ben yürüyen parayım bebeğim

(bkz: https://www.trhaber.com.tr/...).
yazacak çok şey varda! neyse... rüşvetçinin bu kadar salağı da varmış.

1. altını mı ıslatmış? o kadar terlemiş olamaz.

2. adamın suçu henüz sabit değil, bunu hukuken belirtmek zorundayım ama konuşma gerçekten ona aitse diyeceğim şu: parayla kadın “tavlarsan” yani bana göre karşındakini doğrudan ya da dolaylı bir biçimde satın almaya çalışırsan sonu bu olur. zira insanın onuru alınır bir şey değildir. bazı insanlar onurlarını da satmaya çalışır ama esas erdem onurunu satmak istemeyende değil, satılanı almak istemeyendedir.

3. yirmi sene önce, o zamanlar büyük abim diyebileceğim bir yaşta olan, eski bürokratlardan, bakan danışmanı bir arkadaşım vardı.. yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmezdi.. bana da böyle ufak ufak dersler verirdi.. derslerden birini, başını sansürleyerek şöyle tekrar edeyim: “bir bürokratı ağzıyla yediği, şeyiyle şey yaptığı rezil eder”.

meali şuydu: her yemek ısmarlayanın masasına oturma. adam “başkanım başkanım” diye kırk kere takla atar, yalvara yakara sana yemek ısmarlar, arkanı dönersin “o benim adamım, işimi görür, parasını alır, bana ağzını açamaz” diye konuşur.. ben bu teklife de, teklife kananlara da çok rastladım.. mesela ben kimseyle yemeğe çıkmam.

bir üst versiyonları şudur: bir tanıdıklık vardır, açar telefonu ve her zamankinden farklı bir üslupla, buyurgan buyurgan iş ister, sen de nezaketen geçiştirmeye çalışır, bir anlam vermezsin. aslında telefon hoparlördedir, senin itibarın pahasına millete caka satıyordur. ben şanslıyım, bana ilk yapıldığında bile karşımdakini itin bir yerine soktum.

çapkınlık kısmına gelince. o+kadar+fazla+fırsat+çıkar ki.. bir kere düş, düştüğün o yerden kalkamayacağını bildiğin için bu sefer de çamurun içinde debelenmeye başlarsın. adam iftiraya kurban gitmiyorsa (hukuksal olarak bunu söylemek zorundayım) yukarıdaki konuşma, işte bu çamurun içinde debelenme konuşmasıdır.

hadi gel gezelim.
uzaklara gidelim arabamla..