bir acı yoksa müslüm gürses'in boşuna şarkı söylememesi

yanlış hatırlamıyorsam murat gülsoy'un bir kitabında geçen tespittir. yanlış hatırlıyorsam da mutlaka biri çıkar düzeltir.

bu cümleyi okuduğum zaman aklımda izlediğim filmler ve diziler geçti. ve cümlenin sahibi olan yazarın, ben murat gülsoy olduğunu iddia etmeye devam edeceğim, ne kadar isabetli bir tespit yaptığını fark ettim.

elbette ki bahsedilen filmler müslüm gürses filmografisine dahil olan filmler değildir. zaten tıpkı özcan deniz sinematik evreni, mahsun kırmızıgül sinematik evreni, ibrahim tatlısıses sinematik evreni ve emel sayın sinematik evreni başkaları gibi müslüm gürses için de bir başlık açacağım daha sonra.

bahsedilen filmler müslüm gürses'in dahli olmayan filmlerdir. yıllardır içimize işleyen bir gerçektir bu. eğer bir filmde ya da dizide müslüm gürses şarkı söylemeye başladıysa, müslüm gürses'in sesi duyulduysa artık mutlu günler her zaman olduğundan daha uzaktadır.

ibrahim tatlıses her zaman bu etkiyi vermez, ferdi tayfur ve orhan gencebay ise neredeyse hiçbir zaman bu etkiyi vermez. ama müslüm gürses şarkıya girdiyse mutlaka filmin ya da dizinin içinde çok acı bir olay yaşanmış, yaşanacak, hatırlanmış ya da hatırlanacaktır.

bu durum filmlerde ve dizilerde o kadar çok kullanılmıştır ki insanların gerçek hayatlarına da bazı anlarda sirayet etmiştir. insanlar derken kendimi kastediyorum.

arabada giderken bir anda müslüm gürses çalmaya başlarsa eğer içime bir tedirginlik düşüyor. mutlaka acı dolu bir şeyler yaşıyor gibi hissediyorum. yani tam o anda torpido gözümde zengin bir adam tarafından mahvedilmekte olan bir aile olabilir diye düşünmeye başlıyorum. ya da arka koltukta şemsi inkaya benzeri bir adam fakir çocukları sakat bırakıp dilendiriyor gibi hissediyorum. bazen de bagajda röbdoşambırı ile uzanmış olan ve elindeki viskiyi asla dökmeyen nuri alço'nun genç ve masum kızları baştan çıkarıyor olabileceği fikri düşüyor içime.

çünkü bir acı yoksa müslüm gürses'in boşuna şarkı söylemeyeceği gerçeğine sonuna kadar inanıyorum.