ben tam ümidimi kesmiştim biliyor musun

bu videoyu ilk twitter’da gördüğümde çok utandım. o kadar dehşet verici şey gördük bu deprem sürecinde lakin bu video beni en çok etkileyen şey oldu. o zor durumun içerisinde bile kibar oluşu, gülümsemesi, nezaket dolu üslubu ile beni kendimden çok utandırdı bu hanımefendi. meğer bu rahatın içerisinde neymiş bendeki bu kabalık, tatminsizlik, şükürsüzlük.
umarım çok güzel günleri olur videodaki hanımefendinin, bundan sonra daha büyük bir zorluk yaşamasın.

bu süreçte diğer her şey gibi insanı çaresiz hissettiren bir soru.

saatlerce enkaz altında kalmasına rağmen o kadar nahif bir üslupla cevap vermiş, kaşlarını bir kez olsun çatmamış ki insana olduğu yerde bir kişilik sorgulaması yaptırıyor . gün içinde neye ne kadar sabrediyorum, kendimi görece kibar olarak addettiğim süreç keyfimin, planımın bozulmasıyla ne kadar sürede tuz buz oluyor. algılarım komple bozuldu artık zannediyorum.

kendisine çok saygı duydum, çok üzüldüm. çok daha iyi günler, çok daha güzel insanlarla karşılaşır inşallah ömrü boyunca.

"burası tehlikeli diye girmek istemediler herhalde.onlar da haklı" kısmında bittim.daha da diyecek bir şeyim yok.

naif olduğu çok belli. vakarlı ve sakin. belki de kabulleniş sakinleştiriyor insanı. kurtulması çok sevindirici. geçmiş olsun.

insanın en büyük imtihanı, her gün insan kalabilmektir demiş ya cengiz aymatov.
başı sıkışınca zombiye dönüşen, sağı solu yağmalayanların olduğu yerde, en zor koşulda bile insanlığından ödün vermeyen kadın ders olsun cümle aleme.