40 yıl güvercin beslemek

söyleseler inanmazdım. ama gözlerimde gördüm, kulaklarımla işittim. babamın yakın arkadaşlarından olan ismail abi 40 yıldır güvercin besliyor. ve beslediği onlarca güvercini evladı gibi görüyor. içinizden bazıları; hadi canım sende, kesin satıyordur onları diye aklından geçirebilir. ama ticaret yapsa kesin duyulurdu. ha unutmadan kendisi ile yaptığım röportajı buraya bırakıyorum.

hala barisa inanmaktir.

dünyanın en kolpadan şairi, lahana turşusu şairinden gelsin o zaman.

ne güzel bir iştir hem kuşbaz olmak,
hem de bağında şarap kurmak.
gökte dönen kuşun kanadında,
toprağa düşen gübreyle bereket taşmak.
üzüm bağın varsa, kuş da seni sever,
kendi elinle kurduğun şarap ne güzel demler.
40 yıl, kendi tadında yuvarlanır gidersin,
ne dünya derdi kalır ne de insan kederi.
özenmedim desem yalan olur,
bir ömrü böyle usulca yol alana.
şarap kadehinde kuş cıvıltısı,
40 yıllık bir güvercinciye selam olsun!

kuşçuluk zaten bir hastalık. benim kuzen bile hapis kararı çıktığında çoluğundan çocuğundan önce arkadaşını arayıp güvercinin bakımlarını emanet etti. ev 3.5 yıl boş kaldı, kirası verildi sırf güvercinler için.

hele bir de elinde az bulunur ırk falan varsa o kanı devam ettirmek için de yapıyorlar. adam araya başka ırk karıştırmıyor, farklı ırkları farklı zamanda salıyor falan.

malatya'da zengin bir dayı, kuşlarına hayvan gibi çiftlik açmıştı. bekçisi var, özel ısıtması var, özel seyir terası var, varoğlu var.

40 yıl kuş besleyene bu yüzden şaşırmam. birde bu bir kültür. hele mahallede varsa bu kültür daha da eğlenceli hale geliyor. senin güvercin başka kümese iner, başkasının güvercin senin kümese iner. arkadaşın telefon açar "senin sabuni bende, yarın getiririm ya da kendi gelir" diye. babalar çocuklarını daha bebeyken zehirliyor birde. babadan gördüysen yüzde 90 sen de ilgilenirsin. (bkz: swh)

güvercine dama öğretmek için yeterli bir süre, hatta sizi 2 kere yenebilir de:

40 olmasada epeydir var.
bu ara süs kuşlarına merak saldım.