1.
gece yatmadan önce “iki dakika bakıp yatacağım” diye telefonu eline alıyorsun ya… işte o an başlıyor her şey. bir haber, bir video, bir yorum. sonra bir tane daha. parmak aşağı kayıyor, göz devam ediyor. aslında görmek istemediğin şeyleri izliyorsun ama bir türlü bırakamıyorsun.
işte buna doomscrolling deniyor. felaket, kavga, kriz… ne kadar ağır olursa o kadar çekiyor. sanki bir şey kaçırıyormuşsun gibi hissediyorsun. en tuhafı da şu, iyi hissettirmediğini biliyorsun aslında ama yine de devam ediyorsun. bir yerden sonra içerik falan kalmıyor zaten, sadece akış.
başlık değişiyor, video değişiyor ama sende kalan şey aynı. kaydırdıkça doluyorsun ama o “tamam artık” hissi hiç gelmiyor. kimse zorlamıyor seni, kendin yapıyorsun. alışkanlıktan mı, boşluktan mı, yoksa kontrol ediyormuş gibi hissetmekten mi, bir yerden sonra karışıyor zaten.
sonra bir bakıyorsun zihnin yorulmuş. öyle tek bir şey değil, üst üste binmiş bir ağırlık gibi. telefon hâlâ elinde ama kafan çoktan başka yere gitmiş.
devamını gör...