bir daha dünyaya gelirse yazarların yaşamak istediği ülkeler

ben turks ancd caicos, guyana, vanuatı gibi nüfusu az, okyanusun ortasında bir adada doğmak isterdim.

italya

argentina.

portekiz veya japonya olsun bu sefer

norveç tir efenim.

ispanya’da iyi yaşardım bu arada.

(bkz: kuzguncuk)

bir daha niye geliyorum dünyaya, bir kere kurtulmuşum madem bi salın artık yahu *

japonya.

kuzguncuk demeye gelmiştim ama demişler * neyse.

yeşil burun adası (cabo verde)

malta.

türkiye.herşeyden önce müslüman ülke.

uga buga ülkelerinden birinde dış dünya ile bağlantısı olmayan medeniyet görmemiş kabilelere mensup bir şekilde dünyaya gelmek isterdim. şimdiki hayatıma nazaran daha mutlu olurdum

kesinlikle ispanya. ruhu var, tarihi var, insanı sıcak.

finlandiya / norveç / kanada . yalnız, saçma insan az, sakin, soğuk. refah seviyesi fena sayılmaz. insanlar tolere edilebilir sanırım. o pofuduk karlı finlandiya sokaklarında kaybolmak isterdim. ya da kanada/norveç'te ufak bir arkadaş grubum olabilirdi. anlatacak çok şey var....

new york.

ben metropol insanıyım. istanbul'da doğdum ve tüm eğitim hayatım da dahil olmak üzere, yaşamım ıstanbul'da geçti. istanbul'da bir hayata sahip olduğum için gerçekten mutlyum çünkü daha kırsal/ daha küçük bölgeler beni karakteristik anlamda muhtemelen boğardı ve yaratıcılığımı doğru kullanmamı engelleyebilirdi. metropol'ün sağladığı sosyal standartlar, eğitim şartları ve kültürel doluluk, şu an olduğum insan olmamı sağladı.

ailem seyahat etmeye çok meraklıdır. türkiye'nin çoğu yerini gördüm, kaldım. ayrıca, ege'de yazlığımız vardı. hayatımın 15-16 yılı, tüm yaz tatillerimi ege'de geçirdim. bu yüzden kendi adıma bahsettiğim bu gerçekler deneyimlerime dayalı ve biriktirdiklerim sonucunda elde ettiğim çıkarımlardır. maalesef, karakterim ve sosyal taraflarım ( ilgi alanlarım, hobilerim) sebebiyle kırsala veya küçük şehirlere uygun bir yapım yok. ailem kültürel ve sanatsal anlamda gelişmiş bireylerden oluştuğu için, hayatımız hep bu taraflarla ağırlıklı geçiyor. maalesef, kırsal hayat veya küçük şehirler bunları tam olarak sağlayamıyor.

evet, kalabalık beni yoruyor ama tüm standartlara sahip olduğun, herkesle karşılaşabildiğin( etnik çeşitlilik açısından) bir ortamda bulunmak insani kültürel olarak çok geliştiriyor. dolayısıyla, new york - benim adıma- harika bir opsiyon/ harika bir sosyal çevre. içinde büyüdüğüm dünyayla uyuyor. bu yüzden tüm parmaklarım new york için havaya kalkar.