balkon soğuğu

şuradan öylece yıkılsam. tüm birikmişlerim dışarı çıksa. geriye üzeri al al kıyafetler kalsa. hangi biri bilecek varlığımın çok öncesinde beklerken yitip gittiğini. herhangi bir gündem, herhangi bir başlıktan öteye gidecekmi tüm yaşantım. hangi tanım hayatımı deli dolu açıklayabilir. küçük bir balkon soğuğu sabaha kadar çatı katında mahsur kalmaya nasıl empati kurabilir. kara bir bekleyiş. köşe bucak kaçmana rağmen yabancı, bilmediğin etmediğin tüm kişilerin yüksek perdeden konuşmasına mı, yoksa eş dosttun var mı haber çağrılarına mı. ben neye kalakalayım? varmı arta kalanlar söz konusuyken. tipik bir buhran değil öyle üstün körü bahsedip, sonra derinlemesine ineyim. yıllardır içimde boşalan tüm o duyguların varlığını temsil eden tüm canların seslerini işitmeyeyim. bir varsayımmış oysa ki, insan yaşarken ölmez. insan öldü mü? ölür. gerisi yaşam. tüm politik atışmalar, tüm koşuşturmalar, yaftalanmalar, en olmadık vaazlar ve hiç ummadık sözler. bir şeyler oldu. ve devam ediyor. hiç birimiz dünyası hiç birimizin dünyasına yansıma değil. en can alıcı olanda bir balkon soğuğunda bunu anlamak oldu. yabancılarız, ama yalnız değiliz.
yakınlarını kaybedenlere başlığı dilerim. haber bekleyenlere de sabır.