travmalarla dalga geçmek

bir insanın travmalarıyla ancak kendisi dalga geçebilir. kimseye düşmemiş kimsenin tavmalarıyla dalga geçmek.

ciddiyetle var olamıyorum artık. ancak dalga halinde kalarak var olabiliyorum. bütünüyle gereksiz bir varlık olarak yoluma devam ediyorum.

bütün varoluşun kendisi bir tür travmalar dizisi gibi. ben artık hayatı sadece travma olarak algılayabiliyorum. sürekli ölümün ertelenmesinden ibaret.

hayat mücadele diyorlar. öyledir illa ki ama her mücadelenin sonunda bir zafer olduğuna inanmak gerekmez mi? zafere giden yolda her çile kutsaldır falan, öyle mi? ben çilemi kutsamak istemiyorum ve zaferlerin hepsi de kaybetmeyi ertelemenin pespaye sevincinden bana hiçbir pay bırakmıyor.

pirus gibiyim; "bir zafer daha kazanırsak büsbütün yok olacağız." diyor ya. hayat boyu hissettiğim bu. ona savaş meydanında olan, bana hayatta oldu.

oku dediler, adam ol dediler, sürekli olarak diploma, kariyer, zenginlik peşinde koş dediler. halbuki, baktım ki ben ve öylece gördüm ki; ne olursa olsun, günün sonunda klozete oturup, sıçıyorsun sadece. klozetin altın ya da seramik olmasının ne önemi var ki? sıçacak olduktan sonra, ha hakim olmuşsun, ha cumhurbaşkanı. onların boku da benimkinden daha iyi kokmuyor üstelik.

çabaların sonuna bak. komik. insanların yazgısının dehşetine bak. o kadar çabala, diploma al, paraları yığ, ne için? yemek yemek, hadi bir de fazladan üremek ve sıçmak için. bunun ciddiye alınacak nesi var ki? hayvanlar bunun için bu kadar çabalamıyor en azından. çocukken bu dehşeti hissettim ve ne okudum, ne de para için çabaladım.

daha ne olsun? travma. travma. travma.

atlattığınızı falan göstermez.
yalnızca basitleştirmeye, sizde yarattığı tahribatı görmezden gelmeye çalışıyorsunuz. e bu da fena bir şey değil.

bunu birisi yapıyorsa adidir. siz bu yola gidiyorsanız, sessiz kabul( esneme becerisi) ile doğru bildiğiniz yolda olmanızı öneririm.

hayat bir kez verildi. hakikat, çevrenin etkısınden buyuktur.