sudoku'yu bilmemek ve hiç eksikliğini hissetmemek

yatmadan evvel itirafim. ben sudokunun nasil oynandigini bilmiyorum. hic merak da etmedim. eksikligini hissetmiyorum. koyarim sodukonun kenarina. hadi iyi geceler.

o kadar hakli ki.

sudokuyu çok iyi biliyorum, fakat bilmeseydim de eksikliğini hissetmezdim diye düşünüyorum. yani bir yerlerde aman efendim benim bir bulmaca çözmem gerek, şöyle sayılı falan, ama hangi bulmaca bulamıyorum diye iç geçirmezdim muhtemelen.

insanı düşündüren durum. yıllardır öğrenemedim, eksikliğini hissetmiyorum ama insan bir durup düşünmüyor değil "en salak insanlar bile oturup şakır şakır çözüyor bende ne eksik var?" pek de ısınamadım oyuna açıkçası.

rakamlı puzzle işte gençler çok da dert etmemek lazım..

bilmenin de faydasını görmedik. gören varsa nasıl, nerede ve ne zaman sorularının cevabıyla bizi aydınlatsın

zekam yok maalesef. hiç zekalı hissetmediğim için bakmadım.
ben hobisine gerizekalıyım.

çözünce kendinizi tatmin ettiren bir oyundur sadece, başkası değil. belli bir seviyede rakamların yerlerini hafızada tutmaya çalışarak belki ama altını çizerek söylüyorum "belki" faydasını görürsünüz çünkü başka türlü çözümü olmayabiliyor aşırı zor seviyelerde. ben her seviyede çözebiliyorum ve henüz bir faydasını görmedim. artık çözmüyorum bile o derece de sıkıcıdır belli bir süre sonra.

bir ara kendim hazırlayıp evdekilere çözdürüyordum...
hastalık derecesinde bağlanmıştım.
gazeteyi ilk elime aldığımda okumadan önce sudokusunu çözerdim.
artık vaktim yok.