bir şeyin eksikliğini çekmek ama ne olduğunu bilememek

bir şey eksik. hep mutluluklar 1 ya da 2 saat sürüyor. sonra yine aynı depresif hayat. ne eksik? o olsa her şey tamam olacak gibi.

bir çoğu insanın doğadan uzaklaşması ile alakalı konular ile bağlı. hepimiz boktan betonların, egzoz gazlarının arasında yaşıyoruz. her ne kadar sürü canlısı olsak da bu kadar sürüyü ve bu sürünün içinde bir yabancı olmayı kaldıramıyoruz. bir çoğu bu iç huzuru din, meditasyon ile karşılarken kimisi de öze dönüş babında şehirlerden kaçıyor. bazen eksikliği buralarda da bulamıyoruz tabi bunun sebebi ise sevgi. hazlar tamam fakat sevilme hissiyatı yok.


bunlar kişisel görüşümdür bu arada.

yürümezsen içinde yol birikir.
içimde çok yollar bilemezsiniz nasıl çekip gidesim var..

(bkz: rahatın batması)

kısa ve yoğun hayata göre evrimleşmiş insanın nispeten daha az yoğun ve uzun bir hayatta, boşlukları doldurmakta zorlanmasıyla alakalı olabilir ya da kişinin bazı problemleri, bir şeylerle meşgul olarak göz ardı etmesi ama boş zamanlarında bu problemlerin gün yüzüne çıkmasıyla alakalı olabilir ya da belki basit bir d vitamini eksikliği olabilir.

beyinsizlerde sıklıkla gördüğüm durum. tabii düşünecek organ olmadığından eksik olanı da bulamıyorlar.

aslında herkes ne çektiğini biliyor, yalnız ona ulaşmak için ya çok geç kalınmıştır ya da işin içinden nasıl çıkılacağını bilmiyor. çoğu şeyde yaşanmıştır ama artık eskisi gibi olamaz, çünkü farklı şeyler yaşanmıştır, çözülemez durumlar da depresif olursun.

buna sanırım boşluk hissi deniyor. içinde bir şeyin eksikliğini hissediyorsun ama için de bomboş. haliyle nedenini de bulamıyorsun. bende özellikle hayatımda her şey yolunda giderken ortaya çıkıyor nedense.

itinayla sac sevilir.