babam haricindeki ev üyelerinin evden bir türlü çıkamaması

yıllar içinde ayırdına vardığım bir gerçek. düşündüm de ciddi ciddi babam hariç hiç kimse evden çıkacağını iddia ettiği vakitte çıkmıyor. "evden çıkmak" tabiriyle kastedilen, başka bir eve taşınmak değildir. yani dışarıda bir iş var ve o iş hâlledilmek üzere evden çıkılacak, kastedilen anlam budur. bu bana usûlen haber verilir.

"abdülmuttalip, ben çıkıyorum eve göz kulak ol."

şimdi bu bildirim işlemi anne veya abla tarafından yapılıyorsa bilirim ki iddia ettiği zamanda çıkmaz evden. telefonu çalar, muhatabıyla konuşur durur, telefonunu ya da başka bir objesini evde unutur, evin içindeki rastgele bir noktayı gereği hiç yokken düzenler veya bir başka ev üyesine tembihlerde bulunur.

aradan bir süre geçer ve görülür ki evden çıkma bilgisi verilmesinden yarım saat falan geçer ve evden hâlâ çıkılmamıştır. "abdülmuttalip ben çıkıyorum, hadi görüşürüz." deyip en geç 2-3 dakika içinde evden çıkabilen bir babam var. bir bakmışım ki gömleğini giymiş çıkıyor. işte hız budur, atiklik budur, süperlik budur ve adam gibi adamlık budur.

bence dışarı çıkacak kişi dışarı çıkmaya o an gerçekten hazır olup olmadığını kısa sürede etüt etmeli, hazır değilse "abdülmuttalip ben çıkıyorum" dememelidir. aksi yersizdir. yani 43 dakika olmuş sen evden çıkacağını söyleyeli, hâlâ çıkmamışsın. olmaz, yakışık almaz. delikanlılığa ters.