1.
halil babür'ün başrolde ışıl ışıl ışıldadığı, emre erdoğdu yönetmenliğinde, 40. istanbul film festivalinde prömiyerini yapmış ve festivalden ödüllerle ayrılmış film. başkarakterimiz yılmaz, arkadaşları olduklarını iddia ettiği cihangir'de ikamet eden ünlü tayfasına drug deal eden utangaç efendi bi drug dealerdır. istanbul'daki piyasanın durgunlaşmasıyla satacak mal bulamaması sonucu arkadaş ortamındaki aranırlığının irtifa kaybetmesiyle yeni yollar aramaya başlar.. film siyah beyaz ve özellikle eleştirilen bu olmuş genelde, yönetmen bunun için yılmaz film çekse siyah beyaz çekerdi, demiş.
ki ilk beş dakikada senarist herife video art'ını izlettiği sahnede ima edildiği üzere filmi yılmaz çekmiş zaten
siyah beyaz halil babür'ü daha ışıl ışıl yaptığı için bence de öyle yapardı herhalde xd başlangıcı ve sonu güzeldi, aralarda biraz sıkıldık neyse ki 85 dakikaydı çok sıkılmamız gerekmedi..
ki ilk beş dakikada senarist herife video art'ını izlettiği sahnede ima edildiği üzere filmi yılmaz çekmiş zaten
devamını gör...
2.
bir emre erdoğdu filmi.
ben çok sevdim. biraz temposu düşük olsa da akışı ve doğallığı bence çok tatlı.
yılmaz, kendisini bir çevreye ait hissetmek için torbacılık yaparak tarihe adını altın harflerle yazdıracak bir karakter. bunun bir adım ötesini baby reindeer'de görmüştük. dahası bende yok.
ait hissetmemek ve kök salamamak bence özünü reddetmekle çok alakalı. özünü dönüştürmek ve biçim vermek anlaşılabilir benim için ama bambaşka bir öze sahipmişsin gibi davranmak galiba en başta kendine ayıp etmek.
"ünlü" olmak önemli yılmaz için. bu bence görülür ve duyulur olmakla alakalı onun zihninde çünkü kendisi az konuşan, utangaç ve evet böyle işler yapmasa görünmez bir karakter.
cihangir entellerine torbacılık yapıyor, onlardan olabilmek için sadece. kabul görme ve arkadaşlık duygusu için.
çok üzücü bu.
insanın üzerine olmayan ceketleri giymeye çalışması ve onun üzerinde hiç de hayal ettiği gibi durmaması çok üzüyor beni. bu aralar başka insanlarda da görüyorum bunu ve eziliyorum bunun altında.
ne yapalım ya, tüm yılmazları da biz davet edemeyiz akla mantığa.
ben çok sevdim. biraz temposu düşük olsa da akışı ve doğallığı bence çok tatlı.
yılmaz, kendisini bir çevreye ait hissetmek için torbacılık yaparak tarihe adını altın harflerle yazdıracak bir karakter. bunun bir adım ötesini baby reindeer'de görmüştük. dahası bende yok.
ait hissetmemek ve kök salamamak bence özünü reddetmekle çok alakalı. özünü dönüştürmek ve biçim vermek anlaşılabilir benim için ama bambaşka bir öze sahipmişsin gibi davranmak galiba en başta kendine ayıp etmek.
"ünlü" olmak önemli yılmaz için. bu bence görülür ve duyulur olmakla alakalı onun zihninde çünkü kendisi az konuşan, utangaç ve evet böyle işler yapmasa görünmez bir karakter.
cihangir entellerine torbacılık yapıyor, onlardan olabilmek için sadece. kabul görme ve arkadaşlık duygusu için.
çok üzücü bu.
insanın üzerine olmayan ceketleri giymeye çalışması ve onun üzerinde hiç de hayal ettiği gibi durmaması çok üzüyor beni. bu aralar başka insanlarda da görüyorum bunu ve eziliyorum bunun altında.
ne yapalım ya, tüm yılmazları da biz davet edemeyiz akla mantığa.
devamını gör...
3.
bir emre erdoğdu filmidir.
devamını gör...