bir yerde tek başına oturma öz güveni

özgüven diye adlandırmak bu eylemi yapan benim gibi insanlara çok abartı gelecektir lakin yakın çevrem ve yakın çevrem olmayan ama merhaba merhaba seviyesinde kurduğum arkadaşlıklarda da genel olarak fark ettiğim bir endişedir. niyeyse bu insanlar herhangi bir mekana tek başına gitmeye çekinerek genelde bir arkadaşıyla buluşarak gitmeyi tercih ederler. tek başına oturmak ve kendinle vakit geçirmek onlara terstir ve bence altında derin bir özgüvensizlik yatar. size tavsiyem, salın.

yazım yanlışlarına fazla takıldığım son 4 yılda "öz güven" olarak yazmadığım için beni affedin. en azından bilmemek değil öğrenmemek ayıp diye bir söz var.
bir yerden kasıt herhangi bir yer olabileceği vurgusudur. benim bahsettiğim yer genelde kafe tarzı yerler.
bence siz yüzde yetmiş beş öz güvenlisiniz. karar mercii ben miyim bilmiyorum ama benim düşüncelerim bu şekilde sevgili agresif mali müşavir :)

(bkz: yaran başlıklar)

öz güven değil yetenektir.

bulunduğum yerde yanlız yaşıyorum. evde yalnızım. ışte yalnızım. ekmek alırken yanlızım. kafeye giderken yanlızım. sinemaya giderken yanlızım (şaka şaka. sinema yok ki. olsa da gitmem).

ınsan kendi kendine zaman geçirebilmeli ("geçirsin" değil, geçirebilmeli ). çünkü eğer yalnız kaldığında (ki kalacak) kendine veya başkasına zarar verecek yerlere gidecekse bu onun eksikliğidir. sağlıklı olanı, yalnız kalmayı öğrenmektir.

*

bu yetenek bende var mı, hayır. bu öz güven bende var mı, hayır. zararlı yerlere gidiyor muyum, evet gidiyorum. yaşlandım mı, evet yaşlandım.

boşa gitmeyen hayatlarda da buluşalım

analar ne yiğitler doğuruyo be dedirten özgüvendir.

valla bir gün parka gittim. tek başıma bankta oturdum.

çok ilginç bir tecrübeydi.

(bkz: yazar olmanın şartları ağırlaştırılsın)

ben de olan özgüven o.

insanlar kendisinden bu kadar mı çok korkuyor

herkes etrafına bakarken sen kendi dünyanda, bir yerde tek başına oturabiliyorsan işte gerçek özgürlük budur. kahveni iç, telefonu eline al, kimseyle konuşmak zorunda değilsin. sözlükte yaz çiz. mis.

deneyin gençler aynı benim gibi, harika oluyor.
az insan çok huzur.

kültürel “el alem ne der” psikopatlığından kaynaklı; yine benzer kültürel tutucu zihniyet sebepli özellikle kadınları esiri eden öz güven eksikliğinin karşıtıdır.

gelişmiş medeniyetlerde kimse birbirini incelemez, sallamazken bizim toplumda televizyon izler gibi her hareketine merakla bakan bir anadolu irfanı vardır çünkü, temelsiz değildir bu öz güven eksikliği.

doğrusu, onlar sizi ne kadar fazla dikkate alırsa alsın, onları hiç dikkate almamaktır.

özgüven olarak nitelendirilmesiyle bir yaşıma daha girdiğim hede.

kafe, restoran, bu mekanlar zaten insanların bireysel olarak kendine verebileceği hizmetleri para karşılığı veren yerler.

nasıl ki evde tek başınayken de kahve içilir, dışarıdaysan, kahve içmek istiyorsan oturursun bir kafeye içersin, amacı bu.

bu bir özgüven tartısı ise, insanların size bakınca "demek ki eşlik edecek kimsesi yok" diye düşüneceğinden korkuyorsanız, maalesef ki korkunun içeriği doğru olabilir.
yok değilse, düşünce hayli saçma. basitçe şunu düşünün, siz tek başına oturan biri gördüğünüzde hakkında abuk subuk şeyler mi düşünüyorsunuz yoksa hiç umrunuzda olmuyor mu. diğer insan davranışları da aynısı işte.

yalnızlık iyidir . kötü hissettirse de ihanet etmez.

tek başına oturmanın, gerçekten bir özgüven belirtisi sayılması gerektiğinden emin değilim. ama bunu sorun edinen açısından, bir özgüven sorunu sayılması gerekir herhalde..

evde kapsül kahvemi yaparım termosuma, alırım 600 sayfa kitabımı, alt sokaktaki starbucks a gider saatlerce serin serin otururum. hem kapitalizmin köpeği olmam, hem kapitalizmi kullanırım. üstüne bir de oraya gelen insanları gözlemler ne kadar varoş olduklarına bakar halime şükrederim. bu da bardağın dolu tarafından bakmaktır. onlar yalnız ben değilim ama orda. hepsi benim gözlem kölelerim.

neden oturmayalım?
tek başına aktivite yapılmıyor mu?
şahsen ben çok severim tek başıma takılmayı.

hatta geçen hafta tek başıma kalktım sinemaya gittim.
dönüşte de dedim s*ktret toplu taşımayı, yürüdüm eve 40dk.
hava da güzeldi.

yemek de yerim bazen tek başıma. ne var bunda?
lakin yemek yerken (tek başına) kulağında kulaklık önünde telefon bir şeyler izleyenleri anlamıyorum.

bu tiplemeleri en son üniversite yemekhanesinde görmüştüm.
hadi dedim neyse fakat koca koca insanlar görüyorum avm'lerde böyle.
beni ilgilendirmediği için gündemime almıyorum.
sadece sizle paylaşayım dedim.

tek takılmak iyidir, arada takılın.

ben bunu sık sık yapıyorun. tek başıma bir yerde oturup kahve içmeyi çok seviyorum. hatta genelde nispeten daha sakin mekanları tercih ediyorum. az insan, sessizlik ve sakince kendi kendime kalmayı seviyorum. huzur verici bir aktivite bence.

bir şeyler düşünecek olduğum zamanlarda da genelde bunu tercih ederim. iç sesim sağolsun bu şekilde daha iyi yönlendirir beni.

bunu sık sık yapsam da öz güvenle bir alakası olduğunu düşünmüyorum.
hatta tam tersine bir öz güvensizlik belirtisi de olabilir , hiç değilse benim için öyle.

kafede birileriyle oturmak benim için daha fazla öz güven gerektiriyor.

öz güven olarak değerlendirilmemesi gereken, oldukça normal olan bir insan davranışı.
en sevdiğim.