artık cuma namazına gidemeyen erkeğin dramı

6 yıl öncesine kadar her cuma camideydim. sonra kavurucu bir ağustos günü kafam esti; "efil efil kılalım şu namazı, hem hafif yaşamak ibadetin yarısıdır" dedim, boxerı çıkarıp evde bıraktım, gri eşofmanı çektim, çıktım yola.

namazımı kıldım, tesbihatımı yaptım. tam huşu içinde camiden çıkacağım sırada arkamdan bir ses yükseldi, öyle bir ses ki, azrail "sıra sende" dese bu kadar ürkütmez:

— "kardeşim, bir dakika bekler misin?"

döndüm, imam. yüzünde öyle ciddi bir ifade var ki, sanki şirk koşmuşum. yaklaştı, yanındakilere baktı, sonra kısık sesle ama bıçak gibi net konuştu:

— "evladım, eşofmanın… yani… her şeyin ortada… fazla görünür olmuş. cemaat huşuyla değil, şokla ve korkuyla namaz kıldı bugün."

o an anladım: bu camideki son namazımdı. o günden sonra camilerde 'istenmeyen adam' ilan edildim. girişim yasaklandı camilere. o günden beri cuma namazı kılmıyorum. o gün herkesin gözü üzerimdeydi ve ben ibadet kariyerimi zirvede bırakmak zorunda kaldım.

şair burada bayrak direğine seslenmiş. kasıktan dize kadar diyor, ekinler dize kadar diyor. allah arttırsın. çıkartsın da şu sıcaklarda gölgesinde serinleyelim.*

dramı mı..?! artık gitmiyorsa, o bazı tüccar tayfa ve siyasi bezirganın dramıdır ancak.. emin olabilirsiniz..

üzülme taha yasin, rabbin seni terk etmedi.

cuma namazını bırakmadım aslında… sadece cemaatin göz sağlığını korumak için ara verdim. gri eşofmanla ibadet, fazla etkili oldu...

sonunda inancımız sarsıldı, sabrımızı yitirdik, dönüverdik sırtımızı; ne harika değil mi?

friedrich nietzsche *