15 nisan 2026 kahramanmaraş okul saldırısı

şu an canlı yayında konuşan valinin açıklamasına göre; babası eski emniyetçi 8. sınıf öğrencisi biri tarafından, babasına ait 5 silah 7 şarjör ile gerçekleşmiş saldırı. saldırgan gebermiş. saldırgan dışında 4 vefat daha var sanırım.
8. sınıf. 16 yaşında. 5 silah-7şarjör. ne diyim bilemiyorum.

bu z kuşağı çok deli manyak hiç güvenmiyorum bunlara.

bu kadar üst üste olması terör saldırısını hatırlatıyor. ikisi de kendini mi öldürmüş bir de. hmm. ilginç.

school shooting muhabbetini bu topraklara getirmeye çalışıyorlar, bu konuda emeği geçen herkesin yatacak bir mezarı bile olmasın.

okullardan bilimsel eğitimi çıkarır tarikatlara, ülkü ocaklarına teslim edersen olacak olan budur

çocuklara ücretsiz 1 öğün, temizlik malzemesi, güvenlik sağlamak masraflı olduğu için bedelini çocuklar, öğretmenler ödüyor

okul dediğin yer, bu memlekette aklın dışarıdaki rezillikten korunabildiği son kale kalıntılarından biriydi. şimdi o kale de delik deşik olmuş, içindeki çocuklar ve öğretmenler kan içinde yatıyor.

“çok üzgünüz, soruşturma devam ediyor” diye o bilinen iğrenç cümleyi kurup geçiştirecekler yine. ama bu, geçiştirilecek bir “kaza” değil; bu memleketin mayasının nasıl çürüdüğünün, nasıl koktuğunun suratımıza inen en iğrenç tokadıdır.

burada asıl mesele tetiği çeken parmak değil. o parmağı bu kadar kolay silaha, bu kadar kolay öfkeye, bu kadar kolay katilliğe buluşturan, yıllardır sistematik olarak beslenen çürümüşlüktür.

ülke o kadar başıboş, o kadar denetimsiz, o kadar ahlaksızca laçkalaşmış ki, artık “nasıl oldu” diye sormuyoruz bile. “yine neyi normalleştirdiniz bu sefer?” diye soruyoruz.

çünkü bu ülkede hiçbir facia gerçekten mesele edilmez. biraz ağlaşılır, biraz “vatan millet” nutku çekilir, üç beş tane beylik cümle edilir, birkaç gün trend olur, sonra herkes kendi pis çıkarının peşine düşer. çocukların kanı bile artık kalıcı bir utanç yaratmıyor. en vahimi de bu zaten.

artık istisna olan şeyler rutinimiz haline geldi. bir zamanlar “olamaz” dediğimiz her şey, şimdi “yine mi” dediğimiz sıradanlık seviyesine indi. sonra da çıkıp “toplumsal çözülme”, “ihmal”, “münferit olay” diye yalan söylüyorlar. yalan. bu düpedüz memleketin ayarlarının sıfırlandığı, insan hayatının metalaştığı, öfkenin serbest dolaştığı, silahın çocuk oyuncağı gibi gezdiği, sorumluluğun ise kimsenin üstlenmediği bir bataklıktır.

sonra aynı yüzsüzler dönüp “gençlerimiz neden böyle karanlık” diye ahkâm kesiyor. kahrolasılar. yıllardır bu ülkeye karanlığı kamyon kamyon boca ettiniz. ahlakı, vicdanı, merhameti, eğitimi, adaleti sistematik olarak erittiniz. şimdi o zehrin gölgesi çocukların cesetlerinin üzerine düştüğünde de şaşırmış gibi rol yapıyorsunuz.
bu artık “olay” değil. bu, bir ülkenin kendi çocuklarını yavaş yavaş yemeye başlamasıdır.

bu olaylardan sonra devlet ne yapacak, bu tarz saldırıları engellemek adına nasıl düzenlemeler yapılacak ya da yapılacak mı?

merakla beklemekteyiz. aksi halde millet çocuklarını okula göndermeyecek, eğitimi eksik kalsın, eğitim çocuğun canına mal olacaksa almasın o eğitimi, diye düşünebilir ana babalar...

a'dan z'ye her şey düşünülmeli, çocuklarının risk altında olduğunu düşünen ana babalar tedirgin, korku içinde şu an...

kimse çocuğunu yolda bulmuyor kardeşim.
ne demek bu ya,
bu ne başıboşluktur, bu ne biçim düzendir.

nerde bu devlet, nerde bu adalet?

dün bir bugün 2. bu şahsi bir şey değil. terör eyleminden başka bir şey olamaz. bunlar planlı yapılıyor. önlem alınmazsa daha kötü şeyler olacak.

