ara ara gelen yoldaş'a küfürlü mesaj atma isteği

dürtü kontrol bozukluğu misali bazı obsesif vakalarda da görülebilecek kendini kontrol edememek veya edememekten endişe etmek halidir. baı psikiyatrik bozukluklarda bazen insan kendine engel olmakta zorlanır.. ve bir saçmalık yapmaktan aşırı derecede korkar..

atıyorum şimdi ben sırf böyle bir hastalık yüzünden yoldaş'a gerçekten de küfürlü mesaj yollasam kim tınlar psikiyatrik alt yapısını meselenin? adam dava açar sürüm sürüm süründürebilir...

mesela ilkokuda sınıfa müfettiş geldiğinde ya da müdür geldiğinde kendime engel olamayıp bağıra bağıra küfür eder miyim? diye düşünüp kendimi aşırı kasardım. aklımdan sövmek geçerdi. sövüp kurtulur muyum? sonucu ne olur? filan diye düşününce kaskastı kesilirdim... o an 10 kilo zayıflardım sanki yaşadığım şu stres yüzünden.
bi keresinde de hiç de aşık olmadığım bir sınıf arkadaşıma arkasından seni zeviyorum x diye bağırmak isteği gelmişti içimden. neden bilmiyorum. sadece bağırır mıyım gerçekten! diye korkup koşa koşa eve geri dönmüştüm. annem okula geç kaldığım için beni çok fena dövmüştü. ağlaya ağlaya tekrar okulun yolunu tutmuştum.. anlatamam yaşadığım stresi...
kimse anlamıyordu halimden.. eskiler buna vesvese mi diyorlardı ya da buna benzer bir şey.. yani aklına o an gelen şeyi gereksiz bir biçimde aklında büyütmek ve acaba kendimi kontrol edemeyip söyler miyim? korkusundan kendini tüketmek gibi bir hastalık. sonra geçti tabii..
bunu da anlatayım. bak aklıma geldi.

bir keresinde de minibüste genç bir ablayla karşılıklı oturuyorduk. yine o zaman çocuğum. birbirimize ara ara bakıp gülüştük. çok garip bir duyguydu. çok tatlı bir kızdı..
minibüsten inerken aşık oldum! diye bağırasım geldi. kendi elimle ağzımı tutup bir hışımla zıplayarak minibüsten atladım. ağzımı elimle kapamış halde eve koşa koşa gittim. ama nasıl bir şey anlatamam. söylemesem içimde patlayacak gibiydi.. seviyorum ulaaaaaynn! diye bir bağırasım var. söylemesem ölücem artık.. ateşler içinde yanıyorum. evde ortam müsait değil... tekrar evden çıkıp boş araziye doğru koşarken bayılmışım...

bunca sene sonra bu hastalığın tekrar edeceğini düşünmezdim. son zamanlar yine kendini hissettirmeye başladı. sözlük sanırım benim psikolojimi bozmaya başladı.
kesinlikle ağır obsesif atak geçirmek istemiyorum. vesveselere boğulmak filan istemiyorum. ruhsal dengemi korumalıyım.
o yüzden ayrılmalıyız sözlük. bana iyi gelmiyorsun..

geçen gün aradım, gelişine sağlam sövdüm. haklısın kral dedi, kapadı telefonu. yüzü yok ki şimdi sözlüğe de gelemiyor hergele. neyse, halledeceğiz.

sizin hatanız ne biliyormusunuz ? yoldaşı, ismail alpen veya emin adanur gibi bir tip zannetmeniz.
bu beklentiniz karşılanmayınca da kızıyorsunuz, eğer aradığınız öyle tipler ise gideceğiniz yerde belli,
boşa kendinizi harabediyorsunuz. yazık.

(bkz: boyu devrilesice)