boşanmaların çocuklar üzerinde etkisi

sağlam bağlar kuramamak.
ikili yaşamın getirdiği karakter değişikliği.

edit:karşıt değilim, farklı kişilerdeki etkileri merak konusu.

çok güvendiği anne ve babası artık beraber olmayacaktır.

çok yıkıcı etkileri varmış gibi gösterilerek sürmeyen evliliğin sürdürülmesine neden olabilecek çok fazla şey dönüyor ortalıkta. sürmeyen bir evliliği sürdürmeye çalışmak emin olun çocuğu daha olumsuz etkileyecektir.

oysaki anlaşmalı yani herhangi bir çekişme olmadan boşanmak ve çocuğun iki ebeveyni ile de belirli zamanlarda görüşmesi, sağlıklı ilişkiler kurması çocuk için hiç de olumsuz bir etki yaratmaz. gerekirse bir psikologdan da yardım alınabilir, boşanmayı gereğinden fazla büyütmeye gerek yok.

çocuğa terk edilenin kendisi olmadığı anlaşılır şekilde anlatılabilir ve çocukla ilişki koparılmazsa pek de yıkıcı olmayacak etki.

sürekli kavga ya da şiddet olan evlerde büyüyen çocukların travması çok daha büyük.

bilen bilir bazı durumlarda çocuk bunu ister çünkü herkes için daha iyi olacaktır.

yanında kaldığı ebeveyni de kaybedeceği korkusu,kendisini suçlama,akademik başarısızlıklar,davranış değişiklikleri,mutsuzluk ilk aklıma gelenler.boşanan anne babaya sahip olmak kimisini fazla kimisini azda olsa mutlaka ucundan kıyısından bir şekilde çocukları etkiliyor. ne kadar etkileyeceği aile yapısına,şartlara bağlı tabiki. bu süreci daha iyi atlatmak için bence en önemlisi boşanmışta olunsa karşı taraf hakkında olumsuz yorumlardan çocuğun yanında kaçınmak.

anne baba arasındaki sorunlar boşanma kararına kadar çocuğa yansıtılmamışsa yani çocuk hiç huzursuzluk ortamına maruz kalmamışsa muhtemelen bu karar onu derinden sarsacaktır. mutlu, hiçbir sıkıntısı olmayan bir aile ortamı yaşarken birden bire bunun bozulması o çocuğu derinden sarsar tabi ki . fakat anne baba sürekli kavga ediyorsa çocuklar sürekli buna şahit oluyor, anne babasının durumunu iyi biliyorsa boşanmalarının çocuğu olumsuz etkiliyebileceğini hiç sanmıyorum. çünkü kaos ve kavga ortamından kurtulmuş olacak rahat bir nefes alacak. anne babasi için doğrusunun bu olduğunun farkında olacak.

bu durum yaşa göre değişkenlik gösterir bence. küçükken annemle babamın boşanmasını istemeyecekken şimdi normal gelebilir.

çocuklar yıpranmasın diye boşanan da var.
arada çocuklar var diye boşanamayan da. olan hep çocuklara olur burda. o da büyür mutsuz yetiştirir kendi çocuklarını. son mutsuz çocuk doğana kadar devam eder bu. halka.

anne babanız sizin de desteğinizle boşandıysa veya boşanmalarını istiyorsanız bu konuda hiçbir şey diyemezsiniz. psikolojiden de gram çaktığınızı sanmıyorum.
ailesiyle hiç akşam yemeği yememiş olmak çocuğu gerçekten etkilemez, değil mi? düşüncesiz herifler, s. gidin ya.

boşanmak dünyanın sonu değildir. anne ve babanızı sürekli kavga halinde görmektense, ayrılmaları görünürde daha iyidir. evin içinde şiddet olmasa dahi sırf çocuk için yürütülen ilişkide yapmacıklık olur. taraflar zaten birbirine katlanamadığından basit bir şeye haddinden fazla tepki gösterebilir ve normalden büyük kavgalar da olabilir. zaten çocuk büyüdükçe o samimiyetsiz ilişkiyi fark etmeye başlayacaktır.
ancak ne olursa olsun ayrılık da tamamen etkisiz denilemez. yaşamadan atıp tutanların dışarıdan gördüğü gibi değildir. özellikle çocukken türlü zorlukları var. insanın çocukken savunmasız olması kadar çocuk acımasızlığı diye bir şey var. babanın nerede olduğunu sorarlar, öyle yetişkin gibi ayrıldıklarından, bunun gayet normal olduğundan falan bahsedemezsin. başına bir şey geldiğinde babama söylüycem der ya hani çocuklar, siz onu diyememek ne demek biliyor musunuz? babanla bir anının, bir fotoğrafının olmamasını? biz senin babanı hiç görmedik denmesini ya da babanla bir doğum günü kutlamamış ve ağzından iyi ki doğdun cümlesi duymamış olmayı?
daha buraya bir ton şey yazabilirdim ama ne desem boş. sınanmadığınız bir acı üstüne konuşmak kolaydır. bazen bazı şeyler karşındaki ne kadar zeki olursa olsun, hayal etmesiyle anlaşılmaz. tecrübe denen şey kitaplardan okuyarak edinilmez yaşanmışlıklarda. yaşamak gerekir.

