kişinin sağlığı elverişli ise nezaket gereği oturmak yerine ayakta gitmelidir. ancak nezaket, pek uğramıyor ülkemizin güzel insanlarına.

bu arada şunu belirteyim; kişi kullandığı ilaçlardan, genetik bir rahatsızlıktan veya elde olmayan sebeplerden dolayı, yani istemeden o boyutlara ulaşmış olabilir. yazdıklarımdan kimseyi suçladığım , yargıladığım anlamı çıkmasın lütfen.

kabalık ve küstahlığın tanımını arşa çıkarmış kızdır. herkesin delirdiği bir ülkede çok da şaşırılacak bir şey olmamalı. merak ediyorum, acaba akrep burcu muydu kendileri... akrepler genel olarak tutmayı ve sahip olmayı sever. belki de kızımız, hali vakti yerinde birisiydi ve ne olur olmaz elimdekinden de olmayayım diye findeks raporu istedi. bilemiyorum.

hayatla ve kendiyle küs olan insandır. başımıza gelen pek çok şeyin aslında kendi yaptığımız seçimlerden dolayı olduğunu bilmeyen insandır. kabul, bazen olumsuz durumlar bizim kontrolümüz dışında gelişir. ama işte hayat da böyle bir yer. işin kolayına kaçıp, kaderi suçlamak yerine sabretmek, ayağa kalkıp devam etmek gerekir. böyle bir insanın idrak etmesi gereken en önemli şeylerden birisi de aslında her an etrafımızda bizi gülümsetecek ya da kendimizi iyi hissettirecek bir şeylerin sürekli olduğudur. görmek lazım. yalnızca bakarak olmuyor.

sözlük yazarlarının gündelik hayatta en çok yedikleri şey.

maalesef ki pilav. son bir senedir sanırım ve istemeden en çok yediğim şey. neden? çünkü bir pilavcıda çalışıyorum.

islam dinini yalnızca araplara inmiş zanneden, kur'an arapça olduğu için diğer milletleri aslında bağlamayacağını düşünen kişilerin savıdır.

bu başlığı açan alpinçayırı isimli yazara gerçekten çok üzülüyorum. islama karşı içindeki kin gözlerini kör etmiş. tüm işi gücü bırakmış, burada sürekli dini kötülemek için çaba gösteriyor. ya da belki onun dünyasında ''insanlara gerçekleri göstermek'' için diyebiliriz. ama ne yazık ki daracık at gözlüğüyle dünyaya baktığının hiç farkında değil. kendine göre okuyor, araştırıyor ve hatta savlarını destekleyecek kur'an'dan ayetler de buluyor. yazık! önünü bile göremiyor halbuki.

eskiden gün içinde sürekli ülke gündemini takip ederdim. artık bunu yapmamaya karar verdim. bıktım çünkü sürekli her konuda kara haberlere maruz kalmaya. siyasi, sosyal ve ekonomik olarak bitmiş bir ülkede her gün her türlü (cinayet, tecavüz, hırsızlık, yolsuzluk, dolandırıcılık, yangın) habere maruz kalmak psikolojimi ciddi şekilde etkilemeye başladı. en sonunda da dün yaşanan imamoğlu hadisesi ile bir kez daha gördüm ki mağdur edebiyatı ile iktidara gelen insanların yaşadıkları güç zehirlenmesi artık ''ben ölmeden bu koltuğu bırakmam'' noktasına getirdi durumu.

bundan sonra ben de bir şekilde mecbur kalmadığım sürece, ne haber izleyeceğim ne de gündem takip edeceğim. bana ne abi! 23 yıl boyunca hep kaybeden partilere oy vermiş birisi olarak, gelinen bu durumda benim hiçbir sorumluluğum yok! üstelik dilim döndüğünce herkesi de uyardım. yapmayın, etmeyin dedim ama gücün pırıltısına ve yalanlarına kapılanları ikna edemedim. bu zamana kadar kimler iktidara oy verdiyse ve bundan sonra da verecekse, durumu onlar düzeltsin. haberleri de onlar izlesin!

cehalet mutluluktur! ben cahilliğimden memnun bir şekilde kendi hayatım için mücadele etmeye, yani yaşamaya çalışmaya devam edeceğim.