17 nisan 2015 kadıköy'de ajdar'ı takip etmem

hasan cihat örter'den dayak yememden önce celebritylerle yaşadığım egzantrik bir hadise de kadıköy metrosundan çıkınca hiperstar ajdar anık'ı görmemdi. zannedersem ılık bir istanbul akşamıydı. kadıköy metrosundan çıkmamla beraber gözüme mutluluk çubuğunun baş kısmına benzeyen kel bir kafa ilişti. bu kafayı taşıyan yaklaşık bir metre seksen beş santimetre uzunluğundaki beden ise hiperstar ajdar'a aitti. görür görmez büyülendim ama bu büyünün sebebi ajdar'ın dayanılmaz seksapeli değil, üzerine geçirmiş olduğu leopar desenli gömlekti. zira gömlek ancak kirli harry veya bruce willis'in aksiyon serilerinde baş komiserimizin mücadele ettiği philadelphia'lı zenci muhabbet tellallarının giydiği tarzdaydı. gömleğe baktıkça '' kaldırım kargaları gelmeden bin şu arabaya seni lanet o...pu '' cümlesi kafamın içinde tınlıyordu.

ajdar ürkek bir tay edasıyla etrafı kolaçan edip beni kimse tanıdı mı diye şöyle bir süzdükten sonra bahariye istikametine doğru yürümeye başladı. ben de hipnotize olmuş bir şekilde peşine verdim. ajdar'ı takip etmekle ne elde edecektim ? gittiği yeri merak mı ediyordum ? ona yetişsem ne yapabilirdim bilmiyorum. bir amok koşucusunun kilitlenmişliğiyle yürüdüm yürüdüm. yalnız herifçioğlu o kadar hızlı yürüyordu ki montana kırsalında bir boz ayıyı bile takip edebilirdi. yetişebilene aşk olsun. ben böyle tıknefes giderken arkasına dönüp keskin bir bakışla beni süzdü ama aramızdaki mesafe 40 metreden fazlaydı. sonra da vitesi üçe takıp gözden kayboldu.