sabah soğuğu

insanların duraklarda yakınlaşarak duruşuyla kaybolan soğuktur.

taşak büzüştüren soğuğu da denir. denmiyorsa da ben dedim oldu.

bulunduğunuz ile göre değişen, zaman zaman el/dudak parçalayan, zaman zaman toto donduran durumdur. ankara'da kapıdan çıkmamla dudağımın patladığını bilirim, eskişehirde totomun donduğunu, istanbul'da ise çok nadirdir bir sabah dışarı çıkıp, bu ne dediğim.

üstümdeki polar battaniyeyi atkı gibi dolar bir sör edasıyle balkona çıkıp o soğuğu yemeyi seviyorum. sonra geri dönüp kahve yaapr çıkar şöyle bir otururum apartman manzaramda.. hayatı sorgularım. arada kuş sesi duyunca mutlu olurum falan..

ayılmak için güzel yöntem.. uykusuzsanız daha çok uyku getiriyor ama nedense o soğuk.

henüz çok fazla insanın güne aymadığı saatlerde, günün ilk aydınlığı ile o serinliğin/soğuğun insanın yüzüne yüzüne çarpmasıdır, dipdiri bir uyanış yaşatır insana. gelecek olanı yeni günü, henüz sönmüş sokak lambasına iyi uykular dileyip kuşlarla cıvıl cıvıl karşılarım. yürüdüğüm o mesafede dertler, sıkıntılar yer bulamaz ne kalbimde, ne aklımda. dünyanın sessizliğini dinç bir yürekle dinlerim o vakit. yürümeyi en sevdiğim zamandır.

hayatın , günaydın sabah oldu. gerçek hayata hazır mısın diyerekten attığı tokattır.

ilkbaharda olmamıza rağmen halen daha etkisini gösteriyor.

ankarada yaşayanlar iyi bilir yaşamayanlarında gelip ankaranın sabah ayazını tatmalarını isterim. sabah soğunun ne olduğunu o zaman anlarsınız.

titreterek zuğara içirten soğuktur. canımız ciğerimizdir, sabah sovukuna sahip çıkalım.