duyunca kusma isteği uyandıran kelimeler

geçen senelerde ithaki karanlık kitaplık bünyesinde gustav meyrink'in der golem'ini tekrar basmıştı. ben de bu fırsatı kaçırmak istemedim, edinip okumaya başladım lakin yarısına gelene kadar bile üzerimi başımı yırttığımı hatırlıyorum. nasıl ki foucault sarkacı'nın korkunç şadan karadeniz çevirisi varsa, bu kitabın da anıl alacaoğlu diye daha korkunç bir çevirmeni vardı...

neredeyse kelimesi için kullandığı handiyse kelimesinden öyle bir tiksindim ki, ömrüm boyunca başka bir kelimeden bu kadar tiksineceğimi sanmıyorum...

ev-araba.

kusma isteği de değil de mermiyi silahın ağzına verme isteği diyelim.

(bkz: bakarız)
"kardeşim ben senin yılgın bir hoşgörü ile beni benimsemene mi kaldım?"

yosun, mazot kokusu, yanık kokusu