bir devir daha kapandı

hayatınızda böyle konular var mı?
yıllarca kapatamadığınız dosyaları günü geldiğinde veya gecikmiş bir geç kalmışlık hikayesinin sonucunda çaat diye kapatmak. yani o sonun sizin elinizde olduğunu bildiğiniz ândaki teknik güç zehirlenmesi. bitti lan dediğim bu gerçekten sondu ama harbi bir sondu hissi. buradan dönüş yok hissini defalarca yaşasam da bugün gerçekten ben kendi hayatımda bir devri mutlak suretle kapattım. gün sonunda kendime çektirdiğim bunca acı paradigmasına baktığımda kendi doğrultumda düşüncelerimin bu birada emilmesi gibi bu geceyi dibine kadar yaşayıp bu hisle vedalaşıyorum. kafamızda idealize ettiğimiz her beden bir gün bitmeli yoksa sonucu oksuz bir meydan muarebesi olacak. aldığım her kararın, yaşam gidişatlarımın hangi konu üzerinden akış edebildiğini gördüğümde insanların hayatlarımızda nasıl defterler yaratabileceği gerçeğini acımsı bir izde fark ettim. acı ve bu bırakılan “iz” ile artık sahiden birini bu kadar yüce bir benlikte sevmeyeceğimi, inancımı bu kadar kökte tutmayacağımı artık söyleyebilirim. yaşanmış ve bitmiş tüm hikayelerde en gerçek noktaya kendi özünüzde olan tüm tutunmalar esas olacaktır. kendime tutunabilmem için tüm bu hiçlikleri kapı duvar yapmak kendim için yapacağım en büyük geçit ve en büyük iyilik olacaktı. acı ama gerçek bir bilgi bırakmam gerekirse birinin gözünde obje olduğum gerçeğini kabul edebilmem yıllarımı aldı.. üstelik artık kabul ettiğimde öyle olmadığım gerçeğini alıp kendime daha fazla saygısızlık yapılmasına tahammül naram kalmadığı için o kapıyı sonsuza kadar kendim için kitledim. 2026 yılı veya sonraki kalan yıllarım için.. 22 çok taze bir yaş ve geçtiğim 6 buçuk sene tek bir insan üzerine idealize edilmiş beklentilere girip kendimi hasta ettim. şimdi düşünüyorum da biz izin vermediğimiz sürece kimse bizi sarsamaz da
bu yaşadığım her hisse ben müsade vermişim farkındalığıyla bu kadar emek verdiğim bir duyguda güzel bir yapılanma olmayacağını kazançlı çıkamayacağımı anladım. bu histen kazançlı olduğum acı deneyimlerim oldu ve şunu diyebilirim bir daha kimseye bu kadar derin hisler besleyebileceğimi sanmıyorum istemiyorum da açıkçası. eğitim hayatımın devamında güzel sonuçlar alıp, kendimi sosyal anlamda ve akademik anlamda geliştirmeye ve ileriye taşımaya devam etmeye çalışacağım. uzun bir süre daha bir ilişki taşıyabilecek boyutta değilim ve kendimle yüzleşmeyi bu kadar kapanması gereken bir konuyu yıllarca kapatamadığım için de kendimden özür diliyorum. kendimi bağışlıyorum.. bunca yazdığım yazının da sadece yoğun odakta bir konuyu içermesi buhranını görme farkındalığıyla yeni olan her şeye açık olduğumu artık kendim için kendime vurguluyorum. simoshi sevdiğin kadar sevileceksin sana söz veriyorum.

zaman zaman başa gelir. kolay değildir belki ama garip de bir zafer hissi yaşatır. aslında çok gürültülü olmasını bekleriz değil mi bu anların? sanrıların? sancıların? hiç de öyle olmaz. gayet sessiz, kendinden emin ve tek kalemde gerçekleşir. ardında acı bırakır belki ama yapması gerekeni yapmış ve büyütmüştür biraz daha seni. kapanır bazen bir devir, yeni çağın başlaması için.