1.
selamün aleykum beyler. toplanın, dün gece odamdaki kristal görünümlü çakma avizeye ömrü boyunca unutamayacağı, moleküler düzeyde öyle bir ayar verdim ki şu an tavanda asılı duruyor ama utançtan sıvaları dökülüyor.
olay dün gece 03.15 sularında gerçekleşti. yatakta sırtüstü yatmışım, karanlıkta istikbalimi ve hayat tercihlerimi sorgularken gözüm tavandaki avizeye kaydı. avize dediğim de 2008 yılından kalma, annemin salona uymadı diye getirip odama çaktırdığı, çakma platin sarısı ışık saçan bir mutasyon.
yıllardır tepemde duruyor bu mahluk. ben ne zaman odada aniden ayağa kalksam kafamı buna vuruyorum. ne zaman yatağa uzansam 75 wattlık kibirli sarı ışığıyla gözümün içine bakıp adeta bana ulan vasıfsız, sen aşağıda sürünüyorsun ben ise bu odanın üst aklıyım muamelesi çekiyor. dün gece bir de üstüne üstlük 2016'dan kalma tozlu bir sivrisinek ölüsünü tam alnımın ortasına serbest düşüşe bıraktı.
o an bende sinir tavan yaptı. yataktan bir fırladım, avizeyle göz göze geldik. o hala tavanda mağrur, sallanan plastik taşlarıyla bana caka satıyor. sen kimin tepesinde durup kime yukarıdan bakıyorsun lan çakma saray kalıntısı dedim.
cevap veremedi tabii, cızzz diye ampul sesi çıkarıyor koyduğumun elitist nesnesi.
hemen bir sandalye çektim, psikolojik ve fiziksel harp operasyonunu başlattım.
önce bunun o 75 wattlık artist, göz alan sarı ampulünü yavaşça çevire çevire söktüm. gittim banyodaki prizden çıkardığım 1.5 wattlık, soluk, morumsu dandik gece lambası ampulünü buna taktım.
ardından plastik taşlarını tutan telleri tek tek büktüm. hani o görkemli, şato aydınlatması edasıyla duran avize var ya? hepsini tek bir plastik cırt kelepçeyle kavrayıp duvara doğru çektim. avizenin boynu tam 90 derece büküldü, bildiğin rükuya yattı amk.
en son düğmeye bastım. o mor, sönük, mahalle pavyonundan hallice ışık yanınca karşısına geçip kolları bağladım ve aynen şu tiradı attım:
bak koçum. hani tavandaydın? hani herkesten yüksektin? bak şimdi boynun bükük, rengin morarmış. artık tavanın hakimi değil, odamın kapısındaki marabamsın. zaten elektrik faturanı da ben ödüyorum, senin bu evde hiçbir hükmün yok. beyler yemin ediyorum o an avizenin içindeki voltaj bile utançtan dalgalandı, ışığı bir anlığına kısıldı. şak diye anahatarı kapattım, geçtim yattım.
bugün sabah uyandım, hala duvara doğru bükük ve mor ampulüyle mahcup mahcup duruyor. içeri her girdiğimde bana saygıyla eğiliyormuş gibi bir havası var. tavanın tek kralı artık benim.
bu da böyle bir anımdır.
olay dün gece 03.15 sularında gerçekleşti. yatakta sırtüstü yatmışım, karanlıkta istikbalimi ve hayat tercihlerimi sorgularken gözüm tavandaki avizeye kaydı. avize dediğim de 2008 yılından kalma, annemin salona uymadı diye getirip odama çaktırdığı, çakma platin sarısı ışık saçan bir mutasyon.
yıllardır tepemde duruyor bu mahluk. ben ne zaman odada aniden ayağa kalksam kafamı buna vuruyorum. ne zaman yatağa uzansam 75 wattlık kibirli sarı ışığıyla gözümün içine bakıp adeta bana ulan vasıfsız, sen aşağıda sürünüyorsun ben ise bu odanın üst aklıyım muamelesi çekiyor. dün gece bir de üstüne üstlük 2016'dan kalma tozlu bir sivrisinek ölüsünü tam alnımın ortasına serbest düşüşe bıraktı.
o an bende sinir tavan yaptı. yataktan bir fırladım, avizeyle göz göze geldik. o hala tavanda mağrur, sallanan plastik taşlarıyla bana caka satıyor. sen kimin tepesinde durup kime yukarıdan bakıyorsun lan çakma saray kalıntısı dedim.
cevap veremedi tabii, cızzz diye ampul sesi çıkarıyor koyduğumun elitist nesnesi.
hemen bir sandalye çektim, psikolojik ve fiziksel harp operasyonunu başlattım.
önce bunun o 75 wattlık artist, göz alan sarı ampulünü yavaşça çevire çevire söktüm. gittim banyodaki prizden çıkardığım 1.5 wattlık, soluk, morumsu dandik gece lambası ampulünü buna taktım.
ardından plastik taşlarını tutan telleri tek tek büktüm. hani o görkemli, şato aydınlatması edasıyla duran avize var ya? hepsini tek bir plastik cırt kelepçeyle kavrayıp duvara doğru çektim. avizenin boynu tam 90 derece büküldü, bildiğin rükuya yattı amk.
en son düğmeye bastım. o mor, sönük, mahalle pavyonundan hallice ışık yanınca karşısına geçip kolları bağladım ve aynen şu tiradı attım:
bak koçum. hani tavandaydın? hani herkesten yüksektin? bak şimdi boynun bükük, rengin morarmış. artık tavanın hakimi değil, odamın kapısındaki marabamsın. zaten elektrik faturanı da ben ödüyorum, senin bu evde hiçbir hükmün yok. beyler yemin ediyorum o an avizenin içindeki voltaj bile utançtan dalgalandı, ışığı bir anlığına kısıldı. şak diye anahatarı kapattım, geçtim yattım.
bugün sabah uyandım, hala duvara doğru bükük ve mor ampulüyle mahcup mahcup duruyor. içeri her girdiğimde bana saygıyla eğiliyormuş gibi bir havası var. tavanın tek kralı artık benim.
bu da böyle bir anımdır.
devamını gör...
2.
#4034677
boş ver kardeş, böyle "salon kalıntısı" avizelerle muhattap olmaya değmez. bunları ne yapsan eğitemezsin..
boş ver kardeş, böyle "salon kalıntısı" avizelerle muhattap olmaya değmez. bunları ne yapsan eğitemezsin..
devamını gör...