akrabalardan biri ölünce televizyonu açmamak

hatırlıyorum da akrabalardan biri ölünce televizyon evde açılmazdı. hatta mahallede biri ölünce de böyle olurdu. sanki onlar yasta da biz eğleniyoruz gibi mi. ince düşünce vardı doksanlı yıllarda.
şimdiki nesil gerçi televizyonla saygı mı olur diye düşünebilir. oluyormuş demek ki.

hala böyle devam ediyor bu gelenek bu arada.los angeles'ta mı yaşıyorsunuz anlamıyorum ki..bir evde cenaze varsa gereksiz konuşulmaz,televizyon açılmaz ve kimse kafasını telefona gömmez.gerek varsa ev sahibine yardım edilir ve gözler sık sık boşluğa dalar,vefat eden kişiyle olan anılar akıldan geçer ve olay biter..

sadece akraba değil, komşuda da geçerlidir.
gürültü yapılmaz, acıya saygı gösterilir.

mantıklı ve anlaşılabilir durum.

tutulan yas'a karşı saygı gösterilir. olması gerekendir. böyle ince düşünceli bir milletten nasıl bir millet haline dönüştüğümüzü sorgulatti bir anda .

illâ akraba olması gerekmiyor, sadece sosyal medyada ara sıra görüştüğüm, gerçekte hiç yan yana gelmediğim bir gazeteci ağabeyim vefat ettiğinde o gün youtube'dan video bile açmamıştım. açarsam sanki bunu hissedecek ve üzülecek diye düşünmüştüm. (televizyonla pek aram yok, o yüzden youtube örneği verdim)

yas.

televizyon eğlencedir. ölü varken eğlence olmaz.
ben eski kafalıyım. doğru buluyorum.

kapı komşunda da ölü varsa, ses bile çıkartmazsın. ölüsü var derler.

eskinin adetlerini tutun. insani.

bize ait nir yas geleneği. güzel de bir gelenek. ciğeri yananları anlamak için yspılır.

o da bir şey mi.

kürtlerde eskiden, kadınlar saç keser. alır makası bıçağı, lalettayin saçını keser. ben bu saçı artık neden tarayayım? demek.
ölüye kendince ekstra hüzün, bir veda.

mesela ocakta ateş yanıyordur, onun külünü alır başına döker.

bunlar günahtır fakat insanoğlu işte, acısını böyle dindiriyor.

saç kesmeyi duyduğumda, gözlerimden yaş akmıştı.

evet eskiden böyle bir adet vardı ama gece olunca gene çaktırmadan açılırdı aslında ..

akraba değil sadece komşular için de geçerli. küçükken annemin tv müzik gibi şeyleri kapattırdığını hatırlıyorum. acını paylaşıyorum, sen üzgünken ben de mutlu olamıyorum demek. bence çok güzel bir adettir ama eskisi gibi kalmadı tabii.

benim yaş buna yetmedi galiba . ilk defa böyle bişe duydum…

ilk defa duyduğum saygı eylemi.

benim ailemden birinin cenazesinde ve sonra taziyede akrabaların yaptıkları kakara kikiriyi gördükten sonra hiçbiri umurumda değil. ateş düştüğü yeri yakıyor. düşünsenize akrabalarınızın büyük çoğunluğu oraya muhabbet etmeye gelmişler. fısır fısır sürekli konuşuyorlar, arada kahkahalar yükseliyor falan. bazen ayıp olmasın diye görünmeye veya pide yemeye gelenler de olabiliyor. hatta ben densizin bir tanesiyle kavga ediyordum az daha. o gün anneme babama açıkça söylemiştim, cenazelerinde pide olmayacak. o parayla fakir doyururum yada lösev'e veya tegv'e bağış yaparım daha iyi. çevrenizde varsa birkaç tane insan evladı, onlara şükredip gerisini silebilirsiniz bence. uzak yakın fark etmez, kan bağınız olan kişilere değil, hak edene saygı, sevgi, ilgi gösterin.