ara renklerin felsefesi

hiçbir kutba tam ait olmayan, tam da bu yüzden her yere ait olabilen; belirsizliğin değil, derinliğin ifadesi.
ara renkler alacakaranlığı, mevsim dönümlerini, insan ilişkilerindeki dost-aşk sınırını, uyku ve uyanıklık arasındaki o büyülü anları ifade eder. zaten gerçek hayatta o değil midir? ne siyah, ne beyaz. grinin binlerce tonu.
aslında insan olmanın özü de bu değil mi?
ne tam iyiyiz ne tam kötü, ne tam bilge ne tam cahil, ne tam güçlü ne tam zayıfız.
biz, ara tonların canlı temsilleriyiz.

“ya hep ya hiç” diyenlere
“biraz da böyle” diyebilmektir..

hiç fark ettin mi, sevgilim…
güzelliğini ara renklere borçlu olan gün batımlarını…ne gündüzdür o an, ne gece. bir geçiştir sadece… ama insan en çok o geçişlerde kendini bulur. belki de aşk da böyle bir şeydir; tam sevgi değil, tam acı değil…
ikisinin arasında bir yerlerde, kalbin tereddütle attığı bir çizgide durur.
renkler birbirine nasıl karışıyorsa, biz de öyle karışmışız seninle… sen biraz mavi, ben biraz kederin tonuyum. birlikte olunca ne tam huzuruz ne de tam fırtına; ama ortaya çıkan renk, başka hiçbir yerde yok. biraz bizden, biraz bizden içeri…
ah bu ara renkler…belki tanrı’nın insana verdiği en ince sırdır… güzellik, netlikte değil, karışımda saklıdır. dünyayı anlamak uçlarda değil, geçişlerde yaşanır…

ben evde açık radyo diliom.

kainatın tüm seslerine, renklerine ve titreşimlerine açık radyo.

* * realitenin sesi olarak yazıyorum ki;

üç ana renk * birbirlerine yaklaşır, kaynaşır ve hemhal olurlar ve ara renkler * doğar. * *
johann wolfgang von goethe bunu 1800'lerde şöyle çizmişti;