zagora yazar profili

kendimi yorgun, yaşlı bir ağacın son baharında, yalnız ve koca gövdesine sarılmış halde buluyorum. “yeşer, yine yeşer. dökülmesin yaprakların, düşenleri toplayıp tekrar yapıştırayım dallarına” diyesim geliyor.

eğreti bir olmamışlık var üstümde. kimseye olamayan, kimsenin üstünde iyi durmayan rüküş bir kumaş parçası gibiyim. beceriksizce dikilmiş, ne o bedene uyan, ne bu bedene…

cesaretimi de sorguluyorum bazen. içinde bu kadar gitmeler olan birinin, kimsede kalamamasını buna veriyorum. ürkek bir kaçma hissinin ablukasında, kendi yalnızlığımın tadına varıyorum. acı, ekşi ve de kekremsi…

susmak da geliyor içimden çok. kendi sükunetime bazen şaşırıyorum. utanmış ve çokça yara almış bir ruhun, kendini kendine reva görüp susması gibi.

başrollerini kendimle paylaştığım dram filminin sonundaki jenerik müziği çalıyor, ismim akıyor kara ekranda. yazan, yöneten, oynayan, ışıkçı, prodüktör ve sesçi… hepsinde aynı isim. başarısızlık vaat eden bu sinematografi için izleyen herkesten özür diliyorum.

kapansın perde artık.

nereden başlasam ne anlatsam…
ruhumun derinliklerinde kaybolmuşken tanıştığım ve bana kendimi aradığım yolda ışık olan müzik grubu.
çok nadir de olsa bazı mekanlarda çaldığına denk geldiğimde mutluluktan ağlıyorum.
bu şarkıya iyi bakalım olur mu, incitmeyelim onu.

kendimden kaçmaya çalışırken, rotamın esasen bir fasit daireden ibaret olduğunu anlamam zor oldu. kaçışım beyhude, vardığım nokta ise hep aynıydı. çöpleşmiş zihnimin bataklığı beni çektikçe çekiyor, nefes almamı zorlaştırıyordu. korkuyordum… yapayalnız ve içsel bir karmaşanın içinde neyin neden olduğunu anlamlandırmaya çalışıyordum.
çığlık attığında sesinin çıkmadığı o en köhne kabuslara sıkışıp kalmıştım. her şey çok siyah. her yer çok karanlık…

düşüncesel bir kara delik oluşturmuştum kafamda. olan her şeyi içine çeken siyah bir girdap. renkler nerede? sahi ben en son ne vakit güldüm? içten ve yalansız. belirsizliklerle dolu bu hengamenin içinde içim bomboş şekilde savrulup duruyordum. ne bir umut ışığı vardı ne bir gökkuşağı.

küskün ve dargındım. kalbim de ziyadesiyle kırık. yaşam olgusuna ölü ruhumla katkıda bulunamazdım. cesur değilim ama titreye titreye kılıç kuşanmıştım. korkuyorum… ama savaşmaktan geri durmuyorum. belki de en çok bu yormuştu beni.

bana müsaade.