cüzdanda kalan son parayı harcayınca oluşan his

bi boşluk hissi oluşmuyor değil

şirketi batırmaktan kurtaracak büyük bir risk almak gibi.

son paramı da harcamışımdır, eve dönerken ben:

bir böbrekle kaç yıl yaşanır acaba ?

2025 yılında hala cüzdana sığabilecek kadar paranız varsa güldürmüştür. bir sigara almaya 1 deste para bırakılıyor

benim cüzdanda nakit hep eksiktir. yakinlarimdaki atm sürekli bozuk olduğundan bazen 10 tllik harcama yapacaksam da kart kullanmak durumunda kalırım. ama en kötüsü de dolmuş paranın olmaması. dostoyevski karakteri gibi allahin soğuğunda otobüs durağına titreye titreye yürürüm. ya da aynı kitaptaki şımarık soylu leveline atlar taksiye binerim

bazen almak istediğiniz şeye yetmediği için cepte kalan paralar daha sinir bozucu bence. kalan son parayla sigara alamıyorsun mesela ve sigaran yok. sokayım öyle paraya. insanda başka bir şey alma hevesi bile olmuyor.

beni parasızlık değil de alkol ve sigarasızlık daha kötü etkiliyor. bana alkol, sigara ve yemek versinler, başka bir şey de gözüm yok. hep kanaatkar bir mal olmuşumdur. tembellikten. her şey ederinden fazla çaba gerektiriyor.

zaten normal şartlarda başını yiyen bir kadın olmadığı zaman bir erkeğin neye öyle fazla gereksinimi var ki? eski sevgili ya da eşlerim falan mesela dolabında bir sürü elbise olmasına rağmen yine de giyecek bir şeylerinin olmadığını iddia ediyordu. bana 5 tişört, iki mont, iki ayakkabı, 3 - 4 pantolondan fazlası gereksiz geliyor mesela. hatta toplum hayatına karışmayacak olsam onlar bile gereksiz.

her şeyi kaybetmek üzere kazanıyorsun. bu aklımdan çıkmıyor. tuhaf.