ciddi durmanız gerekirken patladığınız anlar

ortamın havası ne kadar resmiyse, o kadar absürt bir şeyin sizi yakalamasıyla yaşanır. yüzünüzdeki kaslar ihanete uğrar, gözleriniz dolacak gibi olur ama sebep dram değil kahkaha olduğu için kendinizle sessiz bir savaş verirsiniz ve genelde “kusura bakmayın”dan önce kontrolsüz bir gülme sesi çıkar.

cenazede olursa insanı mahçup eder.

yıllar önce sevgili annemin bir anda her şeyi yanlış telaffuz etmeye başlamasıyla gerçekleşti bu patlama. cümlenin başından sonuna kadar her kelimeyi itinayla yanlış söylüyor nedenini sorunca da "kafam çok dolu işlerden , beynimdekini hızlı hızlı söyleyeceğim derken dilim dolanıyor." diyordu. örnek verecek olursam "git şunu dolaba koy" demek yerine
"g?t şunu dolaba koy" gibi... gel gelelim bizim olaya. genel olarak çok kalabalık bir aile değiliz ancak o dönem ardı arkası kesilmeyen düğünlerden iki ayağımız bir pabuca girmiş şekilde çarşıda ordan oraya koşuşturuyoruz. anneme de ayakkabı almak için bir dükkandayız ama adam o kadar kötü ayakkabılar getiriyor ki gülmemek için zor duruyorum. en son getirdiği ayakkabı ucunun dar olması sebebiyle annemin ayağına olmadı. bizimki de hiç düşünmeden başladı lafa "ayağım taraklı ." :) dedi. aniden göz göze geldik ve o cümleyi yanlış söyleme potansiyeliyle nasıl doğru söylediği arasında gidip gelen bir bakışma yaşadık. oradan çıktık yürüyoruz hemen yanda kırtasiye gördü. sanatçı kadın tabi illa girecek. kasada da bir diğer müşteri var biz de kalem kısmında bakınıyoruz. "ne alacaksın sen?" dedim. varak kalemi dedi. aynı saniye arkadaki adam da "ne bakmıştınız?" diye sordu. o an anladım ki hedefi ıskalayan dil bu sefer nokta atışı yapabilirdi. biz bunun altından kalkamayız dedim kendi kendime. zaten annemle göz göze gelmemizle saatlerdir aynı kelime etrafında dönmemiz ve kendimizi sıkmamız bir bomba gibi patladı. infilak ettik resmen. adama teşekkür ederiz bile diyemeden bağıra çağıra gülerek dışarı attık kendimizi.

genelde asansörde yaşıyorum bu durumu. nedensiz bir gülme geliyor çoğu zaman.