bir sabah ansızın 1985 sabahına uyanmak

ben zaten öyle başladım bu hayata alüminyum!

dünyaya gelişimin kdv ile müjedelendiği yıldır aynı zamanda.

bir kere dünyaya geldim 1985'te. bir daha olsa kaldıramam, yeter.

bitcoin alırdım.

ya bir sabah yeniden dünyaya gelirsak niye 1985 80 darbesi geçmemiş, ortalık karışık, asgari ücret 300 lira, dünyaya yeniden geldigim tarihe bak.

akabinde, "anneee, bu adam nasıl yapıyor bunları yav" diyerek sermet erkin izlemektir.

buradan

85 yılbaşısı.. trt yılbaşı programında ‘merhaba 85 merhaba dünya, yeni yeni umutlara’ sözlerini içeren abuk şarkıyla başlayan bir yıl..
ha bir yandan da (ne kadar rock denirse) europe grubunun final coundtdown ‘ı ile girilmişti ki 9 yaşımın körpeliği ve aymazlığı ile kendimi koltuktan koltuğa ‘faynıl kantan’ diye atmıştım (pardon şimdi baktım da 86 yı 87 ye bağlayan yılbaşındanmış europe)

süper olur.. her şeye yeniden başlıyor olurum..

annemin benim yaşımda olduğu senedir 1985.

(bkz: beni vur)

hemen hemen bütün önemli maçların skorlarını biliyor olduğum için toto milyoneri olmaktır.

4 yaşındayım, çok kalabalık bir ailedeyim. evde annem, babam, babaannem, dedem, amcamlar var. herkes bir koşuşturmaca içinde, beni gören yok. gidip şu saksının dibinden biraz toprak yiyeyim de beni fark etsinler. *hey millet, ben buradayım!

kalkar kalkmaz bakkala gider mavi etiketli marlboro alırdım.

ancak şubattan sonra olursa uyanabilirim dediğim başlık. bende şubat öncesi yok.

1984'de uyanmaktan daha iyidir. gerçi sanırım zaman önemli değil bizler için, yer önemli yer.

annem iki yaşında o zamanlar tabii

ve onun daha doğmadığını öğrenmek.*

hangi ay olduğuna göre, ya hamile annemin, babamdan yemek falan istemesine şahit olmak, ya da annemin, bebek olan ben yüzünden daralıp "acaba kafasını betona sürtsem mi şu çocuğun ya... acaba kondom mu kullansaydık" şeklinde söylenmesini izlemektir.

her yer kar, bembeyaz, kış çetin geçiyor.damlardan koca koca buzlar sarkıyor. apartmanın kapısını açabilmek için küreklerle kazıyorlar.rüzgar dolasıyla kapı yukarı kadar örtülmüş. kampta,nöbetteki askerler donmamak için olduğu yerde zıplıyor, yüksek sesle şarkı söylüyorlar kar bir durup bir başlarken.
kapı açılınca annemle bakkala gidiyoruz, ekmek alacağız.o karda nasıl bakkala gelmiş ki ekmek?
aceleci bir bebek kapalı yolları bekleyemiyor, o soğukta bir balıkçı teknesiyle istanbul’a hastaneye yetişiyor. adını deniz koymuşlar, ne anlamlı olmuş.
sıkılıyorum şubat tatili çok uzadı, okullar bir açılsa. tek nefes aldığım yer orası. burada evde hiç ses yok: kar sessizliği sanki.uzun tatil bitince öğreneceğim: ilçeye inen rampada ( adı devebağırtan) yolda kalan onlarca araç varmış , kimi benzini bitene kadar motoru çalıştırıp ısınmaya çalışmış, kimi ilçeye yürüyerek ulaşmış evlerde misafir ediliyorlar (tanrı misafiri bu olmalı).kimi de bu kadar şanslı değil, o beyazlığı son görüşleri. ne gazeteler ne de tv haber yapıyor ,ölü sayısı fazla diyorlar, ama galiba sansür daha fazla, neden gizlediklerini anlayamıyorum.
küçüğüm çok küçük.
yok,geri dönmek istemem.
bu yaşımda, bu yılda uyanayım...