bir çocuğa kitap hediye etmek

yapmayı planladığım eylem. ama yardima ihtiyacim var. cocuk dokuz yasinda kiz cocugu, komsumun kizi. bicir bicir konusan merakli konusmayi seven bi melekcik.

simdi mesele şu. bu, çocuk kitaplariyla ilgili can sıkıcı seyler duyuyorum. onu okutma sakin su fikri empoze ediyormus, bunu okutma boyle boyle zarar veriyormus. bir suru kafa karisikligi.

simdi cocuga birkac tane kitap veririm okur hal ve hareketleri olumsuz yonde degisir. sonra hem sucluluk duyarim hem de ailesiyle papaz olurum.

isin uzmanlarindan yardim bekliyorum. buradan veya dm'den bana 5 kitap ismi verirseniz guzel bir seye vesile olursunuz.

çocuklar kitap istemiyor, ne acı ki.. kız çocuğu like alan; erkek çocuğu seri like atan olmak istiyor.

edit: yine de bir öneri bırakalım.
tipi, turgut erbek, can çocuk yayınları *

büdü: alırken tedirginlik duyulması normal bir olay. bu ülkede don kişot’a namaz kıldıran yayınevi mevcut. (bkz: timaş yayınları)

günümüz çocukları maalesef kitap okumuyor, okumak istemiyor. kitapları çok basit hediyeler olarak görüyorlar. bir hevesle başlıyorlar ama o heves çabuk geçiyor.

küçük prens (can yayınları)
harry potter serisi (yapı kredi yayınları)

rezalet.

bana da etmişlerdi, ben adını bile hatırlamıyorum.
çocuğa oyuncak hediye edilir kardeşim yaşına uygun.

şunu anlayın artık iğrenç pedagog çakması insanlar!

kitap büyüyünce bile hediye edilmez. yaf nasıl bir ortama düştük. tek kendileri bilgin anasını satim.

beni mutlu eden şeydir.

ilkokula giden kuzenime, gulliver'in gezileri ve kelile ve dimne'yi hediye etmiştim.

okumayı sevsin diye.
kütüphanede duracağına o çocuğun kalbinde dursun daha iyi.