az önce pide alıp eve geldiğim gerçeği

fazla sıra yoktu. bir tane normal pide aldım bi tane de ekmek. 50 lira verdim, kasadaki ablaya da teşekkür ettim... abla gülerek afiyet olsun, dedi.
eve doğru gelirken kapıda zemin kat komşumuz özkan'ı gördüm. yine arabasını temizliyordu. yanında da bir adam vardı. muhabbet ediyorlardı...

apartmana doğru iyice yaklaşırken "kolay gelsin demelisin." diye tembihledim kendime... lakin ikisi muhabbet ediyordu. muhabbetlerini bölmek gibi olacağı için yanlarından sessizce geçtim. onların da zaten pek umurunda değil gibiydi zaten.
çok şükür apartman kapısını açtım ve özgürlüğüme kavuştum. basamakları yıldırım hızıyla çıkıp kendimi eve attım. şimdi koltuğumdayım ve bu satırları yazıyorum.

afiyet olsun şimdiden herkese.

bunun kimseyi ilgilendirmediği gerçeğiyle kıyasıya kapışır. ama yine de afiyetler olsun, şifa olsun.

büyük başarı cidden(gerçek söylüyorum) ben bugün canım istemediği ve dışarı çıkmaya üşendiğim için planımı değiştirdim şimdi pilav yapıyorum.

şansa yaşıyoruz valla dedirtmiştir.

agorafobi+sosyal anksiyete

ama bi kolay gelsin demeliydin özkana. o olmadı. afiyet olsun.