beni unutma selda bağcan

sende karanlığın sustuğu yerde beni unutma diye devam eder şarkı.

bir radyo istasyonunda gelenekti. her gece 12 de nemli yaz gecelerine sahip o şehirde çalardı. kalbine işleye işleye... hani şarkıyla ilgin olmasa bile alırdı seni o an.

belki çakır keyiften sarhoşluğa giden o yolda yakalardı. sevmeyi hatırlardın. belki hatta sevilmeyi. sevilmeyi bilmeyi. birini sevmek ötesizz berisiz.

bedeninin doğduğu anda kentin ilk sana dokunuşu dünyanın sana ilk dokunuşunu hatırlarcasına sevmeyi.

herkes geçer, unutulur. sende öyle. illa yüz olsun deme doksanda olur. herşey benimle deme yoksanda olur der şair.

küçüklüğün gibi, bakkaldan ekmek alışın eve kaybolmadan varışın gibi eşsizdir bazen sevmeler, her unutuluş gibi sıradan.

kasım soğuğunda denize bakmak gibi, bir geminin ufukta yok oluşu gibi..

ne bileyim hiç bilmediğin yerden sorulmuş bir yazılıda gibi kalakalışın gibi..

ama asla değil ki bir tüccar gibi.

sen öleceksin, sevdiklerinde... seni tanıyan son kişi öldüğünde yok olacaksın.