1.
hz. muhammed’e “din nedir?” diye sorulduğunda, “din güzel ahlaktır” diyor. ahlak neydi peki? doğuştan yada sonradan edinilmiş tüm davranışların, verdiğimiz tepkilerin, kararların bütünü. yani bizi biz yapan her şey. burada güzelden kasıt ne ola ki? güzellik göreceli bir kavram. bir fare için cennet lağım olacaktır. efendim din göreceyi tevhit ile ortadan kaldırıyor. var olan her şeyi bir bütün olarak, tek ve bir olarak bildiriyor. işin özü şu ki, bütünün yararına olan şeydir güzel. peki neden sadece “din güzel ahlaktır” diyor peygamber? çünkü bulunduğu coğrafya ve zamanda en çok ihtiyaç duyulan oydu da ondan. bu sorunun cevabı her bilinç boyutu ve algısına göre farklı ve derin olacaktır. o kişiye o cevabı vermiş ama ashab-ı suffa ya daha derin anlatmış, hz. ali’ye daha da derin. ama din ne değildir hemen söyleyelim yine dinin bildirdiği üzere. din asla insana ait, bir kavram yada olgu değildir. ne zaman insanlar dini kendine ait zannetti o zaman, ‘din’ en büyük savaşların, kıyımların ve ayrıştırıcılığın sebebi oldu! yukarda ne dedik, din var olan her şeyi bir bütün olarak bildirir. din yine insanların kendi sosyal ve kültürel yapılarına göre belirledikleri kurallar bütünü yada yasalar ve yükümlülükler değildir! din hıristiyan için farklı, müslüman için farklı, ateist için farklı bir şey değildir! din var olan her şeyin kendi fıtratınca, yaratılış gayesine uygun bir biçimde doğal olarak var olup misyonunu tamamlamasıdır.
yani, güneşin doğması, okyanuslar ve denizlerdeki suyun buharlaşması, bulutta, tuzundan, kirinden arınması ve yağmur olup yeniden düşmesi dinin gereğidir. yağmurun toprağı beslemesi, toprağın tohumu beslemesi, tohumun filizlenmesi, meyve vermesi ve zamanı geldiğinde yeniden aynı sistem için, bir zamanlar kendisini besleyen toprağı beslemek adına gübre olması dinin gereğidir. velhasıl, en alt bilinç seviyesinde bile din, bütünün yararına olan misyonu tamamlamaktır. öyle ya, hiç bir yağmur suya ihtiyaç duymaz, hiç bir ağaç meyve yemez. hepsi eko sistem dediğimiz bütün bir zincirin bir halkası olarak kendisinden bir önceki ve bir sonraki halkaya hizmet eder. aslında hizmet bütünedir. kendinedir! gelelim dinin insana yüklediği misyona. efendim malumdur ki insanı diğer canlılardan ayıran en büyük özelliği, iradesi ve evrilmiş zekasıdır. insanı din üzere yol aldırıp tekâmül ettiren şeylere bizler ibadet diyoruz. o zaman hiç tereddütsüz şunu söyleyeyim, ibadet bütünün hayrına değilse ibadet değildir! para biriktirip hacca gitmek, günde beş vakit yatmak kalkmak, bir ay nedenini, hakikatini bilmeden aç kalmak vs bunlar olsa olsa, insanı ottan, ağaçtan, hayvandan ayıracak olan irade ve bütünsel bilince taşıyacak olan küçük egzersizlerdir. ağaç bile meyvesini verip fotosentezini yaptıktan sonra kendi meyvesinden dibine düşen tohumu besleyen, toprağı beslemek için zamanı geldiğinde gübre oluyor. türünün devamını sağlıyor. aramızdaki tek fark şu, bir kiraz ağacı çekirdeğine, dal ve yaprak yapısını, rengini, tadını ve türünü genetik miras olarak aktarıyor ve bu sayede devam sağlıyor. ama insan, hem ten rengini, hem göz, saç vs bütün fiziksel özelliklerinden katıyor, yani anne ve babadan alınan özellikler harmanlanıyor, hem de kendine has özgün bir yapı oluşturuyor. çünkü insan aynı zamanda bilgisini, deneyimini ve zekasını da genetik olarak aktarıyor. bu sebepledir ki, din varoluşun kendisi ise insanın misyonu var etmektir! güzeli var etmek! aklı yüceltmek! en büyük ibadet, sevgi ve güzel ahlakla bir nesil yetiştirmek o halde insanın misyonu da!
