dertlerini kimseyle paylaşamamak

çocukluğumdan beri içinde bulunduğum durum.
içimde fırtınalar kopar, bağıra bağıra ağlamak isterim ama tek kişi bile bilmez. anlatamam çünkü. sorsalarda anlatamam... kendi kendime yaşarım, içimde öğütürüm o koca kayaları.

dertlerini kimseyle paylaşamamak aslında çok stratejik bir hareket. çünkü anlattığın an ya beterin beteri var diyerek kendi dramını yarıştıran birine denk geliyorsun ya da halledersin be şekerim diyen bir pollyanna’ya... en temizi parayı verip profesyonel bir dert kumbarası tutmak.

ben böyle biri değildim önceden, derdimi sıkıntımı anlatırdım, konuşurdum. sonra baktım ki bu bana zarar vermeye başladı, anlatıp güvendiğim insanlar laf taşır oldu, artık anlatmamaya içimde tutmaya karar verdim. uzun süredir de anlatmıyorum. ya da çok yüzeysel bahsediyorum.
herkesin her şeyi bilmesine gerek yok.
böyle daha iyi.