1.
" dehayı herkesten talep etmelisin ama onu kimseden beklememelisin. "
1772/ 1829 yılları arasında yaşayan alman filozof, yazar, şair ve eleştirmen karl wilhelm friedrich schlegel imzalı 90 sayfalık eser; özgün adı kritische fragmente olan kitabı dilimize ise kerem duymuş çevirmiş, türkçe baskısı 2018 yılında yapılmıştır.
kitabımızın alt başlığındaki adı ise eleştirel fragmanlar/ felsefi aforizmalar olarak karşımıza çıkmaktadır.
* karakter sayısı uzun olabilir ihtimâli nedeniyle kitabın başlığı daha sade bir biçimde açılmak durumunda kalınılmıştır.
nâçizâne okuduğum diğer aforizma türünde yer alan eserlerden biraz farklı bir kitaptı benim için, daha katmanlı, daha felsefik, duygudan ziyâde rasyonelliğin hüküm sürdüğü bir anlatım söz konusuydu, hayattan ziyâde felsefenin ve edebiyatın odak noktasında olduğu bir kitaptı benim için, yine de hayatı yansıtan aforizmaların daha fazla olmasını dilerdim.
yazarın bu kitabında üzerine düşündüğü bâzı konu ve kavramlara örnek vermek gerekirse; sanat, sanatçı, şiir ve bütünlük, gerçek şiir, edebiyat, sanatta eleştiri, tin, ironi ve paradoks, sanat ve doğa kavramları bence örnek verilmeye uygun olabilir.
bunun yanı sıra edebiyatı ilgilendirdiği gibi edebiyattan bağımsız da düşünülebilecek birkaç konu üzerine fikirle de karşımıza çıkıyor schlegel, kitabımız aforizmalar üzerine odaklanmış olsa da aforizma formundan ziyâde deneme tadı almak da fazlasıyla mümkündü, hem yazıların uzunluğu açısından, hem de konunun ele alınma biçimi bakımından böyle düşünmek de oldukça imkân dâhilinde bence.
sanatçı, sanat, metin, şiir, okur, yapıt- yazar ilgisi, eleştiri, sanatçı için yaratım ve yıkım süreçleri gibi konular üzerine ufuk açıcı bir kitaptı benim için.
okurken seçtiğim bazı cümleleri bırakarak burada bir son veriyorum.
sanatçı olarak adlandırdığımız kişilerin çoğu, aslında doğanın sanat eserleridir.
şiirde de hemen her bütün yarım, ayrıca her yarım da aslında bütün olmalıdır.
dehayı herkesten talep etmelisin ama onu kimseden beklememelisin. bir kantçı buna dâhiliğin kategorik zorunluluğu derdi.
klasik bir metin hiçbir zaman tümüyle anlaşılır olmamalıdır.
fakat eğitimliler ve kendini eğitenler daima onlardan daha fazla şey öğrenmek istemelilerdir.
övgü anlamında olduğunda bile tek bir analitik kelime, ilk sıcaklığın alevindeki bu en mükemmel witzig/ nüktedan fikrin parlaklığını ânında söndürebilir.
her şeyin mükemmel, iyi ve güzel olması mümkün değildir, çünkü bu en azından şüphe edilecek kadar olağanüstüdür. sıradanlığın aksiyomu: bizim yanımızda ve bizde olan, her yerde olmalıdır, bu yüzden tümüyle doğaldır.
eleştirmen bir okurdur, geviş getiren.
bu yüzden birden fazla mideye sahip olmalıdır.
en gerekli [çünkü]: kişi kendini kısıtlamadığı her yerde, dünya tarafından kısıtlar, böylece bir hizmetçi olur.
felsefe, mantıki güzellik olarak tanımlamak istediğimiz ironinin gerçek vatanıdır.
ironi, paradoksun formudur.
paradoks, hem iyi hem de büyük olan her şeydir.
en mükemmel romanların birçoğu, deha bireylerin tinsel yaşamının bir ansiklopedisi, bir özetidirler.
eğitimli ve kendini yetiştirmiş her insan, kendi içinde bir roman barındırır;
gelgelelim, onu ifade edip yazması gerekli değildir.
eskiler, şiirsel soyutlamanın ustalarıdırlar. modernlerse daha ziyade şiirsel spekülasyonlara sahiptirler.
şiir yalnızca şiir yoluyla eleştirilebilir.
bir şeyin güzel ya da muazzam olması karşısında hayrete düşmek, sanki başka türlüsü mümkünmüş gibi, kabalıktır.
yıpranmış (abgenutzt) olabilen her şey, başlangıçta aynı [şekilde] düz ya da çarpık değil miydi?
