birini unuttuktan sonra hatırlayınca gelen his

hani hayatına birisi girer. bu bir arkadaş olur sevgili olur bir tanıdık olur. işte aradan geçen zamanlarda görüşmezsin. hatta unutursun bile. bir süre sonra onu görürsün ya da konusu geçer. işte o an aklına gelen içine gelen his en gerçek en sahi en hakiki histir bence. o kişinin hatırlattığı his çok gerçektir.
bir anı bir üzüntü bir sevinç kin nefret sevinç acıma ne varsa insana dair . işte o gerçek.

duygusallık ya da sinir üzüntü verir kişiden kişiye göre değişir.

)

"aaaa eveeeet, öyle biri vardı hayatta"

zihni susmayan, sürekli arka planda bir şeyler düşünen bir beynim var. gün içinde düşündüklerimin haddi hesabı yok. bazen, bir anda iç sesim uzun zaman önce yollarımızın ayrıldığı yahut hiç yollarımızın karşılaşmadığı insanları, karakterleri, canlıları çıkarır önüme. "aaaa evet, öyle biri vardı hayatta. şu an ne yapıyor acaba? umarım mutludur" derim ve akan bir nehire bir yaprak bırakır gibi bırakırım onu. bir daha ne zaman onu tekrar düşüneceğim, bilemem.

"en sevdiğim, en iyi bildiğim şey nasıl oldu da aklıma gelmedi" hissi.

sanki şey gibi, yolda etrafa baka baka giderken ayağın hafiften irice bir taşa takılmış, parmak ucun hafifçe sızlamış ve dönüp o taşa şöyle bir bakmışsın gibi bir his. taşa mı sövsen yoksa önüne bakmadan yürürsen öyle ayağın takılır işte diye kendine mi söylensen kestiremezsin ama yine de taşı geride bırakıp yoluna devam edersin ya, öyle bence. tam anlatamadım ama anladınız siz. öyle.