bak abiye/ablaya hiç ağlıyor mu

gözyaşları içinde kıyameti koparan bir çocuk, onu susturmaya çalışan çaresiz bir ebeveyn ve köşede kendi halinde takılan masum bir "abi/abla" hikayesinin acı sorusu..

ebeveyn bir anda parmağıyla gözüne kestirdiği o kişiyi işaret edip meşhur cümleyi kurar: "bak abiye/ablaya, hiç ağlıyor mu?" ağlayan çocuk krizin ortasında bir an duraksar, burnunu çeker ve yaşlı gözlerle o "büyük" kişiye bakar. işaret edilen kişi ise bu ani kahramanlık karşısında genelde hafif mahcup ama gururludur. ağlamadığı için kendiyle gurur duyacağı bir gün yaşayacağını düşünmemiştir hiç.

tamamen anlık dikkati dağıtmak ve çocuğun içindeki "rol model alma" duygusuna oynamaktır aslında amaç. çocuklar kendilerinden yaşça biraz büyük olanlara çok özenir. bu cümleyle ona aslında şu mesaj verilir: "acını/inadını bırakıp onun gibi cesur durursan, sen de onun gibi büyümüş sayılırsın."*

velhasılıkelam hem pratik hem de çoğu zaman işe yarayan, kültürümüze işlemiş efsane bir ebeveyn taktiğidir.

biz gecenin karanlığında yanımızda kimse yokken ağlıyoruz.