düzgün bir insan olmanın giderek yıpratıcı olması

kendimde gözlemlediğim durumdur. çok yorgun hissediyorum. yani, dinlenip atlatabilecegim bir yorgunluktan ziyade, ancak ölürsem huzur bulurum gibi hissediyorum.

hayatımın en başından beri belirli prensiplerle ilerlemeye çalıştım. adil olmaya, hoşgörülü olmaya, nazik olmaya özen gösterirken; kolay kazanç peşine düşmedim. öğrenmekten hiç vazgeçmedim, denemekten hiç korkmadım. hâlâ daha imkanım ve zamanım olsa hiç bilmediğim bir şeyi öğrenmek için zaman ayırıyor olurum. fakat son zamanlarda iyiden iyiye tükendiğimi hissediyorum. gerek çalışırken gerek toplu taşımada diğer insanlara karışıyor olmak beni çok fazla yormaya başladı. benim önüme adım atmaya çalışan koca koca insanlar, arkamdan itekleyenler, üzerime arabasını sürenler falan derken bu hafta artık insanlara sesli ve öfkeli tepkiler verdiğini fark ettim. hatta birine küfrettim s. git diye. sokağa çıkınca herkesi kontrol etmek zorunda hissediyorum çünkü kimse önüne bakmıyor. memleketin iti uğursuzu tükenmiyor, biri bir gün silahla karşılık verebilir de ben söylenirken. bütüne bakınca bu kalabaliktan biri olma fikri bile beni çileden çıkarıyor.

bunun yanında ekonomik koşullar yeterince zor değilmiş gibi telefonum bozuldu, yok yere masraf çıktı onu hallettim hallediyorum derken hastalandım. günlerdir kıvranıyorum acıdan. bir de ev sahibi kiraya bu yılki ikinci zammı yapmaya çalışıyor o minik şark kurnazı aklıyla.

bir yerden toparlarken öbür yer darma duman oluyor, artık kendime yetmediğimi düşünmeye başladım. sık sık "yahu benden tam olarak ne istiyorsun?" diye göğe bakıp haykırmaya başladım. şerefsizce bir hayat yaşamamanın bedeli bu olmamalı ya... gerçekten bazen allah'ın beni o..pu olmaya zorladığını düşünüyorum ama asi bir tipim. direniyorum. şunun şurasında kaç sene kaldı ki? insan belli bir yaştan sonra o..pu da
olamıyor keza, ağaç yaş iken domal... amaan, eğilir. inançlıı biri de değilim aslında, suçu kime atacağımı, kime çatacağımı bilemedim de allah diyorum. hatta hürrem gibi "allaam bismillah" diyorum. :)

bedenen de ruhen de canım yanıyor. yeter ya.

sanırım her şeyden önce, benim bu şehirden kurtulmam gerek. sümük gibi bulaştı elime, silmeye çalıştıkça yayılıyor vücuduma...

mevzu zaten burda başlıyor işte. onca şeye rağmen bunu stabil bir halde tutabilmek.

lanet olsun atom fiziğine. bundan sonra itlik, hergelelik.

ne kadar yıpratıcı da olsa şu başını yastığa koyunca vicdanın dırdır etmiyor, edemiyor ya, bu huzur yeter insana.

her şeyin farkındalığı yaşamak veya iyi kalpli olmanın zayıflık sanılıp kullanılması gibi durumlar, insanın hay başlarım şimdi düzgünlüğüne diyesini getiriyor.

çünkü düzgün davranma çabası eşittir aptallık gözüyle görünüyor da ondan. alttan aldığın, iyi niyet gösterdiğin herkes günün sonunda kumaşını belli ediyor. kendini yorduğunla kalıyorsun. tevazu ya da idare etme sanki senin görevinmiş gibi algılanıyor. sen "kendimi bozmayım" dedikçe insanlar senin tüm ayarlarını bozuyor.

yine de düzgün kalmak lazım, bunlardan bir farkımızın olması gerekiyor.

size bir tavsiye ;

düzgün bir insan olmak sadece sizinle ilgili bir şey, siz düzgün bir insan olmayı tercih ediyorsanız, siz öyle istediğiniz için olmalı, sizin tercihiniz olmalı, karşılık beklememelisiniz. siz düzgün bir insansınız diye, çevrenizdeki insanlarda düzgün olmayacak, siz onlara düzgün davranıyorsunuz diye onlarda size öyle davranmayacak bunu çıkarın aklınızdan. eğer başkalarının da size düzgün davranacağını umarak düzgün bir insan olmayı seçiyosanız, düzgün insan olmaktan vazgeçmeniz yakındır. benden söylemesi.

bu yüzden gerektiğinde bireycelci, bencil olmayı bilin. hatta çıkarcı ve faydacı olun.
son cümle benim faydacı bir herif olmamın vermiş olduğu gazla çıktı, onu çok dikkate almayın.

evet çünkü şu hayatta tek bitmeyen mücadeleniz insan kalma mücadelesi. bedel ödemeden olmuyor o.

içinde bulunduğumuz toplum en çok böyle insanları cezalandırıyor, kısa yoldan işlerini bir yere gelmeye çalışanlar sürekli el üstünde tutuluyor, namusuyla yaşamaya çalışanlar da hep eziliyor. bu anlayışın kaide gibi benimsendiği yerde "olması gerektiği" gibi düzgün bir insan olarak yaşamak da gitgide zorlaşıyor maalesef. tebaa yapısından kopamamış toplumun zihniyeti değişmediği sürece böyle gelip böyle gider maalesef.

kendin olup doğruları benimsersen ve ona göre yaşarsan ne âlâ.

netflix ile eğretilen duruş.

tüm düzgünler 'nonoş' olunca kolaysa düzgün dur. hiç bi şey olmasa içinde bi ukte kalır yani.

bana "şu yaşına kadar en çok neyi bellertiler sana" diye sorsalar "düzgün bir insan olmanın kendinden başka herkesin işine yaradığını" derdim. işin acı tarafı bunu geç öğreniyor olman. oysaki davut sulari baba ne güzel söylemiş vakti zamanında;

dünya arsızındır fırsat pirsizin
rağbet yalancının refah hırsızın
azap yoksulundur göçük yersizin
sararıp da solmak reva mı bize

(bkz: mehmet pişkin)

düzgün bir insan değilim.

düzgün kalamadım.

hayat beni silkti attı.