1772/ 1829 yılları arasında yaşayan alman filozof, yazar, şair ve eleştirmen karl wilhelm friedrich schlegel imzalı 90 sayfalık eser; özgün adı kritische fragmente olan kitabı dilimize ise kerem duymuş çevirmiş, türkçe baskısı 2018 yılında yapılmıştır.
kitabımızın alt başlığındaki adı ise eleştirel fragmanlar/ felsefi aforizmalar olarak karşımıza çıkmaktadır.
* karakter sayısı uzun olabilir ihtimâli nedeniyle kitabın başlığı daha sade bir biçimde açılmak durumunda kalınılmıştır.
nâçizâne okuduğum diğer aforizma türünde yer alan eserlerden biraz farklı bir kitaptı benim için, daha katmanlı, daha felsefik, duygudan ziyâde rasyonelliğin hüküm sürdüğü bir anlatım söz konusuydu, hayattan ziyâde felsefenin ve edebiyatın odak noktasında olduğu bir kitaptı benim için, yine de hayatı yansıtan aforizmaların daha fazla olmasını dilerdim.
yazarın bu kitabında üzerine düşündüğü bâzı konu ve kavramlara örnek vermek gerekirse; sanat, sanatçı, şiir ve bütünlük, gerçek şiir, edebiyat, sanatta eleştiri, tin, ironi ve paradoks, sanat ve doğa kavramları bence örnek verilmeye uygun olabilir.
bunun yanı sıra edebiyatı ilgilendirdiği gibi edebiyattan bağımsız da düşünülebilecek birkaç konu üzerine fikirle de karşımıza çıkıyor schlegel, kitabımız aforizmalar üzerine odaklanmış olsa da aforizma formundan ziyâde deneme tadı almak da fazlasıyla mümkündü, hem yazıların uzunluğu açısından, hem de konunun ele alınma biçimi bakımından böyle düşünmek de oldukça imkân dâhilinde bence.
sanatçı, sanat, metin, şiir, okur, yapıt- yazar ilgisi, eleştiri, sanatçı için yaratım ve yıkım süreçleri gibi konular üzerine ufuk açıcı bir kitaptı benim için.
okurken seçtiğim bazı cümleleri bırakarak burada bir son veriyorum.
sanatçı olarak adlandırdığımız kişilerin çoğu, aslında doğanın sanat eserleridir.
şiirde de hemen her bütün yarım, ayrıca her yarım da aslında bütün olmalıdır.
dehayı herkesten talep etmelisin ama onu kimseden beklememelisin. bir kantçı buna dâhiliğin kategorik zorunluluğu derdi.
klasik bir metin hiçbir zaman tümüyle anlaşılır olmamalıdır.
fakat eğitimliler ve kendini eğitenler daima onlardan daha fazla şey öğrenmek istemelilerdir.
övgü anlamında olduğunda bile tek bir analitik kelime, ilk sıcaklığın alevindeki bu en mükemmel witzig/ nüktedan fikrin parlaklığını ânında söndürebilir.
her şeyin mükemmel, iyi ve güzel olması mümkün değildir, çünkü bu en azından şüphe edilecek kadar olağanüstüdür. sıradanlığın aksiyomu: bizim yanımızda ve bizde olan, her yerde olmalıdır, bu yüzden tümüyle doğaldır.
eleştirmen bir okurdur, geviş getiren.
bu yüzden birden fazla mideye sahip olmalıdır.
en gerekli [çünkü]: kişi kendini kısıtlamadığı her yerde, dünya tarafından kısıtlar, böylece bir hizmetçi olur.
felsefe, mantıki güzellik olarak tanımlamak istediğimiz ironinin gerçek vatanıdır.
ironi, paradoksun formudur.
paradoks, hem iyi hem de büyük olan her şeydir.
en mükemmel romanların birçoğu, deha bireylerin tinsel yaşamının bir ansiklopedisi, bir özetidirler.
eğitimli ve kendini yetiştirmiş her insan, kendi içinde bir roman barındırır;
gelgelelim, onu ifade edip yazması gerekli değildir.
eskiler, şiirsel soyutlamanın ustalarıdırlar. modernlerse daha ziyade şiirsel spekülasyonlara sahiptirler.
şiir yalnızca şiir yoluyla eleştirilebilir.
bir şeyin güzel ya da muazzam olması karşısında hayrete düşmek, sanki başka türlüsü mümkünmüş gibi, kabalıktır.
yıpranmış (abgenutzt) olabilen her şey, başlangıçta aynı [şekilde] düz ya da çarpık değil miydi?
devamını gör...
"aforizmalar (friedrich schlegel)" ile benzer başlıklar
aforizmalar
14