bir daha dünyaya gelemeyecek olmak

18-19-20 li yaşlarının heba olduğu zaman duyulan pişmanlık. 23 yaşındayım ve büyük pişmanlık duyuyorum. tekrar genç esintileri hissedebilecek miyim?

gelip ne yapacaksın bence gerek yok çok fazla sıkıcı ve sıkıntılı .

işte bu yüzden koy ardına rahvan gitsin.

hayatı yaşanır kılan durumlardan biri. bu dünya bir daha çekilir mi ya?

ölüm gerçeğini geçtim, esas tokat budur.

"bir daha gelememek" ne demek. dünyadan gidilemiyor ki.. düşünsenize -bugünkü formda olmasak bile- bizi oluşturan tüm element ve maddeler olarak, biz olmadan önce de zaten dünyada idik, yeniden değişip, dönüşüp parçalansak bile, yine dünyada olacağız.
endişelenip telaşlanacak bir şey yok.. lütfen yani.. panik yapmayın..
(hani bazen size de denilmiştir mutlaka " sen daha portakalda vitaminken biz var ya.." açıklaması, hah o doğru işte.. anlatabildim mi :)

ne belli diye sorarlar adama.

reenkarnasyon konusunu bir kenara bırakırsak dünyaya yeniden gelmeyecek gibiyiz ama ölünce bizi oluşturan fiziki ne varsa çürüyüp dönüşüyor.

eşkıya filminde şener şen'in repliğini hatırlıyorum. ölünce toprağa gideceğiz. o toprakta çiçek açacak. o çiçeğe arı konacak. o arının yaptığı balı başkası yiyecek.

yani aslında fiilen ölmüyoruz. bilinç olarak ölüyoruz. şu an bir dizi izliyorum. alien earth. insan bilincini sentetik vücutlara aktarmışlar.

daha önce 100 dizisini izlemiştim. orada da çiplerle genç bedenlere aktarma vardı. belki bir gün yapay vücut üretmek mümkün olacak.

biz görür müyüz hiç sanmıyorum ama sonuçta bu dünyaya tekrar tekrar gelmek mümkün olabilir. bugün bilimkurgu olsa da ileride neden olmasın.

bence esas soru şu. bu imkan verilse gelmek ister misin. her şeye rağmen yaşamayı seviyorum ama bir daha gelmek istiyorum diyemem.

derdini seveyim butonu..

her an’ın biricik olduğunun korkunç dehşeti ve güzelliğinin farkına varmamı sağlıyor.