uzatma kablosuna verdiğim ibretlik ayar

evdeki 5 li uzatma kablosuyla hayatımın en büyük varoluşsal savaşını verdim.
olay bu sabah saat 06:30 sularında gerçekleşiyor. telefonun şarjı %2, bilgisayarda önemli işlerim var, bir yandan da masa lambası açık. odayı aydınlatan tek şey, yerde yılan gibi çöreklenmiş, plastiği sararmış, üzerindeki kırmızı ışıklı anahtarı mangal gibi cızzzz cızzzz diye pavyon tabelası gibi göz kırpan 10 yıllık emektar ama huysuz ihtiyar uzatma kablosu.
bu priz tam bir ego yuvası olmuş beyler. 5 tane yuvası var ama keyfi yerindeyse sadece 2 tanesini çalıştırıyor. telefon şarj aletini takıyorsun, şarj olması için fişi 47 derecelik açıyla sol yukarı doğru bastırıp altına incil ve tevrat sıkıştırıp topal eşek dansı yapman gerekiyor. odada hızlı yürüyüp halıya basarsan oluşan titreşimden fiş sallanıyor, şarj kesiliyor. bildiğin mahalle muhtarı gibi keyfine göre elektrik dağıtıyor.
en son bilgisayarın fişini takarken tak diye bir kıvılcım attı, odada hafif bir yanık kablo kokusu ve o cızırdayan neon ışığı küt diye söndü. bilgisayar kapandı, emekler çöp oldu.
o an bende şalterler attı beyler. gözüm karardı.
yavaşça oturduğum yerden kalktım. önce gittim bunu duvardaki ana prizden çaaat diye çektim. akımı kestim. alet bir anda neye uğradığını şaşırdı, o gıcık cızırtı sesi bıçak gibi kesildi. masanın altından bunu kablosundan tutup yılan gibi sürükleyerek yavaş yavaş masanın üstüne çıkardım.
çekmeceden penseyi, düz tornavidayı ve yan keskiyi çıkardım. aletleri yanına sırayla dizdim. adeta ameliyathanedeki cerrah gibiyim. uzatma kablosu çaresizce masada yatıyor. hemen yanına da internetten açtığım akım korumalı 8'li akıllı priz - aynı gün kargo sayfasını içeren telefonu koydum. ekranı tam bunun gözünün önüne doğru çevirdim.
önce düz tornavidayı aldım, bunun gevşemiş, bollaşmış bakır yuvalarının içine sokup o bakır plakaları tek tek içeri doğru büktüm. bundan sonra öyle temassızlık yapmak, fişi seçmek yok der gibi. sonra yan keskiyi kablosunun tam ortasına dayadım.
kulağımı o kırmızı ışıklı anahtarına doğru eğdim, buz gibi bir ses tonuyla fısıldadım. bak oğlum. senin içinden geçen o bakır telleri tek tek söker, mahalledeki çocuklara bakır niyetine satarım. seni bu evdeki bütün elektronik cihazların önünde çöpe atar, yerine akım korumalı, type c girişli alman malı priz alırım. ömrünün kalanını çöp kamyonunun arkasında poşet delerek geçirirsin. şimdi o bakır plakalarını adam gibi tutacaksın. o kıvılcımı bir daha görürsem, kablonu üç yerden keserim.
beyler yemin ediyorum tornavidayla içini sıkıştırırken aletten çıt çıt diye teslimiyet sesleri geldi.
gittim fişini duvara geri taktım. telefon şarjını, bilgisayarı, lambayı, hatta hırsımı alamayıp saç kurutma makinesini ve fritözü bile aynı anda taktım.
beyler fişler yuvaya öyle bir oturdu ki, sanarsın fabrikanın orijinal parçası. laaps diye girdi, milim sallanmıyor. üzerindeki kırmızı ışık artık cızıramıyor, lazer gibi dimdik ve kesintisiz yanıyor. 5 yuvadan aynı anda o kadar pürüzsüz elektrik akıyor ki odadaki voltaj seviyesi şahlandı.
şu an masanın altında uslu uslu duruyor, ne bir kıvılcım var ne bir gürültü. ibret olsun diye yan keskiyi hala prizin hemen yanında, masanın üstünde bırakıyorum. gözü keskiye kaydıkça daha bir canlı yakıyor kırmızı ışığını.
adam olacaksınız. akım korumalı priz sepetten çıkarıldı.

muazzam bir hikayeydi. okurken yaşadım.

#4034616
sen yine insaflı davranmışsın, benim de terbiyesiz bir uzatma kablom vardı. fişini kendi üzerine takıp ruhsal çöküntü yaşattım, sonra gittim bir tane inşaat ustasına verdim. şu an tozlu ve karanlık inşaat ortamlarımda kattle ve ampul çalıştırarak sefil bir hayat sürüyo...