abimle yengemin tekrarda aralarında ki boşanma mevzu geçmesiyle kendimi çocukların boşanma üzerindeki etkisi adlı makaleleri okuyuverirken buldum kendimi. haberi öğrendiğimde neredeyse biri ölmüş gibi üzüldüm. boşanmanın gayet tabi olabilecek bir şey olduğunun da farkındayım ve çevremde ki bir çok insanda boşandılar. üzülmemin tek sebebi canım yeğenimin suratının gözümün önüne gelmesi. ilk boşanan çiftin çocuğu olmayacak belki de ama yine de mahrum kalacağı çok şey var bunu da kimse inkar edemez. ve yaşının daha çok küçük olmasından dolayı belki de aynı çatı altında anne-baba ile birlikte olduğunu dönemi hatırlayamayacak.
evliliğini sağlam temellerini atmadan. yaşlanacağın kişiden kesin emin olmadan çocuk yapmak iş mi şimdi? o kadar öfkeliyim ki ikisine çatlatasım var. zaten sabiyi boktan bir dünyaya getirdiniz hayatını neden daha da zorlaştırıyorsunuz.

sürekli birbirine zarar veren insanlarla aynı evde büyüyüp, sevgisizliği öğrenmesinin verdiği zararın yanında hiçbir şeydir. gayet alışılabilir bir durumdur.

boşanmak çocukları tabii ki etkiler falat kötü uyumsuz kavgali psikolojik yada fiziksel şiddetli bir ortamda büyümek çok daha etkiler, bunu unutmamalıyız.

sorunlu bir ailede büyüdüm. geçmişe baktığımda keşke annemle babam boşansaydı diyorum. bazı şeyler kaç yaşımıza gelirsek gelelim unutulmuyor. huzurlu büyümek anne baba birlikteliğinden bile önemli duruma dönüşüyor.

peki çocuklara iyi geleceğini düşünerek bir evliliği devam ettirmenin çocuklarda yarattığı travma?

saygıyla ayrılan anne-baba bile çocuğu kötü yönde etkiliyor, bide bunun birbirini kötüleyen anne-baba kısmı var çocuk ortada kalıp kendini hiçbir yere ait hissetmeyip ikisindende kopuyor,

boşanma karşıtı sanılmayayım, açıkçası çocuğun sürekli kavga edip huzursuz bir ev ortamında büyütülmesindense boşanılmasını yeğlerim, ailelerde ki en büyük yanılgı çocuğun psikolojisini bozarız korkusuyla boşanmayıp çocuklar üzerinde daha travmatik izler yaratmaları,

tabi böyle uzaktan konuşmak kolay bizim için, anne-baba olmak herkesin kaldıramayacağı bir yük, keşke insanlar artık çocuk yapmanın bir zorunluluk, çocuk olmamasını ise büyük bir eksiklik olarak görmese, daha kendini yetiştirememiş anne-babalar kendilerinden daha beter çocuklar büyütüp bu topluma yarardan çok zarar veriyorlar.

sürekli huzursuzluk olan bir ortamda bulunmak kesinlikle en toksik etki ama boşanma sürecini de doğru yönetmek gerek.

çocukların gelişimsel süreçlerinde her şeyin kendileri ile ilgili olduğunu düşündükleri bir dönem var.

bu dönemde boşanma yaşanırsa çocuk suçluluk duygusu yaşıyor çünkü anne babası onun yüzünden ayrıldı sanıyor.

bu dönemler kâğıt üzerinde ayrılıyor ama esas olan her çocuğun kendi gelişimsel düzeyi. bu nedenle bu süreçte yani soyut zekanın geliştiği ortalama 11-13 döneminden önce boşanan anne baba yardım almalı ve çocuğa bu süreci doğru anlatmalı.

boşanma sürecinde travma yaşayan çocuk kendi yetişkinlik döneminde de bu travmayı yeniden üretiyor çoğunlukla.

anne babalar boşanmanın ne olduğunu ve neden boşanmaları gerektiğini açık ve net bir dille anlatmalıdır.

çocuklar evde olup bitenleri sezme eğilimdedir. kavgalar gürültüler olmasa bile bir çok şeyi duymadıkları sanılır ama duyarlar .

gördükleri duydukları ve hissettikleri sonucunda endişeye kapılırlar ve boşanma konusunda konuşmak endişelerini gidermek isterler.

boşanmayı saklamak ve çocukları sürecin dışında tutmak çocukların kendini suçlamasına neden olabilir.

kutuplaşan her iki birey tarafından , daha çok sevilip , ilgiyi elde tutmak için sürekli birşeyler alınıp şımartılan , doyumsuzlaştırılan , fırsatçı olarak büyüyen , istediği herşeye sahip olabilen ama hiç mutlu olamayan çocuklar...