bir sözlük yazarının derdiyle dertlenmek

sözlükte tanıştığın bir insanın derdiyle bu kadar dertleneceğini hiç düşünmezsin. sonuçta nick var bir de yazılar. az çok sohbet etmişsindir, duygusal bir bağ da oluşmuştur. sonra bir bakıyorsun sözlükte yok. once bir nerede acaba? diyorsun. entry girmeye başlayınca hemen anlıyorsun adamın morali bozuk, yazdıklarından besbelli. bu sefer senin de neşen kaçıyor. hadi neşelen bu saatten sonra. mizahşörlükten eser kalmıyor. gardın yerlerde.
uzaktasın, elinden bir şey gelmiyor.
mesela gidip “gel bir çay içelim, geçer” diyemiyorsun. yapabildiğin tek şey şu oluyor:
entrylerini biraz daha dikkatli okumak,
araya bir iki şaka sıkıştırmak ve içinden “ah keşke şu an yanında olsaydım” demek.
sözlük bazen garip bir yer.
insanlarla hiç tanışmadan arkadaş olabiliyorsun.
hatta bazen onların derdi, kendi derdin gibi oluyor. bazen şunu kendi kendine itiraf ediyorsun " yeter ki burda olsun da acısıyla acılanayım, derdiyle yanayım."

nerde bi fenerli görsem tarifi imkansız bi elem denizinde boğuluyom o kabul olur mu?

sözlükten neredeyse hiç çıkmadığım geçmiş bir dönemde tüm yazarları aynı mahallede oturduğum komşular gibi biliyordum.
kim olduğunu hiç bilmediğim o insanlardan; kimi o gün üzmüşler, kim hasta, kim o gün müthiş bir haber almış, okuyup şekilden şekle giriyordum. bildiğiniz haber bekliyordum, ne oldu halledebildi mi işini, geçebildi mi sınavını diye.

hiçbir şeyi bu kadar içselleştirmemek lazım,
artık okumuyorum kimseleri o kadar, kafam almıyor. *

bir sözlük yazarının derdi beni de gerdi. dert paylaşılmadıkça gerilir. paylaşılınca da beraber gerersin. ne gerzek bir tanım oldu şimdi bu. kendimle gurur duydum yine.

çoğu zaman bir tık kadar süren hissiyat. hızlı tüketim çağında gerçeğinde tanımadığımız insanlar için gerçekten dert ortağı olmak çok zor. sözlüğün böyle bir misyonu da yok zaten. maksat kafa dağıtmak, beynini boşaltmak.. doldurmak değil..