4 kişi vefat etmiş, 20 yaralı varmış.

inanılır gibi değil. 8.sınıfa giden biri kaç yaşında olabilir? 16 yaşındaki bir çocuğun bunları düşünmemesi/bilmemesi gerekirsen yapıyor olması... diyecek bir şey bulamıyorum. bu psikolojiye gelene kadar ailesi ne bok yiyormuş? çocuk değil, cani.

çocuklar cadılar bayramı kutlasa daha mı iyiydi acaba sayın bakan?

laiklik falan bir şeyler geveliyordunuz en son?

okulların her derdi bitmişti sanki? bitmemiş mi... aaa...

bu ülkede suça özenen ruhsal hasta bir grup var, urfa saldırısı ekranlarda o kadar çok döndü durdu ki bugün bir başka çocuk kendince eylem yaptı.

her şeyden daha kötüsü bu anlık bir öfke değil uzun süreli yanlış politikaların doğal sonucu.

sen trafikte arabasından inen kardeşim, işyerinde arkadaşını çekiştiren kadın, senin de o çocuktan çok farkın yok, boşuna eleştirme o çocuğu, anlık bir öfke ile elinde öldürecek araç olduğunda sen de aynısını yapacaksın, bunu yapmamanın tek nedeni yapacak silahın ve motivasyonun yok.

haberleri okuyamıyorum, görüntüleri izleyemiyorum. dayanamıyorum, kaldıramıyorum.

çocuklarımızı koruyamıyoruz!!!
öğretmenlerimizi koruyamıyoruz!!!

abd'yi kınıyorduk bizimkiler başladı okul katliamlarına. ülke kafayı yedi dedirtir.

çürümüşlüğün son noktası. diyecek bir şey bulamıyorum cidden. şiddet ve suç bu ülkenin rutini oldu artık... ne acı. ve bunun için hiçbir önlem alınamıyor.

sosyal bulaşı denen ve çok dikkat edilmesi gereken bir kavram var.
okul saldırısı yapan çocukları belki kahraman olarak görüyorlar, belki özeniyorlar, belki destekliyorlar, belki kışkırtıyorlar bilmiyoruz. bu iş sınıf öğretmeniyle rehber öğretmene yüklenebilecek bir iş değil.

bu yaş gruplarının aktif olduğu discord, telegram, tiktok vs hangi ortam varsa burda yetkin kişilerin fink atması gerekiyor. bu sokakta insan çevirip gbt yapmaktan çok daha faydalı olacak bir şey. suçun önlenmesine yönelik kuvvetli bir çalışma yapılmalı. her okulun önüne özel harekat ekibi dikme planımız yoksa tabii.

bu çocukların bu hale nasıl geldiğini ayrı bu olaylara karşı alınacak önlemleri ayrı düşünmemizi gerektiren vahşet.

peş peşe oldu bir de. inanılmaz gerçekten.
o kadar silaha ve kurşuna nasıl ulaşmış olabilirsin daha o yaşta, bir emniyet mensubunun cephaneliği mi oluyor normal şartlarda.
hiçbir detayını ne görmeye ne duymaya yürek dayanmaz. allah rahmet eylesin, yaralılara acil şifalar diliyorum.

işini yapması gerekenler yapmadığı sürece tekrar olacaktır. 3 gün sonra da unutulur. olan hayatını kaybeden masumlara oluyor. bir hiç uğruna sevdiklerinden koparılıyorlar. adalet zaten hak getire? kimse bedel ödemeyecek. bu ülkede öldüğümüzle kalıyoruz sadece. tek gerçek budur.

suça sürüklenen çocuk (ssç) kavramı üzerinden yapılan romantik güzellemeler ve cezasızlık kültürü devam ettiği sürece, bu olaylar kaçınılmaz.
nasıl ki bir hayvan sahibi, gözetimi altındaki canlının verdiği zarardan hukuken sorumlu tutuluyorsa; şiddet eylemi gerçekleştiren çocukların aileleri de ihmal ve denetim eksikliği üzerinden ağır cezai yaptırımlara tabi tutulmalıdır.
bu trajedilerin tekrarının yaşanmaması için ise sembolik 'ders bırakma' eylemleriyle yetinilmemeli; öğretmenler ve veliler seslerini duyurmak için meydanlara inerek somut bir değişim talep etmelidir.

kuramsal işlevsizliğin, idari kurumların hepsinde görülmesi ve sonuçları… çok üzgünüm. nasıl koruyacağız ve korunacağız bu muamma huzur bırakmıyor…