30 yaşında ailemle yaşıyorum diye ağlayan hırbo

"30 yaşındayım, ailemle yaşıyorum, dışlanmış hissediyorum, süt içtim ailemden biri kalanını da zıkkımlansaydın dedi ühühühü" falan filan diye etkileşim için 3 dakka boyunca mal mal ağlayan hırbodur. video yayıldıktan sonra da başka video çekmiş; yanlış anlaşıldım, ailemle aram çok iyi, işsiz de değilim ehehehehe diye.
video1
video2

şimdi öncelikle 30 yaşında gerçekten iş bulamayıp ailesiyle yaşayıp, ilk videoda anlatılan benzeri bir muamele gören, gururuna dokunan kadın/erkek hiç kimse için değil bu hırbo hitabım. bu videodaki etkileşim kaşarı mala. en başından beri belliydi kurgu olduğu, etkileşim için yapıldığı. millet ilk videonun altında ikiye bölünmüştü; "erkek adamsın kalk çalış" ve "o durumda siz de olabilirdiniz" vesaire diye.

ulan ne durumda olursa olsun bi insan oyuncu olmadığı halde kamera karşısında salya sümük ağlayıp bunu yayınlıyorsa o iş kurgu aküğ kurgu. herifler utanmıyor, ağlayabiliyor da kamera karşısında şerefini silktiklerim. anlayamadı gitti bizim millet şu işi. milletimiz sağolsun ; herif ilk video ile de ikinci video ile de aldı etkileşimini misss. ben de başlığını açtım burda, az da olsa benim de katkım oldu. aferin bana.

sabah ben bu videoyu izleyip ağlamıştım. kendimi çok salak hissediyorum. şimdi gidip bir de buna ağlayacağım.

otuz yaşında değilim, ailemle yaşamıyorum ama bende ağlamaklı oluyorum sırf bu yüzden. hayat ne garip lan.

hırbo mu ahahaha. ne zamandır kulak pasımı silecek böyle bir kelime duymak istemişimdi.

ulan iyi ki babam beni 18 yașımda evden dehledi. yoksa ben de şimdi 40 yaşında baba evinde yaşayan bir hırbo olurdum.*

30 yaşında değilim, ailemle yaşamıyorum, ağlamıyorum ve ayrıca hırbo asla değilim. böyle bir tanım* yazdığıma göre mal olabilirim.
bana ne olduğumu ve olmadığımı bulduran, içsel yolculuğa çıkartan başlık.

ya koşullar bilinmez ama benim geleneksel bakış açıma göre bir erkeğin 25 yaş sonrası kendi evi olmalı gibi bir düşüncem var ama işsizlik falan zor be ağam ya valla zor

(bkz: peki bundan bize ne olması)

ben de ailemle yaşıyorum.
ekmeğimi muhabbet kuşları ile paylaşıyorum, muhabbet kuşları ile birlikte ağlıyoruz bazen, iki tane yaşlı sultan papağanı var onlara da ekmek veriyorlar.
hepimiz aşırı kilolu olduk.

çok narin, kırılgan, duygusal biri.
sanki biraz yumuşak mıyız?

devir evde oturma devri değil nice kadınlar ne işlerde çalışıyor kızdan daha kız oldu bazıları dedirtir. git meslek öğren geçici olarak kasiyer falan ol insan bu duruma düşeceğine her işe katlanır. itle köpekle muhatap oluyorum istesem alayının a.k ekmek derdindeyim çünkü. aileler haklı.

hırpo

29 yaş ve alem fm stüdyosu, ne günlerdi ya astro otomatik portakal falan. hayat bizi sürüklüyor arkadaşlar.

