bir dilim baklava yiyip otuz saniye dizler yukarı yapmak

sporunu yapıp kilosuna dikkat eden kimselerin önüne reddedemeyecekleri bir abur cubur bırakıldığı zaman kendilerini içinde buldukları sürece bir örnektir.

adam canı çekti diye almış fıstıklı baklava getirmiş. mutfağa ne zaman girsem baklava bana ben baklavaya bakıyorum. gittim geldim, bir ceviz, bir peynir, bir bardak su derken içimdeki baklava yeme arzusunu bastıramadım ve attım ağzıma bir tane. o anda içimi bir dizler yukarı egzersizi yapma tutkusu kapladı. 20-30sn kadar yerimde sıçradıktan sonra suçluluk duygumdan arınmış şekilde hayatıma devam ettim.

hiçbir şeye yaramayacaktır.
(bkz: fakir dertleri)
(bkz: varoş dertleri)

bir ara denedim bunu cidden bak. yani yedikten sonra kalorisini hesaplayıp yakmaya çalışıyordum. kaç kalori çıkmışsa.

sonra yediklerimin yaktıklarımdan çok fazla olduğu ve benim yakmakla bitiremeyeceğim gerçeği ile yüzleşip bıraktığım bir durum olarak kaldı.

aman bir daha mı geleceğiz dünyaya.