dünyanın en büyük katilleri devletlerdir

ulus adı verilen yapay cemaatlerin koruyucusu olduklarını iddia eden, şiddeti tekeline alarak bireeyin varlığını, toplumun üretkenliğini ve insanlığın ortak geleceğini ipotek altına alan, teknolojinin en ileri düzeyine ulaşmış günümüzde bile hala ""güvenlik "adı altında toplu imha silahları üreten, yapay zekayı insanların özgürleşmesi için değil gözetim ve kontrol mekanizmalarını daha derinleştirmek için algoritma olarak kullanan, iklim krizini çözmek yerine krizden rant devşiren, yanisi yaşamın kendisini bir sermaye birikim alanına dönüştüren, savaşın hem fiili tyıkımında hem de gündelik hayatın militarize edilmiş dilinde varlığını yeniden üretip medyasında kustururcasına tekrarn eden, kitleleri “vatan” adına seferber ederken onları açlık ve güvencesizliğe mahkum eden, aynı anda hem diplomasi masalarında “barış” pozları verip hem de afrika’dan ortadoğu’ya, asya’dan latin amerika’ya değin sayısız halkın üzerine bomba yağdırıp yağdıramadıklarına ekonomik "şok doktrinleri" uyguluyan*, göçmenleri sınırlarda orda burda açlığa ve ölüme terk eden, içeride ise polis şiddetiyle sokakları susturmaya çalışan dünyanın en büyük katilleridir.

çünkü devlet, bireyi özgürleştirmek şöyle dursun, bireyi kendi aygıtlarının dişlileri arasına sıkıştıran ve onu sürekli olarak daha fazla vergi daha fazla çalışma saati, daha fazla gözetim altında yaşamaya zorlayan bi mekanizmadır.

çünkü devlet, toplumsal öfkenin örgütlü biçimde ortaya çıkmasını engellemek için medya tekellerinden sosyal medya algoritmalarına kadar tüm kanalları manipüle eden, böylelikle halkların kendi gerçek düşmanlarını görmelerini engelleyen, yalanın ve manipülasyonun kurumsallaşmış biçimidir.

ve günümüzde devlet, üretim ilişkilerinin devamı için toplumun yarattığı bütttttünn zenginliği sermayenin kasasına yönlendiren, her krizi denetim ve itaati pekiştirmek için kullanan yani sınırlarıyla, polisiyle, mahkemesiyle işçi sınıfını kuşatan örgütlü bir mekanizmadır.

doğası ve kuruluşu gereği egemenlerin ve sermayenin koruyucusu bir mekanizma, doğal olarak sömüren sömürülen çatışmasında safı her zaman için sömüren taraftan olacak.

elbette iyi devlet tanımları var, işçi sınıfı devleti gibi ama bu da imkansız bir şey , sözde iyinin diktatörlüğü de en az kötünün diktatörlüğü gibi kötüdür, gücü reddetmek ve gücün mekanizmalarını parçalamak en sağlıklı davranış biçimidir.

sevgili yoldaş bakunin dediği gibi -en demokrat insanı tahta çıkarın hemen inmezse despotlaşacaktır -.