4 yıl sonraki kendimi gördüm başlıkta. videoyu izlemedim.
(bkz: yazık lan kimin çocuğuysa)

20 yaşımdan 30 yaşıma kadar ailemden ayrı yaşadım 30 yaşımda tekrar yanlarına geldim 10 sene boşuna ayrı yaşamışım yemin ederim. daha da evlenmeden ayrılmam ya da bi ilişkim olursa anca öyle

üzücü. 30 yaşında bir adamın bu kadar çaresiz ve alıngan olması biraz drama queenlik. oturup ağlayacağına çözüm bul be adam. muhtemelen ailesi de bunun için aşağılama dozunu arttırıyor. kaldır kıçını da çalış. mesela inşaatta çalışır günlük yevmiye alırsın. hiç olmazsa bulaşıkçılık yaparsın. bir hafta çalışsan hem süt alır hem de antalya'ya otobüs bileti alırsın. sezon açılacak elbet bir otelde iş bulursun. otelin lojmanında kalır yer içersin. evet niteliksiz ve asgari ücretli bir iş ama boş durmaktan iyidir. bunları düşünmeyeceğini sanmıyorum. ağlamak nedir. ama ağlayınca oturduğun yerden daha çok etkileşim kasarsın değil mi.

sorun, birinin 30 yaşında olup ailesi ile yaşaması değil. ülke şartları, ekonomik durum v.s. derken anlaşılabilir bir durum. hatta tercih de olabilir ki bu da anlaşılabilir.

sorun, çözüm üretmeye çabalamak yerine, durumu kabullenip, durumdan ötürü kendi üzerinde gereksiz bir baskı oluşturması.

bu arada bu duruma çözüm de üretilemeyebilir anlaşılabilir nedenlerden dolayı. ama bunun yıkıklığını yaşamak esas sorun.

işte bunlar hep düşük testosteron.
bu arada yaşanabilir, maddi ve psikolojik zorluklar olur, yeri gelir sevdiğin insana sarılıp ağlarsın ama tüm sosyal medyaya zırladığın videoyu koyup aile yaşantısınıda dökmessin be reis. bende psikolojik olarak baskı altındayım, ben de mi çıkıp ağlayayım.
a** hayatı adil değil, olmayacak da.

otuz yaş, insanın artık hayatla göz göze geldiği bir eşik.. ne tamamen başlangıç ne de bahaneye sığınılacak bir ara duraktır. aileyle yaşamak bir eksiklik değil, şartların kimi zaman insana çizdiği bir çerçevedir fakat o çerçevenin içinde ne yaptığın, nerede durduğun ve nereye yürümeye niyet ettiğin bütünüyle sana aittir.
oturup ağlamak, içini boşaltır belki ama yol açmaz maalesef. insanın kaderi gözyaşıyla değil, attığı küçük ve inatçı adımlarla şekillenir. hayat, dışarıdan bakınca bazen bir gül bahçesi gibi görünse de, içine girildiğinde dikenleriyle tanışırsın. kimine o bahçe hazır verilir, kimiyse toprağı kazıp kendi yolunu açmak zorunda kalır. işte tam da bu yüzden, çileyi göze almadan sefanın hayalini kurmak eksik kalır. emek vermeden doymayan bir dünya bu.. sabırla, dirençle ve biraz da inatla yürüyeni sınar, ama sonunda karşılıksız da bırakmaz.

o ağlamasın da ben mi ağlayayım ya?
30 yaşındasın sen otuz.
çözüm bulmak yerine ağladığın için zaten o yaşta hala ailene yük olmayı kendine yedirebilen birisin.
kalk git, gerekirse aç kal ama fırsat çok.
belli ki eğitimini aldığın (aldığını sandığın) konuda bir cacık olmamışsın.
biraz gerçeklerle yüzleş, ben o hayal ettiğim kişi değilim de ve insanların burun kıvırdığı sektörler de olsa elin iş tutsun.
bu herifi bugün çok iyi maaşla işe soksan, yarın kalkar "yhaaa ama ofiste bana mobbing yapıyorlaaar" diye ağlar.
ağlanacak şey var, ağlanmayacak şey var.
öf be, git ötede ağla.