bir yerde okumuştum şöyle diyordu

iki insan birbirini gerçekten severse araya ne kadar zaman girerse girsin, kimlerle neler yaşarsa yaşasınlar, elbet bir gün yeniden karşılaşırlar. ya birbirlerini affederler, çok sevdiklerinden; ya da asla affetmezler, yine sevdiklerinden.

asil insanların basit duyguları olduğu gibi, basit insanların asil duyguları vardır.

unutmanın acısı, ayrılığın acısından farklı.. ayrılık hüzne yakın unutmak kasvete.. yani birini er geç unutmaya mahkum olduğunu bilmenin kasvetinden bahsediyorum. o kişinin parça parça silinip alakasız hatıraların arasında karışmasından bahsediyorum. belkide neden bahsettiğimi bilmiyorum. sadece üzülüyorum. vasıfsız kader..

sen bilmezsin ama oguz atay demişti. "sevmek yarıda kalmış bir kitaba devam etmek gibi kolay bir iş değildi." işte ben o büyük işe kalkıştım. seni sevmek gibi büyük kocaman bir iş..
yanımdayken gülümsemesine bakıp içimden" bu şimdi benim mi? "diye çaktırmadan sevinmek, ya da aradan cok zaman geçer, bazen bir kaç mevsim, bir kaç anı, bir kaç insan, bir kaç acı...
her şey biter. hesaplar ödenir, defter kapanır. sonra olmadık zamanda, olmadık bir yerde saçma sapan bir karşılaşma olur. sonra..
sonra bir şey olmaz. çünkü hesap etmediğin bir kalbin vardır. o ne ayların, ne yılların geçmesine aldırış etmeden ilk günkü gibi taptaze seviyordur.
omzundan öpmek diye bir şey vardır. yüküne ortağım der gibi. öyle güzel.. eğer bu aşk değilse, ben sana daha önce kimsenin kimseye olmadığı bir şey oldum.

bir insanın anlatamadıkları en sevdiği şarkıda gizlidir.

ayşe kulin diyordu.

aramızdaki yaş farkı kapandı senle yazıyordu, sıla'nın şiir kitabında.


aradaki yaş farkını ancak ötekinin ölmesiyle mümkün olacağını sonradan fark ettim.

kaynağı bilimmeyen bilgiyi anlatırken kullanılan kalıp.

instagram, facebook veya twitter’da önüne çıkan bir cümleyi ya da yazıyı sosyal medyadan gördüğünü söylemeye utandığı için “bir yerde okumuştum, şöyle diyordu” diyen insan beyanı.

bir treni kaçırmak, ancak peşinden koşarsanız acı verir.

"her gün güzel geçmeyebilir, ama her günün içinde bir güzellik mutlaka vardır."

farkına varmak iyidir..

"bir şeyi güzel olduğu için mi seversin yoksa sen onu sevdiğin için mi güzeldir?"

"yüreğine, acı korkusunun, acının kendisinden de kötü bir şey olduğunu söyle."

whatever happens, happens.

lütfen pisuvara izmarit atmayınız, biz sizin kültablanıza işiyor muyuz.

annem küçük yaşta evlenmiş. henüz ne iyi yemek yapabiliyor, ne elinden dikiş nakış işi geliyor. bir gün babaannem, annemin önüne yığmış içini yıkayıp açtığı yorganları, kılıfları da koymuş "komşuya gidiyorum kızım, ben gelene kadar dik bunları" demiş.

annem başlamış dikmeye ama, gücü yetmiyor. iğne geçmiyor yorgandan. hem ağlıyor, hem dikmeye çalışıyor ama yok olmuyor. ya iğneyi eline batırıyor ağlıyor, ya dikemediğinden babaanneme ne söyleyecek diye ağlıyor. sürekli ağlıyor.

o sırada babam öğle yemeğine eve gelmiş. annemi öyle ağlar görünce almış eline iğne ipliği başlamış yorganları dikmeye. bir, iki, üç derken hepsini dikmiş kaldırmış bir köşeye. sonra yemeğini yiyip gitmiş. babaanneme de hiçbir şey söylememiş. babaannem geldiğinde yorganları hazır bulmuş.

"yol yormuyorsa, yoldaşındandır."

güzel kardeşim illaki bi çözüm yolu vardır ama bu uyumak değil.