bir terapi yöntemi olarak bulaşık yıkamak

(bkz: makus talihini sevmek)

şaka gibi ama 6 ay olmuş bu başlığa yazalı #3940891.
tabii ki bu süre zarfında hiç bulaşık yıkamadım değil ama buraya yazmak aklıma gelmemiş idi. şimdi ise yeni mutfak önlüğüm ile* 2 tencere ve 3 tabak yıkayacağım.

normal şartlarda gereken süre miktarı 5 dk ve aşağısı olmasına rağmen bu süreyi ortalama 20 dk yapmayı planlıyorum.

çünkü beni de bu hayat itiyor kaldırımlara, orchi gibi.
ama çe se ve ağaçkakan ile de yine yerin en dibinde partileyeceğiz.
belki sonra da kayra ile mertel kasetçiliğe geçeriz bilemiyorum.
ama şu an mode xl ile sis bulutunu dağıtıp prensesi bulmaya çalışıyoruz. çok işim var yani anlayacağınız..

elzem bacınız biraz kafayı bulup gelecek.

az önce akşam yemeğini yedik ve her zamanki gibi ardından bulaşık yerleştirme işini yaptım da geldim. çok büyük tencereler dışında elimde yıkadığım pek bir şey yok artık, bulaşık işi artık makinenin. ama bu, bulaşık yıkamanın hala en sevdiğim ev işi olduğu gerçeğini değiştirmiyor.

sanırım ilk kez bulaşık yıkadığımda ilkokul birinci sınıfa gidiyordum. boyum yetişmediği için ayaklarımın altına tabure koyup yıkardım. başlangıçta suyu fazla ısıttığım için ellerim haşlanırdı. sonra bir şekilde alıştım. tezgahı köpüğe bulaya bulaya, suyun altında tabakları ovalaya ovalaya hayal kurardım. o zamanlar mecbur olduğum bir işti ama zamanla mecburiyetten çıkıp sevdiğim bir şeye dönüştü.

çünkü bulaşık yıkarken zihnim tuhaf bir şekilde sakinleşiyordu. eller aynı, basit ve ritmik hareketi tekrar ederken zihin serbest kalıyor. bir yandan tabakları temizliyorum, bir yandan kafamın içindeki düğümleri. kim bilir kaç problemi bulaşık yıkarken çözmüşümdür. buna matematik problemleri de dahil. *