en büyük dert kendinde zanneden insan

zayıf ve güçsüz insandır. acılardan beslenir, kendine sürekli psikolojik rahatsızlık yaratacak bir sorun bulur.
çevresindeki insanların dertlerini de zerre önemsemez. en büyük onun, en çok onun dertleri var çünkü.

bu tip insanlara uygun harika da bir söz vardır.

dert s..k gibidir herkes en büyüğü kendisininki zanneder.

(bkz: el çükü görmeyen kendi çükünü piyade tüfeği sanırmış)

suç işlemek gibi dertte şahsidir. ateş düştüğü yeri yakar sözü boşa değil. hayatta sizin derdinize gerçekten ortak olup empati kurabilecek anca üç beş kişi olur zaten. o yüzden sıkıntınızı paylaşmak bazen maalesef sizi aciz gibi bile gösterebilir. problemlerinizi size cözüm sunabilecek insanlarla paylaşın.

eğer ki incir çekirdeğini doldurmayacak meselelerden dolayı yakınıyorsa kendine acıması olmayan insandır.
zaman bizden bağımsız hâlde ilerlerken,dertler gün geçtikçe katlanacakken bunlar karşısında güçlü bir tavır sergilenmezse en ufak hasarda yere seriliriz.

insanın çevresinde bu tarz insanlar çoğunluktaysa kuru kalabalıktan öteye gitmez. sizin ne hissettiğiniz , ne düşündüğünüz umurunda olmaz. kimse kimseyi zaten önemsemiyor bir de böyle insanlar kalan azıcık enerjinizi de sömürür. gerçekten en büyüğü kendisinde sanar. dertleriniz küçümsenir.

evet öyledir de. sizin için basit görünen bir sorun başkası için aşılamayacak bir sorun gibi görünebilir onun gözünde. mühim olan kişinin doğru soruları sorup doğru cevaplara ulaşıp kendisini o çukurdan çıkartmasıdır. başkaları ne kadar çabalasa da onun için bir şey yapamaz. çünkü yaptığı tercihlerle o sorunu da o çukuru da kendisi yarattı ve kendi istemediği sürece onu oradan kimse çıkaramaz.

öyle olur zaten, yaran neredeyse canın oradadır. olmalı mıdır hayır? şükür gerek, sabır gerek, bırakmak gerek.

''dert dediğin penis gibidir, herkes en büyüğü kendininki sanır'' demişti vakti zamanında karşılıklı rakı içtiğim biri. fazlaca cinsiyetçi olsa da güzel gelmişti bu benzetme bana.

yalnız o kişinin o an ki psikolojisine bağlı. gerçekten de kişi bazen öyle bir raddeye gelir ki bütün dünyanın yükü onun omuzlarında gibi hisseder, hiçbir yol yok ve hiçbir çıkış yok gibi.. ama iyileşmek adına dönüp bir etraflarına baktıklarında diğer insanların belki de kişinin sıkıntısından daha çok sıkıntılı olduğunu görür. ve bu, ona bir nevi ümitvar olması için yardımcı olur.