kısacası din bütün bir zincirin halka halka bir araya gelişi ve dönüşümü olan var oluşun ta kendisidir!
sürü psikolojisini anlatırken bütün koyunlar bir bütün olarak örnek verilirken, neden asılmaya gelince kendi bacağından asılıyor?
yani, güneşin doğması, okyanuslar ve denizlerdeki suyun buharlaşması, bulutta, tuzundan, kirinden arınması ve yağmur olup yeniden düşmesi dinin gereğidir. yağmurun toprağı beslemesi, toprağın tohumu beslemesi, tohumun filizlenmesi, meyve vermesi ve zamanı geldiğinde yeniden aynı sistem için, bir zamanlar kendisini besleyen toprağı beslemek adına gübre olması dinin gereğidir. velhasıl, en alt bilinç seviyesinde bile din, bütünün yararına olan misyonu tamamlamaktır. öyle ya, hiç bir yağmur suya ihtiyaç duymaz, hiç bir ağaç meyve yemez. hepsi eko sistem dediğimiz bütün bir zincirin bir halkası olarak kendisinden bir önceki ve bir sonraki halkaya hizmet eder. aslında hizmet bütünedir. kendinedir! gelelim dinin insana yüklediği misyona. efendim malumdur ki insanı diğer canlılardan ayıran en büyük özelliği, iradesi ve evrilmiş zekasıdır. insanı din üzere yol aldırıp tekâmül ettiren şeylere bizler ibadet diyoruz. o zaman hiç tereddütsüz şunu söyleyeyim, ibadet bütünün hayrına değilse ibadet değildir! para biriktirip hacca gitmek, günde beş vakit yatmak kalkmak, bir ay nedenini, hakikatini bilmeden aç kalmak vs bunlar olsa olsa, insanı ottan, ağaçtan, hayvandan ayıracak olan irade ve bütünsel bilince taşıyacak olan küçük egzersizlerdir. ağaç bile meyvesini verip fotosentezini yaptıktan sonra kendi meyvesinden dibine düşen tohumu besleyen, toprağı beslemek için zamanı geldiğinde gübre oluyor. türünün devamını sağlıyor. aramızdaki tek fark şu, bir kiraz ağacı çekirdeğine, dal ve yaprak yapısını, rengini, tadını ve türünü genetik miras olarak aktarıyor ve bu sayede devam sağlıyor. ama insan, hem ten rengini, hem göz, saç vs bütün fiziksel özelliklerinden katıyor, yani anne ve babadan alınan özellikler harmanlanıyor, hem de kendine has özgün bir yapı oluşturuyor. çünkü insan aynı zamanda bilgisini, deneyimini ve zekasını da genetik olarak aktarıyor. bu sebepledir ki, din varoluşun kendisi ise insanın misyonu var etmektir! güzeli var etmek! aklı yüceltmek! en büyük ibadet, sevgi ve güzel ahlakla bir nesil yetiştirmek o halde insanın misyonu da!
kısacası din bütün bir zincirin halka halka bir araya gelişi ve dönüşümü olan var oluşun ta kendisidir!
sürü psikolojisini anlatırken bütün koyunlar bir bütün olarak örnek verilirken, neden asılmaya gelince kendi bacağından asılıyor?
devamını gör...
2.
devamını gör...
3.
hangi din ama? bakınca budizm de din.
devamını gör...