çocuklarla iyi anlaşan insan

çocukların dilinden anlayabilen, onların seviyesine inebilen insandır.

(bkz: bir insanı tanıma yöntemleri)

kuvvetle muhtemel, kendisi de iyi bir çocukluk geçirmiştir.

ben.
ben var ya, ölürüm çocuklara. onlarla öyle oyunlar oynarım ki... ah ulan. ah bir çocuk olsaydım..

bazı insanlarda çocuklara güven veren, kendini sevdiren ve sadece çocukların fark ettiği bir özellik olduğunu düşünüyorum. gözünden tanıyorlar, hiç şaşmıyor çok tuhaf.

bu özellik dışında da oyun türetmeyi bilmek çok önemli. çocuk gibi düşünmek ve mümkün olan her şeyi oyunlaştırmak gerekiyor. tabii bunun da bir ölçüsü var. fakat bu ölçü bende yok mesela. sıfır disiplinle sözümü dinletebiliyorum.

çocuklarla parmaklarında oynatabileceklerini düşündüren bir tipim olduğu için çok iyi anlaşıyorum, bence. haklılar çünkü çocukla çocuk olmam yaklaşık 13 saniyemi alıyor genelde.

ben çok iyi anlaşırım beni çok severler. yalnız ben hepsini sevmiyorum çocukların. 2-3 tanesi hariç kalanı ses ve gürültü bombası.

2 hafta önce sömestr tatilinde ofisteki kadınlar çocuklarını getiriyorlardi ve omzumla kafam oyun parkına döndüğü için 3 gün izin almıştım. benimle anlasmasalar daha iyi olacak.

markette yine çukulata, gofret, dondurma diye feryadı basan üç buçuk yaşındaki yeğenimi bu kez kucakladığım gibi dışarı çıkardım. ona her şeyi dosdoğru anlatmak için doğrusu geç bile kalmıştım.

bir yandan yürüyüp diğer yandan başını göğsüme yaslamış, kucağımda hâlâ zırıl zırıl ağlayan kızcağıza bilinçsizce tüketilmiş abur cuburun ne ölçüde zararlı olduğuyla ilgili uzun bir nutuk çekmeye başladım. kelimeleri dikkatle seçiyor, söylediklerimin bir kulağından girip diğerinden uçup gitmemesi için tanrı'ya dua ediyordum.

ağıtları hafiflemişti.

tam "işte böyle güzelim, hatta doktorlar da... " diyecekken ufak tefek çocuk yüzüme heybetli azaplar misali bir osmanlı tokadı patlattı. noluyor lan demeye kalmadan ikinci tokadın sesi de yüzümde yankılandı. küçücük bedeni kendimden uzaklaştırarak akşam karanlığında dipsiz bir kuyu kadar kapkara ve alaylı nazarlarla dolu gözlerine baktım. tırnaklarımın ucuna dek korkuyla ürpermiştim.

bismillahillezi la yedurru me'asmihi şey'un fi'l-ardı ve la fis-sema'i ve huves-semiul-alim. evlerinin bahçesinde üç tekerlekli pisikletini tıpkı saw filmindeki hilkat garibesi gibi süren veledin tekiydi zaten.

akıl yaşım henüz gerekli olgunluğa ulaşmadığı için ve yapmak istediklerimi çocuklarla yapınca uzaktan görenler de çocuk eğlendiriyor sandığı için çok iyi anlaşıyorum.

söz dinleyen hafif yeni yeni konuşan minnoş tatlı çocuklar favorimdir. çok güzel oyun oynanıyor ama aslında. denemelisiniz.

bir de böyle ne söyleseniz yapıyorlar su falan getirtiyorum kendime mesela.

bu da en son bir doğum günü partisinden; #3776126

ekiden di o gakko. şimdi telefonu eline aldı mı ne ebeveyni, ne emmiyi ne de dayıyı biliyorlar.

işten eve dönüyordum. yorgun ve keyifsizdim. ellerinde saha, meşin yuvarlak ve kale namına kayda değer pek bir şey olmasa da futbol oynamaya çalışan yedi sekiz tane velede takıldı gözüm. aralarında en az beş metrelik bir mesafe olan iki koca taş yığınının tam ortasına claudio taffarel misali dikilip takım arkadaşlarını gaza getirmeye çalışan ve maçı heyecanla takip eden kara kuru, eciş bücüş minik kaleciye yöneldim. hem küçük çocukla laflayıp biraz kafa dağıtmak, hem de bir yetişkinin alakasına mazhar olduğu için muhtemelen kendisini büyümüş hissedecek bir sabi sevindirmek istiyordum.

arkasından yavaşça sokularak yanına yaklaştım:

-naber dostum, nasıl gidiyor?
+süper. üç sıfır öndeyiz.
-yok yahu, aferin. hey söylesene, sence messi mi daha iyi ronaldo mu?
+ikisi de neymar'ın s2ni yesin! futbolcu mu onlar lan?

sohbet beklemediğim bir çehreye büründüğünden hoşnutsuzlukla yüzümü buruşturup:

-ne biçim sözler bunlar, sana hiç yakışıyor mu dedim.
demez olaydım.

+niye lan, neyi beğenmedin? sen de amma kibar çıktın, yoksa top musun ehe deyip sırıttı.

dehşete kapılmıştım. ne cevap vereceğimi düşünürken var gücüyle arkadaşlarına doğru seslendi:

+çocuklar koşun buraya gelin. bu adam topmuş heheh...

sonra hepsi birlikte oyunu yarıda kesip bana bakarak kahkaha atmaya başladı. hatta içlerinden birkaç tanesi gülmekten yerlere yuvarlandı. kötü bir rüya görüyor olmalıydım.

özgüveni boyundan büyük hayali file bekçisini şöyle bir süzdüm. bacak kadardı ve iki ön dişinin yerinde yeller esiyordu. tanrım, ne kadar da çirkin bir şeydi.

eheh, sizi yaramazlar diye mırıldanıp evimin yolunu tuttum. peşimden hâlâ deli gibi uluyorlar, akrabalarımla ilgili hayatımda daha önce hiç duymadığım acayip küfürler ediyorlardı.